Ερυκίνη

80's strike back

2012-01-26T20:54:00.004+02:00

είμαι που λες στο ντους αγαπημένε/η αναγνώστρια/στη τζαι ακούω μουσικήν που το ολοκαίνουργιό μου ραδιούδιν (έφαα τον τόπον τζαι τες αντικερί να έβρω ράδιο με στροτζυλά μεγάφωνα των 80'ς σαν τζείνον που έχω κύπρον τζαι τελικά εσυμβιβάστηκα με έναν απλό τρανζιστοράκι ποτζείνον που έσιει τζαι αντέναν) τζαι ακούεται ξαφνικά τούτον το τραούδιν.

Ππππέεεεε λαλώ τι μου θύμισες τώρα ρε Nostalgie (σταθμός βέλγικος, η επιλογή βου, άμαν το Studio Βrussel παίζει πελλάρες). Εφκήκα που το μπάνιο τζαι εγύρεψα το βίντεοκλιπ (το οποίο είναι σουρεαλ εν τω μεταξύ). Τζαι ανακαλύπτω που λαλείς ότι το συγκεκριμένον εν του 1984 !!!

Ναι ναι το σωτήριο ετούτο έτος που η Ερυκίνη σας ήρτεν στον κόσμο (η χαρά μεγάλη γιατί έχω στο νου ένα πρότζεκτ εδώ και χρόνια να έβρω τα καλλύττερα που εγίναν τζείνην την χρονιάν, έτσι που περιέργειαν, αλλά ακόμα εν εδεήθηκα να το κάμω).

Τζαι πίντα έρκεται μου στο νου τούτον το τραούδιν έτσι αυτόματα, γιατί τζείνην την χρονιά, η ταινία που έσπασεν τα box office, ναι ναι ναι, ήταν το Ghostbusters.

Αθάνατες θρυλικές στιγμές 80'ς κιτσαριού. απολαύστε άφοβα !!!

ΥΓ: έχω να πω επίσης ότι υπάρχει παιχνίδι ghostbusters στο wii. δεν έσιει πιο μεγάλη πόρωση.

Εν μέσω κρίσης...

2012-01-24T19:56:00.003+02:00

εν μέσω βομβαρδισμού τζαι επιβολής ενός νέου λεξιλογίου γεμάτο δύσκολες τεχνικές-οικονομικές ορολογίες, όπως επιτόκια, spreads, bonds, χρέος, τόκοι τζαι δώστου, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν μεταφράζουν τα πάντα σε ριάλλια. Ή υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σκέττο νέττο.
Ερώτηση ή κατάφαση, δεν είμαι σίγουρη ακόμα.

ΥΓ: η ομορφκιά σε τούτον τον κόσμον εν μούχτιν, τζαι η αγάπη επίσης.
ΥΓ2: ναι ξέρω το ότι τούτα τα πράματα εν τρώουνται.

Πάρτε τα όλα, πάρτε τα...

2012-01-19T11:23:00.004+02:00

Σημειωτέον δεν ξέρω γιατί οι ελεγκτές εναέρια κυκλοφορίας απεργούν. Ούτε ξέρω πόσα πιάννουν (δηλαδής αν απεργούν δίκαια ή άδικα). Ούτε ξέρω ποιος τους πιερώνει (τζείνοι λαλούν ότι τα ριάλλια τους εν έρκουνται που τους φόρους του κυπραίου πολίτη, οι εφημερίδες ή μια συγκεκριμένη τουλάχιστον λαλεί το αντίθετο). Με λλία λόγια είμαι εκτός θέματος.

Τζείνον που με συγκλονίζει είναι το με πόση ευκολία:

1. εξαιτίας μιας απεργίας (που μπορεί να είναι άδικη, μπορεί να κοστίζει, αλλά ας είμαστεν ειλικρινείς ΕΝ θα διαλύσει την οικονομία μας), όχι μόνον οι άρχοντες αλλά τζαι ο απλός κόσμος (τζείνος που σχολιάζει στα άρθρα του Πολίτη, ναι ναι ακόμα θκιαβάζω πολίτην) προτείνουν την απαγόρευση/ρύθμιση των απεργιών γενικότερα. Εν με εκπλήσσει τόσον που η εξουσία τωρά με την κρίσην ελύσσιασεν να θάψει τα δικαιώματα των εργαζομένων, τρομάζει με που τζαι οι μη άρχοντες βρίσκουν το πολλά εντάξει να νομοθετηθεί η καταπάτηση βασικών εργατικών δικαιωμάτων.

2. που προτείνεται τόσον απροκάλυπτα που δημοσιογράφον (που η δουλειά του εν να ενημερώνει τζαι ΟΧΙ να κάμνει πολιτικήν) η ιδιωτικοποίηση ως η καλλύττερη λύση, όπως γίνεται στα υπόλοιπα "προοδευτικά" κράτη. Τζαι να επικροτείται τζιόλας.

Μένω έκπληκτη μπροστά στην απόλυτη αναισθησία μερικών ανθρώπων μπροστά σε τούτον που γίνεται. Τζαι που το πόσον τεράστιος εν επιτέλους τούτος ο φόος μας ως κοινωνία άμπας τζαι χάσουμεν την ευημερίαν τζαι τα κεκτημένα μας. Τόσος που μας κάμνει στο τέλος να αννοίουμεν τα πόθκια δίχα μιαν έστω τυπικήν αντίσταση.

ΥΓ: θα έθελα να δω πόσες απεργίες θα γίνουν τωρά που συζητείται σοβαρά η μείωση του κατώτατου μισθού. Για που εννά το κάμουμεν γαργάρα τζαι τούτον?

ΥΓ2: μπορώ να καταλάβω γιατί μια εφημερίδα θέλει να δημοσιεύσει πόσα πιερώννεται ένας ελεγκτής. έτσι μπορείς να υποστηρίξεις την άποψη σου για το πόσον άδικη εν η απεργία τζαι το πόσον άπληστοι εν τούτοι οι άνθρωποι που πιάννουν 10 πλάσια ριάλλια που έναν άλλον εργαζόμενον τζαι μπράβο σου τζαι μαγκιά σου. Ποιος είναι ο λόγος δημοσίευσης των ονομάτων τούτων των ανθρώπων? δεν προσθέτει κάτι στο ππόιντ που θέλεις να κάμεις τζαι που πάνω ας πούμεν παραβιάζεις τζαι ένα δικαίωμα του πλασμάτου στην ανωνυμίαν. όξα εν έσιει έτσι πράμαν?

Είδα τον χάρο τίτσιρο...

2012-01-17T17:36:00.003+02:00

Κατακρίβειαν είδα τα φώτα του αυτοκινήτου που επλησίαζεν έτσι όπως έστρεψα το βλέμμαν μου που την άσφαλτο (στην οποία εβρέθηκα σαν εδιασταύρωνα φαρδιά πλατιά μετά λαπτοπ, τσέντας, κάσιας με ερωτηματολόγια τζαι λοιπά συμπράγκαλα) προς τα πάνω. Το καλόν εν ότι το αυτοκίνητον εσταμάτησεν ειδεμή αντί λεωφορείον για το νοσοκομείο θα έπιανα λεωφορείον κατευθείαν για τον Άγιο Πέτρο.

Τζαι εν με εκάνεν η τρομάρα ετούτη, λλίες ώρες μετά περπατώ αμέριμνη ώσπου τζι ακούω τα φρένα αυτοκινήτου που έφκαινεν που στενοσόκακον την ώρα που έρεσσα. Ας πούμεν πόσην τύχην?

Κρίμας που εν θκιαβάζω ζώδια. θα ήταν η πρώτη φορά που θα ελάλεν το ζώδιο "είστε επιρρεπής στα ατυχήματα" τζαι θα το επίστευκα.

ΥΓ: η μάνα μου θα ελάλεν ότι πρέπει να προσέχω γιατί το κακόν τείνει να τριτώνει, αλλά που την άλλην η μάνα μου επίσης θα ελάλεν ότι τούτα συμβαίνουν γιατί έχω να κοινωνήσω καμιά 5ετία τζαι δεν έχω την προστασία του Θεού. Έννεν ακριβώς το πιο αξιόπιστο άτομο.

Everything's amazing & Nobody is happy (επειδή είμαι αθκιανή)

2012-01-15T17:39:00.002+02:00

Ο παρέας μου ο Β. που κατέχει που stand-up comedians έδειξεν μου τούτον πριν λλίες μέρες ενθουσιασμένος.

so true man, so true...

Ραούφ, στο καλό τζαι μεν μας γράφεις

2012-01-15T15:08:00.005+02:00

Ομολογώ εψιλοσυγκλονίστηκα στην ανακοίνωση του θανάτου του Ραούφ Ντεκτάς (θυμούμαι πόσον εγελούσα ως παιδίν με το όνομα Ραούφ, εν σας θυμίζει λλίον σιύλλον?).

όι ότι ελυπήθηκα. Εν εχάρηκα (ας πούμεν ποιος σιέρεται με τον θάνατον ενός πλασμάτου) αλλά πραγματικά εν ελυπήθηκα τίποτες. Τζαι μεν με πεις κατζιάραν Ραούφ, τζαι για τον Τάσσσσον που ήταν πασh ελληνοκύπριος, τα ίδια έναν περίπου είπα.

απλά νιώθω ότι ετέλειωσεν κάτι. έναν κεφάλαιον. Μεγάλον τζιόλις. Για μας τους γενιά του '80, το κυπριακόν υπήρξεν ανέκαθεν συνυφασμένον με το όνομα Ραούφ Ντεκτάς. Τζαι για τους μιτσιούς που επροσπαθούσαν να καταλάβουν τι εγίνην τζαι με τα παιδικά μας τα μυαλά που μπορούσαν να κατανοήσουν μόνον έννοιες καλού-κακού (τες ενδιάμεσες αποχρώσεις πρέπει να μεγαλώσει κανείς για να αρκέψει να τες αντιλαμβάνεται) τζείνος ο πασιής με το αστείον όνομαν ήταν ο κακός. Παρόλαυτά, θέλεις που εν έξερα (εγώ προσωπικά τουλάχιστον) τη σύγχρονην ιστορίαν της Κύπρου με πολλές λεπτομέρειες (εν τούτα τα πράματα που στο σχολείον αποφεύγουν να σου πουν πολλά πολλά), θέλεις που ως παιδίν έτσι τζι αλλιώς εν εκαταλάβαινα τι έπαιζεν, ιδιαίτερον πρόβλημαν με το συγκεκριμένον πλάσμαν δεν είχα πέραν που το ότι επροσωποποιούσεν αν θέλεις την κατάσταση μιας μοιρασμένης κύπρου.

Τα σιηρόττερα λόγια που άκουσα ποττέ που πλάσμαν για τον Ραούφ Ντεκτάς ήταν αν το πιστεύκεις αγαπητέ αναγνώστη που μιαν Τουρκοκύπρια, τότε το 2005 σε έναν δικοινοτικό πρόγραμμα στο Αμέρικα, που τζείνην την κοπέλαν που το έφερεν η μοίρα να μεινίσκει σε τζείνον το πολυαγαπημένον χωρκόν της μάνας μου, στο ίδον εκείνο σπίτιν της θκειάς μου (τα συναισθήματα που εγεμώσαν τζείνον το κυπριακόν σαλόνιν όταν επίαμεν πρώτη φορά στο χωρκό τζαι άνοιξεν μας την πόρταν η κοπέλα που εγνώρισα μερικούς μήνες πρίν δεν υπάρχουν λέξεις να τα περιγράψω, τζι ας εκαρφώθηκεν μες το νου μου η πιο μικρή λεπτομέρεια με τον πιο ζωντανό τρόπο). Τέλοσπάντων, στην κουβέντα μας μια μέρα για τες εκλογές στα κατεχόμενα τζαι τον Ταλάτ Ντεκτάς κλπ., τούτη η κοπέλα εμίλησεν τόσον άσιημα για τον Ντεκτάς τζαι με τόσον συναίσθημα, που ενώ εν θυμούμαι τίποτε που το τι είπεν, θυμούμαι πολλά καλά την έντασην τζαι το θυμό τζαι την απέχθεια ακόμα που είδα στο πρόσωπον της.

Τζαι τούτον νομίζω λαλεί τα ούλλα. Να πάει στο καλόν, τζαι τζείνος τζαι οι υπόλοιποι που εβάλαν το χεράκιν τους στο να είμαστεν ακόμα δαμέ.

Το ηθικό δίδαγμα της ημέρας

2012-01-14T12:57:00.001+02:00

Ή μάλλον της νύχτας. Της προηγούμενης.

Αν δεν το σηκώνεις, μεν πίνεις με Πολωνούς.

Meet the parents (the Cypriot version)

2012-01-08T09:12:00.000+02:00

Μερος Πρώτον: Η προετοιμασία (είπαμεν ξεκινούμεν που την αρκήν)

τζαι εν αρχήν ην ο λόγος αγαπητή αναγνώστρια, έτσι η προετοιμασία για την μεγάλη κάθοδο της σχέσης στην Κύπρο (τη δεύτερη του κάθοδο, αλλά τούτη τη φορά με την ιδιότητα ξενόφερτου γκόμενου σε κυπριακήν οικογένεια) επεριλάμβανεν κατά βάση εύρεση τρόπων επικοινωνίας μιαν τζαι οι γονείς Αγγλικά γρι. έτσι η σχέση έριξεν το στα ταχύρυθμα Ελληνικών τζαι με εντυπωσιακή πρόοδο μάλιστα (το ότι πρώτα πρώτα έμαθε το κεφάλαιο "φλερτάρω στα ελληνικά" βάλλει με λλίον σε υποψίες).

Που την άλλην πλευράν οι γονεις αρκεστήκαν στον να μάθουν το όνομα της σχέσης. Επι τρεις μέρες επανάληψη δέκα φορές. όι τίποτες άλλον αλλά το όνομα της σχέσης παρομοιάζει στο όνομα μικρού κυπριακού χωρκού τζαι επήλθεν πανικός τύπου "ου μάνα μου τζι αν τον πούμε κατά λάθος έτσι, ίντα ρεζίλι?" (επειδή η σχέση κατέχει όλες τες ονομασίες των κυπριακών χωριών τζαι ήταν να καταλάβει, τέσπα) .

Εξεκινήσαν παράλληλα έσσω μας τα γνωστά τα της κυπριακής φιλοξενίας τζαι εζήσαμεν διαλόγους τύπου:

- "ίντα μπου τρώει το παιδίν? (το όνομαν παρά την τόσην επανάληψην εν το εμάθαμεν) "
- "ίντα μπου ννα τρώει? ότι τρώμεν όλοι οι ανθρώποι (δεν είναι εξωγήινος)"
- "ε ίντα μπου του αρέσκει να τρώει να πάω στον μπακάλη να του φέρουμεν ολαν"
- "Να φέρουμεν που ούλλα να είμαστεν πάντα μέσα (ο Πατέρας τούτος). η σούβλα αρέσκει του?"
- "ε, εν ιξέρω. που εννά φάει εννα δούμεν"
- "μα δηλαδή εν έσιει σούβλες ποτζεί στην Ιρλανδία? Ου κύριε ελέησον"

Το πιο σκέαρι δε μέρος ήταν το σάσμαν, στυλ "έρχεται ο γαμπρός". Να αλλάξουμεν την κουρτίνα του μπάνιου να φέρουμεν πιο ωραία (wtf?), να καθαρίσουμεν το ναν, τάλλον, να ταράξουμεν τα έπιπλα, Σπίτι από την αρχή ένα πράμα. Επροσπάθησα να πω εν τζαι έρκεται σώγαμπρος ο άνθρωπος αλλά φωνή βοώντος εν τω χωρκό.

Μέρος δεύτερον: Ο ερχομός

Την ημέραν που θα έρκετουν η σχέση ούλλοι έσσω ήταν στην τσίτα (τζαι εγώ μαζίν τους). Κάθε δέκα λεπτά ερωτούσαν με "εν ώρα να πάεις? (στο αεροδρόμιο). η Μάνα μου έκαμνεν τα τελευταία καθαρίσματα, εζύμωσεν που το πρωίν μια και της σχέσης αρέσκουν της οι ελιόπιττες, ο Πατέρας είπεν μου 10 φορές ίνταλως να πάω στο αεροδρόμιο (ντίαρ λόρντ) λες τζαι εν έξερα τζαι ήταν να χαθώ.

Βασικά όλοι ήμασταν σε αναμμένα κάρβουνα (εγώ παραπάνω στο πως θα γινεί να φέρω τη σχέση έσσω μας δίχως να το πάρει χαπάριν η κουτσομπόλα η γειτόνισσα γιατί άλλον το Meet the parents, τζιάλλον το meet the village).

τελοσπαντων αγαπητή αναγνώστρια τσιλλώ το φοργουορντ για να μεν σε πελλανίσκω τζαι πάμεν σε τζεινην την ώραν που αννοίει η πόρτα τζαι μπαίνει η σχέση μέσα (η γειτόνισσα ευτυχώς ήταν κάπου αλλού εν μας εντόπισεν). Τι να σου πώ, άλλο να σου τα λαλώ τζι άλλον να τα ζεις. Εκτός που τα πρώτα γεια σας (ο Πατέρας χρησιμοποιεί πληθυντικό σε πολλά εξαιρετικές περιπτώσεις), τίποτες. Μούγκα στην στρούγγα ένα πράμαν. εκάτσαμεν γυρόν του τραπεζιού να θορούμεν ο ένας τον άλλον, δηλαδή ούλλη η οικογένεια να θορεί τη σχέση, η σχέση το τραπέζι τζαι εγώ την οικογένεια ευχόμενη να μιλήσουν, να πουν κάτι ολάν (κάποιος, κάτι ρε παιθκιά). τίποτες, άλαλα τα χείλη των ασεβών.

Για να ξεκολλήσει η αμηχανία εγώ είπα ότι πεινούμεν (τζαι επειδή ελύσιουν της πείνας) τζαι άρκεψεν το φαγοπότι. Μια που εν εμπορούσαν να του μιλήσουν οι γονιοί μου εδιούσαν της σχέσης φαίν. ότι φανταστείτε. τι χαλουμόπιττες, τι ελιόπιττες. Κοκα κόλα??? τι τταβάες, το ναν τάλλον, ότι φανταστείς λέμε. τούτα ούλλα τα φαγιά στο πρώτον μισάωρον τωρά. Για να καταλάβετε για τι παραλογισμό μιλούμεν.

Τζαι κάπως έτσι επίεν ούλλη η διαμονή της σχέσης έσσω μας. οι γονιοί μου εταΐζαν τη σχέση τζαι τζείνος ελάλεν σπαστά ευχαριστώ τζαι έτρωεν τα ούλλα. ο καημένος σε κάποιαν φάσην είπεν μου "αν εμπόρουν να μιλήσω ελληνικά, θα ελαλούσα, ούλλον τρώω τρώω τρώω δαμέ, έσπασα" (μετά έμαθεν το έσπασα τζαι ελάλεν το σε κάθε προσφοράν φαγιού). Μέσα μέσα έκαμνα το μεταφραστή έτσι για να υπάρχει και μια αλληλεπίδραση, αλλά κατά βάση εκινηθήκαμεν στα νον-βέρμπαλ.

Εκτός της παραμονής της Πρωτοιχρονιάς (δες προηγούμενο ποστ) εγώ τζαι η σχέση εν εκάτσαμεν πολλά έσσω μια και επίαμεν στα ωραία βουνά της Κύπρου μας, στα σιόνια του Τροόδους, τζαι στη Λεμεσόν που την είσιεν καμόν η σχέση, είδεν τζαι λλίον θάλασσαν, ενθουσιάστηκε (μεν θορείτε που τζαι η Ιρλανδία εν νησίν, η θάλασσα τους καμία σχέση με τη δική μας, την κούκλα μας, τωρά με τα πετρέλαια δηλαδή εν ζήτημαν πότε θα γινεί πανούκλα).

Τέλοσπάντων, όσον ήμασταν έσσω οι επόμενες μέρες ετζιλύσαν καλλύττερα:
- οι γονιοί μου εξιντραπήκαν τέλεια που μια φάση τζαι μετά τζαι απλά εμιλούσαν της σχέσης κυπριακά, αργά τζαι καθαρά λες τζαι έτσι ήταν να καταλάβει (εν Ιρλανδός, όι κουφός). η σχέση να στέλλει σήματα πανικού με τα μμάθκια του τζαι εγώ να κάμνω μετάφραση.
- Είδαμεν Μr.Bean καμπόσο που εν χρειάζεται γλώσσα.
- Η μάνα μου εμοιράστηκεν με τη σχέση το αγαπημένο της παιχνίδι στη μηχανούα (έχουμεν τζαι τέθκοια έσσω μας), η σχέση επορώθηκε τζαι έβαλε σκοπό να ρέξει ούλλα τα επίπεδα (τζαι πίσω που τη ράσιην του σουρεαλιστική συζήτηση Μάνας-Πατέρα με την Ερυκίνη να αυτοπυρπολείται στο μπαγκράουντ: Μ: Δε, δε, έρεξεν τζαι το 10!!!, Π: Εσού που είσαι? Μ: Εκόλλησα στο 7, Π: Α, μα εν έξυπνος αα??)
- η σχέση τζαι εγώ εμαειρέψαμεν της οικογένειας ψάρι στο φούρνο (δική μας συνταγή) με τη Μάνα και τον Πατέρα να κάθουνται να μας θορούν έκπληκτοι (η Μάνα μου που κάποιος άλλος μαειρεύκει στην κουζίναν της τζαι την αφήνει να τανίσει, ο Πατέρας που ένας αρσενικός ξέρει να μαειρεύκει τζαι έσυρνεν της Μάνας σπόντες τύπου "θόρε να μαθαίνεις"). όι να το παινευτώ, αλλά ήταν τόσον καλόν που η Μάνα είπεν τα πρώτα τζαι μοναδικά της αγγλικά (ίνταλως λαλούμεν το πολλά ωραία στα αγγλικά???)
- την τελευταία ημέρα εφκάλαμεν τζαι φωτογραφία ούλλοι μαζί, η σχέση είπεν των γονιών μου "ευχαριστώ με όλα" (όπως λέμε γύρος με απόλα), έκαμεν ττόκκα με τον Πατέρα τζαι εφύαμεν.

Ηθικό δίδαγμα: να μεν υποτιμάς την καλοσύνην του πλασμάτου (τζαι δη του κυπριακού πλασμάτου που χωρκόν). Οι γονιοί μου εσυμπεριφερθήκαν όπως ακριβώς επερίμενα, με τον πιο φιλόξενον, ανοιχτόκαρδον, κυπριακόν τους τρόπον, τι τζι αν η σχέση εν έναν καστρίσιηκον ασπρουλιάρικο ιρλανδέζικον κοπελλούδιν (που τζοιμάται με την κόρην τους χωρίς να τη στεφανωθεί).

ΥΓ: Την πρώτη νύχταν έσσω μας η σχέση (που το παίζει τζαι κουλ) εξύπνησεν αναστατωμένος που εφιάλτην, ότι τάχα οι γονιοί μου τζαι οι γονιοί του εσυνομωτήσαν να μας χαρτώσουν πίσω που τη ράσιη μας. "ααααχ, καημένε μου, ΕΥ-ΤΥ-ΧΩΣ να λαλείς που οι γονιοί μου δεν κατέχουν εγγλέζικα τζαι δεν μπορούν να συνομωτήσουν, διαφορετικά ελάλουν σου εγώ για πότε ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα", εσκέφτηκα αλλά εν το είπα. άσε να δει που μόνος του ίντα φάλιες ανοίξαμεν τωρά.

Το πρώτον του '12

2012-01-05T10:43:00.004+02:00

Αγαπητέ αναγνώστη/ αναγνώστρια,

πως περνούν τα χρόνια ρε παιδί μου. έφτασεν ετούτη η ώρα που μοναχιά στο γραφείο γράφω σας το πρώτον ποστ του 2012. Εν ξέρω πως σας εμπήκεν εσάς το 2012, εμένα πάντως το 2012 ήβρεν με να ανταλλάσσω στο σαλόνιν του πατρικού μου στο χωρκόν μου φιλούδιν στο στόμαν (σκέτο φιλούδιν, όι τίποτες γλώσσες, είπαμεν, στο πατρικό μου στο χωρκό) με τη σχέση, μπροστά που τα ορθάνοιχτα (σύμφωνα με τη σχέση, εγώ εν επρόσεξα τίποτες) στόματα μάνας, πατέρα, αδερφού (πάλε σύμφωνα με τη σχέση του αρφού ήταν λλίον πιο ορθάνοιχτο που των γονιών). Ως τζαι η σχέση εξεπλάγην αφού είπα του που πριν έσσω μας στο χωρκόν εν έσιει με φιλούθκια, με αγκαλίτσες, με τζίσμαν, με τίποτες γιατί οι γονιοί μου εν τζαι γέροι άνθρωποι (πόσα να αντέξουν?).

έτσι που λέτε, η πρωτοχρονιά ήβρεν μας με τη σχέση στα τυπικά πρωτοχρονιάτικα έθιμα της οικογένειας Ερυκίνης. Κατανάλωση μέχρι σκασμού των πρωτοχρονιάτικων φαγιών συμπεριλαμβανομένης σούγλας (σταθερά), μακαρονιών του φούρνου και κανελλονιών. η σχέση που ούλλα επροτίμαν τη σούγλα (έσιει μέλλον τούτον το παιδίν στην κύπρο), ενώ η υποφαινόμενη τες ξυδάτες ντομάτες (το χιτ του φετινού τραπεζιού). Εννοείται το φαγοπότι εδιεξήχθη υπό τους παράφωνους ήχους αγνώστων αοιδών που το πρωτοχρονιάτικον παναύριν του Σίγμα (μεν ρωτάτε γιατί που ούλλα τα κανάλια το Σίγμα, εν υπάρχει λογική απάντηση), που εσυγκλόνισεν τη σχέση (η οποία μετά από ώρα παρατήρησης εκατέλεξεν πως το ελληνικό/κυπριακό γλέντι περιλαμβάνει κατά βάση γεναίτζες που σούζουνται λάγνα τζαι άντρες που τες θορούν τζαι στάσσουν τα σάλια τους), ενώ η λοιπή οικογένεια επροσπαθούσεν να εντοπίσει ποια που τες κύπριες λικνίζουσες κόρες ήταν η πιο πασιοζάμπισσα (αν δεν σου παν τα μίνια, μεν τα φορήσεις λέω εγώ. τι ανώμαλη οικογένεια είμαστεν θα λαλείτε εσείς).

Μετά που πολλήν απελπισία (κυρίως λόγον παραφωνίας) εγυρίσαμεν το στο ΡΙΚ για τον παραδοσιακό αόρατο φακό τζαι εγελάσαμεν τζαι λλίον (μεν ρωτάτε γιατί, εν υπάρχει λογική απάντηση). Ο Πατέρας, κλασσικά, εμεταφέρτηκεν στον καναπέ όπου έκοψεν έναν μικρόν κουρούδιν (μετά ροχαλητού εννοείται), τον οποίον εκουντούσεν διακριτικά στην αρχή, αδιάκριτα μετά, η Μάνα ("τζαι εν αντροπή που τον άδρωπον") στο χτύπημα των 12 για τα Χρόνια Πολλά.

Εκόψαμεν τζαι βασιλόπιτταν (σταθερά το σελίνιν στο αδέρφιν) τζαι μετά επίαμεν που την κολλητή Μ. για νέσκαφε τζαι κουβεντούλα (τόσο τσακίρ κέφι την πρωτοχρονιά), όπου η σχέση ήρθε σε επαφή με το φαινόμενον Μαζωνάκης (Μαζο-μαζο-χίζομαι μαζί σου) τζαι εκόντεψεν να φκάλει τη σούγλα που έφαεν που το τόσον στυλ (μαζό η σχέση είναι εξ ιρλανδίας, εν καταλάβει που στυλ, μεν προσβάλλεσαι).

Με λλία λόγια πολιτισμικό σοκ η πρωτοχρονιά τζαι για τη σχέση, τζαι για την οικογένεια.

καινούργια πράματα για ούλλους.

Λαλείτε έτσι να πάει ούλλη η χρονιά??

Χρόνια μας Πολλά!

(αγαπητή αναγνώστρια ξέρω ότι αγωνιάς, έτσι σε μεταγενέστερο ποστ θα σου τα πω ούλλα που την αρκήν. προς το παρόν, τζαι λλίη δουλειά εν βλάφτει)

Συν και πλήν (Χριστουγεννιάτικα τζαι κυπριακά)

2011-12-26T11:05:00.004+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες (κοπέλια τζαι κοπέλλες),

γεια σας τζαι χαρά σας. Τωρά που εψιλοχώνεψα το εχτεσινό φαίν είπα να σας γράψω έτσι για τα "Χρόνια Πολλά τζαι καλά". ελπίζω να περάσατε ούλλοι ωραία Χριστούγεννα, που ίσως να ήταν πάνω κάτω σαν τα δικά μου, με τραπέζια με την οικογένεια, με σούγλες, τζαι λουκάνικα, τζαι παστουρμάες για τους μερακλήες (με λλιόττερη ποσότητα φαγιού, ίσια τζείνον που εφάμεν τζαι δίχα πετάματα, ας εν καλά η κρίση που άρκεψεν να μας βάλλει λλίον νουν, κάποιους ατ λιστ), με τσιοφτοκουβέντες τζαι κλασικές χριστουγεννιάτικες αηδίες στην τηλεόραση.

Αστεία αστεία αγαπητέ αναγνώστη επεράσαν μάνι μάνι 10 μέρες που τον ερχομό στην Κύπρο. ερώταν με εχτές η σχέση αν μου αρέσκει τζαι ήμουν τζαι ναι τζαι όι. που τη μια το να είσαι έσσω για τα Χριστούγεννα περιλαμβάνει αδιανόητη βαρεμάρα (παθαίνετε το τζι εσείς???), πόσο φαί, πόσο κυπριακό χιούμορ (στην οικογένεια μου περιλαμβάνει ατ λιστ μιαν κουέλλαν, μιαν αίγιαν κάτι), πόσην κυπριακή (ελληνική wannabe τρίτης/τέταρης κατηγορίας) τηλεόραση ? Αλλά που την άλλην, ο οργανισμός μου αυτή τη στιγμή τραβά κοπροσκυλιό, κοπροσκυλιό τζαι κοπροσκυλιό, σόοου νοτ μπαντ.

έτσι που λές. δέκα μέρες στην κύπρο. κλασσικά οι πρώτες μέρες ανιχνευτικές, τι άλλαξεν, τι έμεινεν το ίδιο, τι μας αρέσκει, τι όι.

ΣΥΝ στο αγαπημένο λευκωσιάτικο μπαρ που παίζει πάντα εξαιρετική μουσική
ΠΛΗΝ στο ίδιο μπαρ που ένα μόλις χρόνο μετά τον αντι-καπνιστικό έβαλεν τους καπνιστές πάλε μέσα (τσιγαρίλα στα ρούχα μου μετά που κάτι αιώνες, κρίμας).

ΣΥΝ στους κλασικούς χριστουγεννιάτικους καλλιτέχνες της Λήδρας (τον παρέα που τραγουδά με το ραδιούιν έξω που το debenhams με ύφος "αυτή είναι η Σκάλα του Μιλάνου", τους ινδιανοκατάσταση με τα περίεργα μουσικά όργανα) αλλά τζαι τους καινούργιους (μπάντα με χάλκινα στη Λήδρας ? ουάο)

ΠΛΗΝ στους 3876 καλαντοτραουδιστές. στη διάρκεια ενός φραπέ είπαν μας τα κάλαντα 3 φορές. ΕΛΕΟΣ

ΠΛΗΝ στην καφετέρια του Πανεπιστημίου Κύπρου που το είδεν περίπτερο (τζαι άλλαξεν τζαι τα ποτήρκα του φραπέ).

ΠΛΗΝ στες παλαβές φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Κύπρου που εμιλούσαν στην βιβλιοθήκη στο τηλέφωνο σε ντεσιμπέλ "είμαι στο κλαμπ τζαι παίζει ττάππο η Ριάννα στο μπακγράουντ".

ΠΛΗΝ στους κυπραίους που κρίση ξε-κρίση εκτυπήσαν αδιανόητους λοαρκασμούς στα σούπερμάρκετ (τζι εμείς ψωμνίζουμεν λάικ δεαρ ις νόου τουμόρροου αλλά όι τζι έτσι).

ΠΛΗΝ στες ψωνάρες Λευκωσιάτισσες που ακολουθούν πιστά τες επιταγές της μόδας (ακόμα τζι αν χρειαστεί να φορήσουν το ζώο με το ηλιούδιν. καλάν ολάν δεν φκάλλετε βλάγκαν??)

ΣΥΝ στες τιμές απάντων των πραμάτων γιατί τζιαμέ στο βέλγιο τίποτε εν γοράζεται ολάν (εκτός που την τιμή του καφέ τζαι του πιοτού που εξακολουθεί να είναι στα ύψη)

ΣΥΝ στο ΡΙΚ που αποφάσισε να κάμει τηλεπαιχνίδι για την κυπριακή γλώσσα
ΠΛΗΝ στο χάλιν της ίδιας εκπομπής που το σκηνικό, ως το σήμα τζαι τους παρουσιαστές που εν λες τζαι εν εξανακάμαν έτσι δουλειάν (μπορεί τζαι να μεν εξανακάμαν) αλλά παραπάνω στο ότι ένας που τους παρουσιαστές εν ο Τσιμιτσέλλης (!!!) τζαι ακόμα παραπάνω στο ότι ούλλοι (καλά ο Τσιμιτσέλλης δικαιολογείται) ΔΕΝ μιλούν κυπριακά εκτός άμαν λαλούν τες ερωτήσεις. Ας πούμεν ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ? εν παιχνίδιν κυπριακών τα γέριμα

ΣΥΝ στο National Geographic γιατί άμαν εκατάφερεν να γινεί το αγαπημένον κανάλι στο καφενείον "οι πρόσφυγες" του χωρκού μου, μιλούμεν για εξαιρετική επιτυχία (να σου περιγράφει ο Πατέρας όβερ σούγλα το πως καταβροχθίζει το φίδι "έναν δαμάλι ολόκληρον ολάν" ή τη ζωή του λιονταρκού τζαι τι στον κόσμο. Συγκλονιστικές στιγμές)

ΣΥΝ στους κυπραίους συγχωρκανούς μου γιατί εν εγινήκαν ευρωπαίοι τζι ακόμα ανταλλάσσουν αγαθά που εχτίμησην (μια τσέντα ελιές για μιαν κούππαν φοινικοτά) τζαι δίχα να μετρούν τα ριάλλια ως το σελίνιν. ώρες ώρες έσιει τόσην καλοσύνην μες το χωρκόν, εως τζαι συγκινούμαι.

ΣΥΝ στην τζαινούρκα μας εκκλησιάν γιατί εν έσιει γυναικείους τζαι αντρικούς σκάμνους χώρκα (αλλά ανακατωτά)

ΠΛΗΝ στον τεράστιον, γρουσόν πολυέλαιον που κοσμεί την τζαινούρκαν εκκλησιάν (που αν τον επουλούσαμεν θα εταίζαμεν άνετα ούλλες τες οικογένειες του συνοικισμού) τζαι στες (όχι μία, όχι δύο) τρεις καμπάνες του τζαινούρκου καμπαναρκού (τα γέριμα έσιει τζαι άθεους που επιθυμούν να τζοιμηθούν η ώρα 7 το πρωί).

ΣΥΝ στη μάνα μου τζαι τον πατέρα μου γιατί κάμνουν φιλότιμες προσπάθειες να μάθουν το όνομαν της σχέσης (10 φορές την ημέρα επανάληψη) τζαι προετοιμάζουνται να του δείξουν ούλλα τα ήθη τζαι τα έθιμα μας, γιατί γενικώς όσα παράλογα (σύμφωνα με τα δεδομένα του χωρκού) τζι αν τους έσυρα κατά καιρούς έτσι λλίόν κατακούτελα προσαρμόζουνται σε ούλλα σε χρόνο ρεκόρ.

ΠΛΗΝ στα 10χρονα που έχουν κινητό τζαι κυκλοφορούν με ρούχα που θα εφορούσεν τουλάχιστον 18χρονη (μηπως τελικά είμαι τέλεια μούχλα?)

τελευταία θκυό γιατί επαρατράβησεν τούτον το ποστ

ΣΥΝ στα σύκα, στα ρόθκια, στα μαντορίνια, τζαι τα πορτοκάλια. Στους κουραμπιέδες, στα μελομακάρονα, στο ΚΟ-ΛΟ-ΚΑ-ΣΙ, στα κουπέπια τζαι τα λουκάνικα τα χωρκάτικα, στες ντομάτες τζαι τα αγγουράκια, τζαι το γιαούρτιν το κανονικόν.

ΣΥΝ στους καφέδες/κρέπες/κρασούθκια/περίπατους με κολλητούς τζαι φίλους. Δεν έσιει έτσι πράμαν. Δεν έσιει. που το να βρέθεσαι με τους φίλους σου τζαι να περνάς ρε γαμώτο μισήν ημέραν (όι να τη μετράς με το ρολόι).

Είμαι τζαι λλίον ρατσιστής/ρατσίστρια...

2011-12-20T09:19:00.003+02:00

πολλές φορές συνοδευόμενο που το "εν αντρέπουμαι να το πω"...

εκατάντησεν η πιο in φράση κυπραίου.

λες τζαι η λέξη ρατσίστρια εν το ένα και το αυτό με το "φεμινίστρια", το "η κόρη μου η σοσιαλίστρια", "καθαρίστρια", "barιστρια στο Starbucks", "βουδίστρια" κλπ κλπ.

Αυτό πάει να πει εξέλιξη της κυπριακής κοινωνίας. παλιά είμασταν ρατσιστές αλλά ρε παιδί μου επειδή αντρεπούμασταν εν το λαλούσαμεν, ενώ τωρά απελευθερωθήκαμεν τζαι λαλούμεν το χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Ούστ ποθκιάντραποι.Ούστ.

ΥΓ: η πρώτη που μου είπεν έτσι κουβέντα ήταν η πρώτη κυπραία που εγνώρισα στο Βέλγιο, κυρία, που τζείνον που πεθυμά παραπάνω που την Κύπρο εν η φιλιππινέζα της, γιατί ρε γαμώτο στο Βέλγιο οι καθαρίστριες πιάνουν κανονικό μισθό 1000 ευρώ τζαι αναγκάζεται να καθαρίζει μόνη της το σπίτι. Ου μάνα μου εγώ εν το μανικιούρ που λυπούμαι (

κάποιοι άνθρωποι φεύκουν τόσο αθόρυβα...

2011-12-18T21:03:00.004+02:00

Rest in peace Cesaria Evora (κριμας που εν ήρτα να σε δω πρόπερσι. εν το ξερα ότι εννά ήταν η τελευταία ευκαιρία).

Τούτον εν το μόνον τραούδιν σου που ξέρω να σου πω την αλήθκεια (εν τζαι είμαι τζαι πολλά της μουσικής παιδείας), αλλά νιώθω το, τζίζει μου. Τζι ας μεν καταλάβω πολλά νιώθω το το μεγαλείο σου. Ευχαριστούμεν.

Surpriiiiise

2011-12-18T18:10:00.003+02:00

πέτε πόθεν σας γράφω σήμερα αγαπητοί μπλογκο-παρέες, όι πέτε. όοοοοχι δεν έχω πάει κρουαζιέρα στην εξωτική Μαρτινίκη, όοοοχι ούτε στο Λονδίνο για χριστούγεννα με φωτάκια και βεγγαλικά, όοοοχι ούτε στες τίγκα στο σοκολατικό (ειδικά τούτες τες μέρες) βελγικές πόλεις.

Σήμερα αγαπητέ αναγνώστη γράφω σου που το χωρκό μου, λλίον έξω που τη Λευκωσία, που το παιδικό μου δωμάτιο στο πατρικό μου, με τα ροζούθκια τα σεντόνια τα φρεσκοπλυμένα της μάνας μου, φορώντας τες ροζούλες γεροντοκορέ πυτζάμες μου (ευγενής χορηγία της Μητέρας εννοείται) μετά που κατανάλωση μιας σαντουιτσιάρας με 2.5 κιλά αλλαντικό τζαι μετά την πρώτη ψυχρολουσία-συνάντηση μετά συγγενολογίου (το οποίο εξεπλάγην τα μάλα μεν για μερικά δευτερόλεπτα, άρκεψε τα γνωστά δε μετά που λλίον περί παντρειάς, επιστροφής στην κύπρο και λοιπό πρόγραμμα).

Η οικογένεια φέτος επιάστην είπεν απροετοίμαστη που την ξαφνική πρόωρην κάθοδο, δεν επρολάβαν να κάμουν σέρβις το αυτοκίνητο που οδηγώ, να γοράσουν κολοκάσι (τη ψύχωση με το κολοκάσιν τζαι τα κουπέπια εξανάπα σας την έννε?), να τελειώσουν τα κουτσοδούλεια μες το δωμάτιο μου, να σάσουν κάτι άλλα πράματα μέσα στο μπάνιο τζαι άλλα πολλά. Τζαι στο "ε καλάν ολάν μα γιατί κάμνετε τούτα ούλλα τα πράματα. εν τζαι κόφτει με εμέναν", η απάντηση ήταν (στο περίπου) "ποιος χέστηκε για σένα, εν για το κοπέλλιν που νναρτει που σαζουμαστεν".

Α, ναι αγαπητέ αναγνώστη, αυτή είναι η δεύτερη έκπληξη της ημέρας μια και που η γνωριμία/επαφή/σχέση αποφάσισε να περάσει πρωτοχρονιάν με τη κοπέλαν του ολάν στην Κύπρον (γιατί όχι?) τζαι δίχα να το καταλάβει επέρασε στο "μέλλοντας γαμπρός" στα μμάθκια των γονιών μου που μάχουμαι να τους προσγειώσω αλλά δεν συνάουνται.

Αυτό είναι που λένε άρχισαν τα όργανα.

Με τόσες εκπλήξεις, ποιος θα βαρεθεί τούτα τα χριστούγεννα?

ΥΓ: η Κύπρος επεφύλασσεν τζαι για μέναν έκπληξην μια που δεν έξερα ότι το παναύριν των εκλογών ήταν σήμερα. Αν το έξερα θα εκαθυστερούσα την επιστροφήν αλλο καμιάν ημέραν (ή τουλάχιστον θα επροετοιμαζουμουν να θκιαλέξω μουχτάρην).

Αποκέντρωση σκέψης...

2011-12-07T15:58:00.004+02:00

που το πρωί στη δουλειά σήμερα προσπαθούσα να θκιεβάσω στατιστική. ποττέ εν μου εγέμμωννεν το μάτι ή εγώ εν της εγέμωνα το μάτι ποιος ξέρει?

αννοίω το κεφάλαιο, αρκέφκω. κρατώ τζαι σημειώσεις. Ακαταλαβίστικα, ακαταλαβίστικα, ακαταλαβίστικα. ορολογίες, εξισώσεις....

εχτές ήταν 6 του Δεκέμβρη. Αλέξης. Η φάτσα που εγίνην στένσιλ στους τοίχους τζαι στο νου μου. αναρωθκιούμαι αν εγινήκαν εκδηλώσεις/επεισόδια εχτές. Α ήταν τζαι η μέρα του Σιδηρόπουλου. Να γράψω ποστ τζαι να βάλω το αγαπημένο μου, το Στην Κ (τι στίχοι...).

πίσω στη στατιστική. σκιπ τες εξισώσεις γιατί δεν υπάρχει λόγος καν να προσπαθώ. Ας καταλάβω την ανάλυση. Ακαταλαβίστικα, ακαταλαβίστικα, ακαταλαβίστικα.

Μάσιαλλα μας ήβραμεν τζαι κυβέρνησην τελικά δαμέ στο Βέλγιο. Για να πάρει μέτρα λιτότητας δηλαδή. Αυτό είναι που λένε τα ριάλλια μας φέρνουν πιο κοντά τζαι κάμνουν τον κόσμο να γυρίζει.

multi-level analyses, random effects, fixed effects, intercept... τούτον το γέριμο το intercept τζείνος που θα βρεθεί να μου εξηγήσει τι στ'ανάθεμαν ένι ακριβώς να του χαρίσω ούλλες τες Sinterklas σιοκολάτες μου.

Οι άλλοι ιμίσιη μου τζιαμέ έσσω μας σάζουνται να γινούμεν ζάπλουτοι τζαι να τρέχουν τα ριάλλια που τα ποινάρκα μας λες τζαι εν ξέρουν τι παθαίνουν οι μιτσιές τζείνες χώρες με φυσικό πλούτο (άσε που μόνον εγώ κλαίω τα υπέροχα νερά μας έτσι τζαι γινεί "ένα λαθούιν ολάν"). Πάει, παράλληλοι κόσμοι εντελώς. άλλη πραγματικότητα.

τζι ήρτεν η ώρα να γράψουμε κώδικα. που έφτασα εγώ που μόνον τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας έξερα να μάχουμαι με έτσι πελλάρες.

Διάλλειμμα στον κώδικα, να δω τζι εγώ τζείνον το απόσπασμα του BBC που εσιόκαρεν τους πάντες γιατί επαραδέχτηκεν ένας ότι εν η Goldman sucks που κυβερνά τον κόσμο (εγώ καθόλου δεν σοκαρίστηκα γιατί σιγά το νέο. εσοκαρίστηκα όμως με τη φράση τούτου του αισχρού πλάσματος με τη γραβάτα που είπεν "εγώ ονειρεύκουμουν μιαν τέτοια κρίση". πως μπορούν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο? τι εκάμαμεν λάθος?)

Βάλλω ξανά το Στυλίτη του Παπακωνσταντίνου να παίξει. τζι ας το άκουσα τες τελευταίες 3 μέρες 15 φορές. Μετά που τόση ασκήμια.... εχώ ανάγκη που ομορφκιά, που ποίηση. Ομορφκιά, δημιουργία, αγάπη, αγάπη, αγάπη (υπάρχουν θαύματα στον σκατόκοσμο θυμίθου).

Στον κώδικα πρέπει να προσέχεις τι γράφεις, ο παραμικρός χαρακτήρας ναν λάθος πάει το μοντέλον, εν τρέχει. ας τα δω ξανά.

ΤΙ? Πως? πότε εγίνην τούτον τζι έχασα το? κρανοφόροι στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας? Καλά έχουμε ξεφύγει τελείως στην νήσο. θα έθελα πολλά να πιαν έναν τους τζαι να μας πει γιατί, ας πούμεν ποιος ο στόχος? όι πως έσιει αλλά έτσι θα έθελα την απάντηση. τι θα ελαλούσαν καλέ μου? εβαρεθήκαμεν να δέρνουμεν μετανάστες είπαμεν να επεκτείνουμε τη δράση μας τζαι να αλλάξουμε παραστάσεις? ίντα τζαιρούς εφτάσαμεν ας πούμεν.

Οποία έκπληξις, το μοντέλο δεν τρέχει. άσε που... ποια μοντέλα, ποιες προβλέψεις, ποιοι αριθμοί?

Σημείωσις : αύριον άρκεψε δουλειά χωρίς να θκιάβασεις ειδήσεις το πρωί.

Όταν η Ερυκίνη κρυφακούει VI (Βρυξελλιώτικο)

2011-12-05T09:52:00.003+02:00

Η Ερυκίνη σας εβρέθηκε το Σάββατο που μας πέρασε στες Βρυξέλλες με αρχικό στόχο να πάει στην προβολή του "Ζ" του Γαβρά για στήριξη των Ελλήνω απεργών της Χαλυβουργικής, αλλά στο τέλος εν επίεν γιατί έπιασεν τον Γάλλον παρέαν φωτογραφικός οίστρος τζαι δεν εξεκόλλαν ον τάιμ που τες ολόφωτες Βρυξέλλες που απλώνουνται κάτω που το Justice Palace. Τζι αφού αρκήσαμεν για την ταινία είπαμεν να πάμε για φαίν σε παρακμιακό βιετναμέζικο του κέντρου των Βρυξελλών. Δίπλα μας μια παρέα με ένα Βέλγο τζαι ένα ζευγάρι Ισπανών να συνεννοούνται σε σπασμένα αγγλικά.

Τζαι λαλεί ο Ισπανός του Βέλγου: "In Spain usually is like here before christmas. but now with the crisis... there is no light in the country"

Εννοούσε τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ο άνθρωπος (που ενεργειακά καλλύττερα ναν σβηστά) αλλά άμα το σκεφτείς μεταφορικά.... (φυσικά για τους έλληνες της κρίσης μετά τα της ΔΕΗ, το no light πιο κυριολεκτικόν δεν μπορεί να είναι)

Η ώρα της κρίσεως πλησιάζει

2011-11-28T19:53:00.004+02:00

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου. Ακριβώς δύο χρόνια τζαι ένας μήνας που τη μέρα που επάτησα το πόδι μου στα (όχι και τόσο ιερά) χώματα του Βελγίου. Σε λλιόττερον που 48 ώρες εννά σταθώ απέναντι που το Δικαστήριο (Επιτροπή θέλω να πω) τζαι να κριθώ (να εξηγήσω τα αδικαιολόγητα). Με λλία λόγια έφτασα ως τη μέση.

Μόνο που εμένα τες τελευταίες ετούτες ώρες πριν την κρίση, έπιαν με η κρίση τζι ασχολούμαι με την κρίση. Με να θκιαβάσω θέλω, με να προετοιμαστώ. φαίνουνται ούλλα τόσον ασήμαντα αλήθκεια. ξέρω τι εννά ελάλεν η ψυχολογα: avoidance τζαι procrastination (ούτε να σκεφτώ τες λέξεις στα ελληνικά αυτή τη στιγμή δεν έχω διάθεση), αλλά φίλε αναγνώστη, για να καταλάβεις ακούω σήμερα ολημερίς τον Αγγελάκα σε τούτον το τραούδιν. τζαι εν με φορεί ο τόπος ρε γαμώτο. Ας πούμεν πως μπορείς να κάτσεις σε ένα γραφείο να κάμνεις το playmobil μετά που τούτο?

Πε αλλόναν

2011-11-24T10:14:00.003+02:00

Για να είμαι ειλικρινής τα της κρίσης στην Κύπρο εν τα πολλοεπαρακολούθησα έτσι άποψην δεν έχω για το αν εν καλά τα μέτρα για αν δεν ένι (εν τα ξέρω τα μέτρα τζιόλις) αν πρέπει να παρθούν για όι. Αλλά μιλούμεν ώσπου φτάνουν κάποιοι για να υποστηρίξουν τα μέτρα δε λέγεται. ας πούμεν εθκιάβασα στο μπλόγνκ Εφημερίδα τα παρακάτω που τα είπεν ο Παπαδόπουλος, τουλάχιστον σύμφωνα με τον αρθρογράφο. Μιλούμεν, αν όντως είπεν τα έτσι όπως τα γράφουν, τι να πω ρε Παπαδόπουλε, έκαμες μας τζαι εγελάσαμεν.

Παπαδόπουλος: ''....Μας απειλεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με κυρώσεις. Μας απειλούν οι Οίκοι Αξιολόγησης ότι θα μας κατατάξουν στα σκουπίδια. Προειδοποιεί ο Υπουργός Οικονομικών ότι εάν δεν προχωρήσουμε σε μέτρα ενδεχομένως να φτάσουμε στα πρόθυρα ή και να έχουμε στάση πληρωμών, δηλαδή να μην έχουμε να πληρώσουμε τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους...." (σόρυ τζιόλας αλλά τζαι η τελευταία άσχετη, δηλαδής εγώ, έμαθε τωρά με την κρίση ότι όταν λέμε στάση πληρωμών, εννοούμεν πληρωμών σε τζείνους που μας δανείζουν ριάλλια, που μάλιστα από ότι ξέρω δεν έχουμεν τζαι πολλύν χρέος (πριν 7-8 χρόνια το χρέος μας έτζιζεν το 75% τζαι κανένας εν αγχώνετουν). αλλά εντάξει πως εννά τρομοκρατηθεί ο κόσμος αν δεν τον απειλήσεις με τα ριάλλια του?)

Αλλά το υπέρτατο ήταν ο Βασιλάκης ο Καιλάς:

"... Τι θα γίνουμε για να ζήσουμε; Θα πρέπει να ξαναγίνουμε γεωργοί; Θα βασιστούμε στο τουρισμό; Θα πρέπει να δημιουργήσουμε στην Κύπρο βιομηχανίες; Ποιο είναι το σχέδιο του Προέδρου της Δημοκρατίας και του ΑΚΕΛ για μετά την καταστροφή εποχή;....''
Δηλαδή στην αρκήν εσκέφτηκα ότι εν γίνεται πρέπει στο μπλόνγκ Εφημερίδα να τα εφκάλαν που τον νουν τους. Δηλαδή εν μπορεί να υπάρχει ένας πολιτικός που να λαλεί ότι "θου κύριε, μα να γινούμεν γεωργοί" (γιατί ρε μ******α, ο παππούς σου ίντα μπου ήταν, εν τούτη η ψωνάρα που μας έφαεν), "μα να κάμουμεν βιομηχανίες???" αντί οι πολιτικοί μας να εν οι πρώτοι που εννά υποστηρίξουν την εγχώρια βιομηχανία, που τζαι οι λλίες επιχειρήσεις που υπήρχαν εκλείσαν τζαι έμεινεν ο κόσμος άνεργος, θεωρεί το ο κύριος κάτι προς αποφυγή. Απαντώ σου εγώ κύριε Νικόλα: ναι, ρε, να γινούμεν γεωργοί (ίντα μπου έσιει ο γεωργός?) τζαι ναι ρε να ξανακάμουμεν τες μικρές μας βιομηχανίες (μα εννά πρέπει να κάμουμεν βιομηχανίες?? γιατί΄, γιατί, γιατί?). Γιατί όι? Αλλά βέβαια, εμείς ο ανώτερος ο λαός οι κυπραίοι, είμαστεν ούλλοι φτιαγμένοι, εν μες στα γονίδια μας, να γινούμεν σείχηδες (τωρά που έχουμεν τζαι πετρόλαα) τζαι να εισάγουμε ως τζαι τες πατάτες, γιατί ας είμαστεν ειλικρινείς εν τόσο κιτς τη σήμερον ημέραν για έναν κυπραίον ναν πατατάρης (άσε που εννά πρέπει να αφήκεις την μερσεντάρα, να πιάεις διπλοκάμπινα, που να βουράς?).

Αν δεν ήταν τόσον τραγικό Νικόλα πραγματικά θα εγέλουν.

Η ώρα μας

2011-11-22T21:45:00.004+02:00

εχτές εθκιάβασα τούτον το ποστ της φίλης μου της Κάτω Ύδατα τζαι έκαμεν με αλήθκεια να σκεφτώ. Κάπου λαλεί ότι ήρτεν η ώρα μας. Η ώρα της γενιάς μας να παλέψει για κάτι. Τζείνης της γενιάς των μεγαλωμένων στη δεκαετία του '90, εμάς που εζήσαμε ως τωρά τη ζωή μας μέσα στην σχετική (και πλασματική) ευμάρεια των τραπεζικών δανείων, εμάς που απολαμβάνουμεν ελευθερίες που προηγούμενες γενιές επαλέψαν για χάρη μας.

όσον θκιαβάζω ειδήσεις, τζι όσον συνειδητοποιώ τα όσα γίνουνται με απόλυτη νομιμοποίηση επειδή "εν κρίση τωρά", τόσο βεβαιώνουμαι μέρα με τη μέρα, ότι τούτη εν η ώρα. Η ώρα μας. ήρτεν η ώρα μας να παλέψουμε για κάτι, να αντισταθούμε σε τούτον που γίνεται. Ομπρός στα μμάθκια μας οι άρχοντες λαλούν (χωρίς αιδώ) "εεεε η δημοκρατία με τη μορφή που έσιει εν πολλοκολλά με το οικονομικό μας σύστημα έτσι ας την αλλάξουμεν λλίον". Τζαι εμείς πρέπει να τους απαντήσουμεν. όι το "ότι πείτε, εσείς καταλάβετε", αλλά το "όι ρε μαλάκες, να αλλάξετε το σύστημα σας να ταιρκάζει με τη δημοκρατία μας".

Τζαι στο τέλος της ημέρας όταν εμπαίναμεν στην Ευρώπη εν μας είπεν κανένας ότι εννά κάθουνται θκυό χώρες που τες 27 να αποφασίζουν τζαι να διατάσσουν τες υπόλοιπες τι να κάμουν. Εντάξει ρε κύριοι να εναρμονίσουμεν τες οικονομίες μας, αλλά να κάτσουμεν ούλλοι μαζί τζαι να πάρουμεν τες αποφάσεις, όι να' μαστεν εμείς οι μαλάκες σας. Αν εν τούτον το πράμαν η "πολυπόθητη" Ευρώπη, ε, εγώ εν τη θέλω.

τα πιο βασικά πράματα γλυστρούν που τα σιέρκα μας σιγά σιγά, τζι εν μιλώ μόνον για τες δουλειές, τους μισθούς, τα εργατικά δικαιώματα, το κοινωνικόν κράτος. Μιλώ για αξιοπρέπειαν τζαι τη δυνατότητα του λαού να συμμετέχει στες αποφάσεις που λαμβάνει η χώρα του, η κυβέρνηση του, αλλά τζαι της κάθε χώρας να συμμετέχει σε τζείνες τες ευρωπαϊκές αποφάσεις που την αφορούν. Εν μπορώ να φανταστώ πως θα γίνουν τα πράματα σιηρόττερα που τωρά, αλλά εννά γινού. Τζαι το να σφίξουμεν το ζωνάρι τζαι να κάμουμεν ότι ότι μας που πριν μας πιάει τζαι εμάς η μπάλα, έννεν η λύση. Πρέπει να ενώσουμεν τες φωνές μας με τζείνους που φωνάζουν (προς το παρόν κανένας ουσιαστικά, αλλά έστω). Πρέπει να τους πούμεν "ως δαμέ", ούλλοι οι λαοί, ούλλων των χωρών. Πρέπει να φκούμεν στους δρόμους όι για τη μόδα (δαμέ οι φοιτητές κάμνουν μου occupy leuven γιατί είδαν το στην τηλεόραση τζαι ίντα ωραία ευκαιρία να πιούμεν μπύρες τζαι να κάμουμεν πάρτυ), να φκούμεν σοβαρά.

Σήμερα το πρωίν επία στη δουλειά μου, εθκιάβαζα τη στατιστική μου τζαι εσκέφτουμουν τι σκατά κάμνω μέσα σε ένα γραφείο σε έτσι περίοδο. ξέρω εν βαρύγδουπον, αλλά εννά το πω, η ιστορία καλεί μας, ναι, εμάς την brain damaged γενιά του '90, να κάμουμεν επιτέλους κάτι. Ήρτεν η ώρα μας.

ΥΓ: αναλύοντας τις πιο πάνω σκέψεις μου σήμερα στην συνάδελφο και φίλη Ε. εξηγώντας γιατί πρέπει να πάμε σε μια διαδήλωση στες Βρυξέλλες, έπιασα έναν τέθκοιο παραξενεμένο βλέμμα (του στυλ επέλλανεν τζαι τούτη), λες τζι ήμουν πίσω στο funky ΠανΚυ. Νοσταλγία.

We need to talk about Kevin

2011-11-20T10:18:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν η ταινία είναι αριστούργημα, τούτες τες βαρυσήμαντες λέξεις εν οι κριτικοί που τες καθορίζουν, τζείνον που ξέρω εν ότι τούτη η ταινία μπαίνει με μεγάλη ευκολία στην κατηγορία ταινία-οδοστρωτήρας, γιατί όταν τελειώνει τζαι αφτέννουν τα φώτα νομίζεις ότι επεράσαν όλα τα φορτηγά της Ένωσης Κυπρίων Φορτηγατζίων που πάνω σου.

Περίπου 12 ώρες μετά την ταινία τζαι ακόμα εν μπορώ να τη σκεφτώ δίχα να ανατρισιάζω. Είχα να πάθω τούτον το πράμαν, το χτυποκάρδιν, το τρέμουλο, σε έργο που να μεν είναι θρίλερ που τότε που είδα Το Γάλα στο Θέατρο Διόνυσος.

Θκιαβάζοντας την περίληψη στα ολλανδέζικα επία με την ιδέα ότι η ταινία εν για μια μάνα που χάνει το γιο της. κρίμας τα μαθήματα, καμία σχέσις. έτσι το πραγματικό θέμα της ταινίας εξετυλίγχθηκε σιγά σιγά καθώς επροχωρούσε η ταινία. Τζαι επειδή η ταινία παίζει με τη χρονική συνέχεια για να κρατήσει την αγωνία ως το τέλος, θα συνιστούσα να πάτε να τη δείτε έτσι χωρίς να το ψάξετε πρώτα. αφήστε την ταινία να σας αποκαλυφθεί.

Η πρωταγωνίστρια που το όνομα της δεν ξέρω να είμαι ειλικρινής δια ρέστα που άποψην ερμηνείας. Ρέστα. Τζαι η ερμηνεία της εν τόσο δυνατή που προσθέτει στην ένταση που χτίζεται που τον/την σκηνοθέτη (που επίσης ακόμα δεν ξέρω). σκηνοθετικά εθύμισεν μου κάτι που τα τερτίπια του Tom Tywker στο Run Lola Run, με την έντονη παρουσία του κόκκινου (σε τούτη την ταινία τόσο έντονη που μετά τα πρώτα 5 λεπτά έσιεις ήδη μπει στο mood), τζαι τη χρήση του κόκκινου ως σημείο αναφοράς ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν. Αλλά δαμέ πολλά πιο αργά, πιο καταθλιπτικά. Αργό τζαι δυνατό. Το συναίσθημα χτίζεται σιγά σιγά σαν τζείνα τα λεπτά πριν την καταιγίδα. Μόνο που στο τέλος ούτε να κλάψεις εν μπορείς (τζαι λαλεί σας το πλάσμαν ευκολοκλαμούριστον (αν υπάρχει έτσι λέξη)), τόσο παγωμένος είσαι.

Ανάλυση των χαρακτήρων δεν κάμνω γιατί δεν θέλω να σας το χαλάσω πριν το δείτε, τζαι ακόμα σκέφτουμαι κάποια πράματα. Ίσως σε κάποια φάση πιο μετά. Αν είσαι πορωμένος φοιτητής ψυχολογίας αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να πάεις βουρητός στο σινεμά, βουρητός. Αν δεν είσαι ΨΥΧ μπορείς να πάεις τζαι με το πάσον σου. Αλλά αν δεν πάεις, εννά χάσεις.

Συνθήματα...

2011-11-18T23:58:00.003+02:00

Όσες φορές είδα στες διαδηλώσεις στην Αθήνα το ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κάπου γραμμένο ομολογώ εσυγκλονίστηκα πολλά. Εσηκώθηκεν η τρίχα μου. τζαι ειδικά σήμερα εσκέφτουμουν το πολλά. τούτες τες μέρες, τες μέρες του Πολυτεχνείου.

πως γίνεται περίπου 40 χρόνια μετά ο ίδιος λαός να φωνάζει το ίδιο σύνθημα που φώναζε στη Χούντα σε μια "εκλελεγμένη" (όχι πλέον) "δημοκρατική" κυβέρνηση? Κάμνει σε να σκέφτεσαι.

ΥΓ: i really wonder what it will happen. how it will all end, είπεν ο Γάλλος παρέας εψές. τζαι ένιωσα στο ύφος του τζείνον τον ίδιο κόμπο. γιατί σίουρα πράματα ιτ γοντ μπι πριτυ.

Στην Αθήνα... (2)

2011-11-11T21:29:00.004+02:00

Στην Αθήνα ενάμιση μήνα πριν, θυμούμαι εκαθούμασταν κάπου κάτω που την Ακρόπολη με τους συναδέλφους, οι οποίοι επίναν τα κοκτέιλ τους αμέριμνα (ήταν πριν να ξεσπάσει η κουβέντα με την DEXIA που τους έσουσεν λλίον τζαι δαμέ). Εγώ πάλε που εκαταλάβαινα τες κουβέντες γυρώ μου, καθόλου αμέριμνη δεν ήμουν.

στα δεξιά μια κοπέλα επαραπονιέτουν για τες απολύσεις στην εταιρία της τζαι τα λεφτά που "εφαγωθήκαν" ποτζεί ποδά. Θυμός, δυσανασχέτηση, τζείνον το πράμαν το "ενιμπόρω άλλον έννα σπάσω".

Πίσω μας θκυό γερούθκια εκάθουνταν στο παγκάκι (λες τζαι εφκήκαν που ταινία) να κουβεντιάζουν, πιο σιγά, λλιόττερο θυμωμένα, πιο πονεμένα. Ελάλεν ο ένας του άλλου "Μας βλέπω πάλι να μεταναστεύουμε σιγά σιγά. Να φεύγει ο κόσμος για Αμερική, όπως παλιά." "Ποια Αμερική;" είπεν του ο άλλος "ακούς εκεί τώρα υπάρχουν τόοοσα εκατομμύρια φτωχοί". Τζαι ακολούθησε μια συζήτηση για τη ξενιτιά, που την εκαταλάβαινες δεν ήταν θεωρητική, εξέραν το το θέμα καλά.

Εθυμήθηκα τούτα τα γερούθκια σήμερα. Σήμερα που εθκιάβασα ένα ποστ της Κροτ τζαι τους συνδέσμους σε άλλα μπλογκς ελλήνων που εμετανάστευσαν ή εν στη διαδικασία. Εθκιάβασα τα τζι έκλαψα, τζαι για να είμαι ειλικρινής όι επειδή είμαι τζι εγώ ξενιτεμένη (υπό διαφορετικές συνθήκες) τζαι νιώθω τα τζι εγώ, ούτε επειδή είμαι τζι εγώ που έναν τόπον που με κάμνει να νιώθω μαλάκας που τον αγαπώ. Τέλοσπαντων, όι για μένα. Αλλά για τα πλάσματα που βασανίζουνται, γιατί εν βάσανο το να πρέπει να θκιαλέξεις μεταξύ μέλλοντος/ζωής/αξιοπρέπειας/δουλειάς τζαι σπιθκιού (αν τζαι είπαμεν η έννοια του home εν πράμαν ευμετάβλητον). Τζαι για τους λαούς που θα ακολουθήσουν (ποιος ξέρεις ίσως στη νήσο να είμαστεν οι επόμενοι). Γιατί ρε γαμώτο εν άδικο. Εν άδικο να περνά ένας λαός έτσι ζόριν τζαι οι εντός άρχοντες να τον έχουν χεσμένο τζαι οι εκτός να τον φτύνουν τζαι να τον κατηγορούν (εντάξει όι ότι εν έχουν καποια δίκια). Αλλα πάλε εν άδικο.

Τωρά εννά μου πεις τη ρωμιοσύνη μην την κλαίς τζαι εν συνότζαιρη του κόσμου, τζαι η ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει μοναχά ξαποσταίνει κλπ κλπ.. well, εν ξέρω αν στο τέλος η ελλάς θα τραβήξει προς τη δόξα ή θα μείνει μισοδότζιν, τζείνον που ξέρω εν ότι στο ενδιάμεσο, ένας λαός πεθανίσκει, η δημοκρατία πεθανίσκει (ήταν σε κώμα που τζαιρόν δηλαδή, απλά τωρά ετραβήσαμεν τζαι την πρίζα), η ιδέα της Ευρώπης ως υπόδειγμαν, ως οικογένεια πεθανίσκει, ακόμα τζαι η ιδέα της αντίδρασης πεθανίσκει με το σύστημα να εξαγοράζει τη σιωπή σου (ή η σιωπή σου ή η ζωή σου ένα πράμα), εν χρειάζεται καν να πω για την ιδέα της λαϊκής απόφασης. εν το περίμενα να χρησιμοποιήσω τη λέξη μετά το σχολείο, αλλά (εν η αλήθκεια) τα ιδεώδη (που προφανώς ήταν βιτρίνα τόσον τζαιρόν τζαι αράδες στα βιβλία μας τζαι τες βαρύγδουπες προεκλογικές ομιλίες) πεθανίσκουν για να επιβιώσει το σύστημα.

Έφτασε νομίζω πλέον καιρός για ανακατανομή. Ανακατανομή ιδεών τζαι αξιών μες το νου μας σε επίπεδο όχι προσωπικό, ούτε κρατικό, σε επίπεδο ανθρώπινο, παγκόσμιο (τζαι τούτην τη φορά να βάλουμεν τα πλάσματα πρώτα). Γιατί το σύστημα εμείς το εκάμαμεν τζι άμα θέλουμε βάλλουμεν του πουρλόττο τζαι κάμνουμεν άλλον.

(αλλωσπως εξεκίνησεν το ποστ, αλλως πως ετέλειωσεν. σόρυ είμαστεν σε αυτόματη γραφή mode σήμερα)

Προς Αξιότιμο κο. Jamie Oliver

2011-11-02T17:48:00.002+02:00

(δεδομένου του όσα γίνουνται με δημοψηφίσματα τζαι πραματα, που μόλισ τωρά ήρτα έσσω τζι έχω χρόνο τζαι ίντερνετ να τα θκιαβάσω, αυτό το πόστ μπαίνει επίσης στην κατηγορία εδώ ο κόσμος καίγεται)

Αγαπητέ κύριε Oliver,

Επιτρέπεις μου να σε λαλώ Jamie έννεν? Εγώ που λαλείς, Jamie, να το ξέρεις υπηρξα φαν σου που τον τζαιρό που ήμουν μιτσιά (καλά εντάξει έφηβη) που τότε που ήσουν ακόμα παστός τζαι όι τόσο ψωνάρα όσο σήμερα. Που τότε που σε έδειχνε το ΡΙΚ τα απογεύματα. Αν δεν ξέρεις τι εν το ΡΙΚ, εν πειράζει, δεν είναι της παρούσης (άσε που δε χάννεις τζαι τίποτε).

Εγώ αγαπητέ Jamie με το που έμαθα ότι έσιεις εστιατόρια ποτζεί τζαι ποδά στο Λονδίνον, έπρηξα τη σχέση να το ξέρεις να έρτουμεν να φάμεν, για να σε υποστηρίξουμεν, όι ότι το χρειάζεσαι δηλαδής, αλλά άτε υπάρχει τζαι μια σχέση μεταξύ μας (εσύ μπορεί να μεν το ξέρεις, αλλά υπάρχει). Εψές τελικώς επίαμεν στο καινούργιο σου, στο Angel, τζαι τούτος εν ο λόγος που σου γράφω τζιόλις. Ξέρω ότι εννά εκτιμούσες την άποψη μιας ταπεινής φαν.

Αγαπητέ Jamie, άρεσεν μου πολλά το ντεκόρ του στυλ είμαστε μέσα σε μια κουζίνα τζαι μάλιστα παλαιού στυλ, αρέσαν μου τα φαγιά τα τοποθετημένα ωραία σε ξύλινες θήκες ποτζεί ποδά, τζείνες οι παλιές φουντάνες στο μπαρ, αλλά φορ γκοτς σεικ, επιβάλλεται να πετάξεις τα τραπέζια τζαι τες καρέκλες πάραυτα τζαι ν’ αγοράσεις άλλα. Καταλαβαίνω ότι θέλετε να περάσετε το μήνυμα «δεν είμαστε χαϊκλέ εστιατόριο δαμέ», αλλά τα γέριμα που τα τραπέζια τζαι τες καρέκλες των χαϊκλέ εστιατορίων, ως τα τραπέζια της καφετέριας του πανεπιστημίου, έσιει πολλήν απόσταση τζαι πολλά ενδιάμεσα να θκιαλέξεις. Έλεος. Άσε που δεν ταιρκάζει με το υπόλοιπο ντεκορ. Δηλαδή καλλύττερα βάλε ξύλενα τραπέζια, ξύλενες καρέκλες, στυλ χασαποταβέρνα. Αίσχος.

Όσο για το φαίν Jamie, είμαι σίουρη ότι εν έσιεις ανασφάλειες, ξέρεις ότι ήταν καλό. Τζαι τα crispy riceballs που εφάμεν για ορεκτικό τζαι η καρμπονάρα μου με meatballs in lemon sauce ήταν εξαιρετικά. Μια παρατήρηση όμως τζαι μεν παρεξηγηθείς. Ας πούμεν το πιάτο με τες ελιές που επαραγγείλαμεν εν μπορείς να το ονομάζεις «the best olives in the world”. Λαλεί σου το μια Κυπραία Jamie, μπορεί να είσαι χρυσοχέρης αλλά που ελιές ΔΕΝ καταλάβεις. Τζαι οι ελιές έτσι για να μαθαίνεις θέλουν μιαν προετοιμασίαν έναν κάτι, όι σκέττες νέττες. Έλα μιαν φοράν κύπρο να φάεις ελιές τσακκιστές με σκόρτον τζαι λάδιν τζαι κόλιαντρον, να σου πω ποιες εν οι καλλύττερες ελιές στον κόσμο.

Κατά τα άλλα εχάρηκα που έφαα που τα σιέρκα σου (στο περίπου).

Με αγάπη

Ερυκίνη

ΥΓ: Αν ανακαλύψεις ότι σου λείπει μια μαντιλιά αγαπητέ Jamie, παραδέχουμαι, ναι ήμουν εγώ. Αλλά μεν το δεις ως κλεψιά. Έπρεπε να το κάμω για να σου δώκω το μήνυμα : «τι εννά γινεί με τούτην την εμπορευματικοποίηση του ονόματος τζαι της φάτσας σου τελοσπαντων? Δηλαδή που ταλήθκεια πιστεύκεις ότι κάποιος ήταν να εδίαν 12 λίρες να γοράσει μια μαντιλιά που γράφει Jamie’s Italian?». Ας γελάσω χαρωπά

Συνομιλίες (sort of)

2011-10-30T09:21:00.003+02:00

Τούτο το σαββατοκυρίακο που είμαι αθκιανή (που είμαι πολλά απασχολημένη, αλλά προσπαθώ να ταράξω το νου μου που τη δουλειά δηλαδής) εκανόνιζα άλλο πόστ, ετέλειωσα το σχεδόν, αλλά θκιαβάζοντας (πάλε) τα σχόλια στην ιστοσελίδα του Πολίτη [ μεν με κατσαδιάσετε πάλε, θέλω να ξέρω τι σκέφτουνται οι συμπατριώτες μου όι μόνον οι φίλοι τζαι οι γνωστοί μου, θέλω να έχω μιαν ολοκληρωμένη εικόνα του τι παίζει μες τον καμένο εγκέφαλο του κυπραίου (καμένος εγκέφαλος που τα μικροκύματα της κάθε λογής άχρηστης ηλεκτρικής συσκευής που καταναλώνεται για να δείξουμε ότι είμαστεν όσο πλούσιος εν ο γείτος)] αποφάσισα να σας γράψω κάτι άλλον.

Πριν μιαν εβδομάδα που λέτε είχα μιαν πολλά δύσκολη συζήτηση στο τρένο Βρυξέλλες - Λουέβεν με το καινούργιο άτομο στην παρέα, πρώτη φορά εγνωριστήκαμε στες Βρυξέλλες. Τούρκος από Κωνσταντινούπολη. Χάρηκα, τζαι εγώ είμαι που την Κύπρο. Α, νότια ή βόρεια? Σόρυ πάντα συγχίζει με το Βόρεια/ Νότια γιατί στα ελληνικά το Ν εν στο Νότο και όχι στο Βορρά όπως στα αγγλικά αλλά ναι ελληνοκύπρια. Σιωπή.

So, you are the bad guys? λαλεί ο παρέας.

Σημειωτέον έχω γνωρίζει αρκετούς Τούρκους δαμέ (ακόμα τζαι παιδίν εποίκων). ποττέ δεν είχα τόσο δύσκολη συζήτηση για το κυπριακό σε ούλλη τη ζωή μου, γιατί τα πλάσματα που εγνώρισαν ήταν πολλά ανοιχτόμυαλα, τζαι είμαι τζι εγώ ανοιχτόμυαλη τζαι είχαμεν ανοιχτόμυαλες συζητήσεις. Αν τζείνοι εγνωρίζαν έναν φίλο κάποτε που το ΠανΚυ, δεξιό, της πρωτοπορίας, που ετραούδαν το "απόσεισε τους Πενταδάκτυλε" μπροστά που τους Τουρκοκύπριους, νομίζω θα είχαν τη ίδια δύσκολη συζήτηση που είχα τζαι γω πριν λλίες μέρες (αν εσυναντούσαν χρυσαυγίτες δεν θα υπήρχε συζήτηση υποθέτω).

Δεν μπορώ να αναπαράγω τη συζήτηση, γιατί εν τη θυμούμαι ούλλη, αλλά εκινήθηκε κάπου στα εξής:

ο Τούρκος παρέας να παραθέτει ούλλες τες δολοφονίες τουρκοκυπρίων που τους εμάθαν στο σχολείο για να στηρίξει την άποψή του ότι εμείς είμαστεν οι κακοί.

εγώ να απαντώ ότι σε έναν πόλεμο ούλλοι εν κακοί τζαι πως τζι εμείς στα σχολεία μας ένα περίπου τα ίδια εμάθαμεν. τζαι να κάμνω μιαν ανάλυση περί της προπαγάνδας στην εκπαίδευση σε ζώνες πολέμου τζαι την ενίσχυση του εθνικισμού μέσα που μισές αλήθειες.

Ο παρέας να γράφει το της μισής αλήθειας τζαι να στέκεται στο ότι το μισό που έμαθε ήταν όντως αλήθκεια. Δηλαδή το μόνο που επερίμενε να φκάλει που τη συζήτηση ήταν το να παραδεχτώ εγώ ότι εσκοτώσαμεν Τουρκοκύπριους.

Μετά ήρτεν το άλλο μεγάλο κομμάτι της κουβέντας που εξεκίνησε με το: πιστεύκεις ότι εν δίκαιο που εμπήκε το νότιο μέρος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση?

Τζαι πάλε ούλλα μου τα επιχειρήματα αντιμετωπιστήκαν με πολλύν κριτική μαθκιά, περιμένοντας που μένα μια παραδοχή της άποψης του ότι οι Τουρκοκύπριοι αδικηθήκαν. Που δεν την πήρε. Αντιθέτως, εμίλησα για λύση τζαι το ρόλο της Ευρώπης σε τούτη κλπ. κλπ.

Τζαι στο τέλος το μεγάλο χαρτί. Το σχέδιο Ανάν. Αφού έτσι τζι αλλιώς εν τζαι θέλετε λύση. Είπετε όχι στο Αναν. κάπου δαμέ ο ισραηλινός παρέας ερώτησε τι εν το Ανάν. Άκουσε ότι εψηφίσαμεν περίπου 70% ΟΧΙ τζαι εκοίταξεν με με το ίδιο βλέμμα που αντιμετώπισα όσες φορές έκαμα τούτην τη συζήτηση με ξένους. Τζείνον το βλέμμαν το "ε, τι σκατά μας λαλείς τόσην ώραν κόρη μου? περιπαίζεις μας?".

Ακόμα εν εκατάφερα να μπορέσω να απαντήσω σε τούτο το βλέμμα. τζαι όσες εξηγήσεις έδωκα δεν ήταν μέχρι στιγμής πειστικές. ίσως να μεν τα λαλώ καλά. αλλά ίσως να μεν υπάρχει τζαι ικανοποιητική εξήγηση για τη συμπεριφορά μας εκτός που τούτον που οι ξένοι υποθέτουν. ότι όντως εν θέλουμε λύση τζαι περιπαίζουμεν τους (τζαι τους εαυτούς μας).

Τούτη ήταν η πιο δύσκολη συζήτηση που είχα ποττέ στη ζωή μου για το Κυπριακό, με έναν άνθρωπο που την "αντίθετη πλευρά", ας το πούμε, που δεν έκαμνεν διάλογο τζαι δεν έθελε να ακούσει την άλλη άποψη. Ομολογώ ότι υπήρχαν φάσεις που ένιωθα να συγκρατώ μέσα μου ούλλα τζείνα που θα απάνταν ο παρέας που το ΠανΚυ. Πράμαν που με αναστάτωσε λλίον. ίσως γιατί η μη διαλλακτικότητα του ενός ομιλητή γεννά τζαι μη διαλλακτικότητα στον άλλο. εσυγκρατήθηκα όμως. Επροσπάθησα η κουβέντα ναν κουβέντα τζι όι καυκάς. Τίποτε που τζείνα που είπα εν επέρασε βέβαια, γιατί η δική μου η ανοικτομυαλοσύνη δεν έκαμεν το συνομιλητή μου ανοικτόμυαλο.

Στο τέλος της νύχτας, το τρένο έφτασε στη Λουέβεν τζαι οι δρόμοι μας εχωρίσαν. εκαληνυχτιστήκαμε άβολα. εγώ με θλίψη λλίον που εβρέθηκα στην άβολη κατάσταση να μιλώ σε έναν τοίχο (έτσι το ένιωσα) τζείνος με χαρά ίσως γιατί εκατάφερε να με κατατροπώσει τζαι να ενισχύσει τες αρχικές του ιδέες για τους Ελληνοκύπριους.

ΥΓ: με τούτον το πόστ θα ήθελα να πω ότι τζείνοι που μιλούν ακόμα τζαι σήμερα για ηρωικά ΟΧΙ τζαι λαλούν τον Τάσσο μεγάλο, προφανώς κάμνουν ότι τζι ο παρέας που πάνω. ζουν στον κόσμο τους ερμηνεύοντας επιλεκτικές πληροφορίες με τέθκοιο τρόπο που να επιβεβαιώνει τες προηγούμενες ιδέες τους τζαι ιδέα δεν έχουν τι παίζει έξω στον κόσμο. Τζαι το πιο πιθανόν δεν εβρεθήκαν ποττέ στη θέση του να προσπαθούν να εξηγήσουν σε πλάσματα που έννεν κυπραίοι πως είπαμε όχι στο Ανάν, αλλά εμείς είμστεν τζείνοι που θέλουν λύση.

Τα όμορφα...

2011-10-27T20:21:00.003+03:00

πολλές φορές (ίσως υπερβολικά πολλές) αναρωθκιούμαι, τι κάμνω εγώ δαμέ σε τούτη τη χώρα, σε τούτη την πόλη, σκέφτουμαι πως η ευτυχία εν κάπου αλλού...

Την Τρίτη τη νύχτα, έκαθουμουν μαζί με καμιά σιηλλιάαν άλλα πλάσματα που εν επρολάβαμε εισητήριο, στο πάρκο με μια κουβέρτα στο γρασίδι, με σακακια, σιάρπες, καπέλα τζαι ούλλα τα καλά, επαρακολουθούσα στη γιγαντο-οθόνη τη διάλεξη του Stephen Hawking γύρω που το αρχαιότερο ερώτημα που εγέννησε ο νους του ανθρώπου, πως εδημιουργήθηκε ο κόσμος μας; (ο Hawking μπορεί να ακούεται σαν τον ρόμποκοπ της φυσικής, αλλά έκαμεν μιαν εξαιρετική παρουσίαση ξεκινώντας που τον Αριστοτέλη μέχρι τες σύγχρονες θεωρίες για την προέλευση του σύμπαντος), με το κρασούδιν τζαι τες μπύρες, τζαι τα τσιπς, με τον Βέλγο τζαι τον Αυστραλό δίπλα να διαφωνούν σιωπηλά για τες μαύρες τρύπες, τζαι εσκέφτηκα "τούτη εν μια όμορφη νύχτα". Ένιωσα μετά που πολλύν τζαιρόν σε τούτη την πόλη τζείνον το ζεστό συναίσθημα που μπορεί κάποιος να ονόμαζε ευτυχία. Αυτόματα (που συνήθειον) εκοίταξα πάνω στον βέλγικο ουρανό, που μας έκαμε τη χάρη τζαι εν έβρεξε. εν είδα τίποτες, ούτε έναν αστέρι. α ναι, εν είμαστεν κύπρο.

Μα τούτη νύχτα είσιεν κάτι που τζείνες τες νύχτες κάτω που τον τόσο γνώριμο έναστρο ουρανό που εσυνόδεψεν τόσες φορές τες χαρούμενες στιγμές μου.

Μπορεί να μεν εκατάλαβα τα μισά που τη διάλεξη τζαι ούλλα όσα ακολούθησαν στην irish pub με τες μαύρες τρύπες (η κουβέντα εσυνεχίστηκε για πολλή ώρα με διάλλειμμα για να καταλάβω τι στα ανάθθεμαν εν οι μαύρες τρύπες), τες σούπερνόβες, τζαι τη συζήτηση περί του μάταιου του ερωτήματος, αλλά εθθυμήθηκα. Εθθυμήθηκα ότι την ευτυχία μπορείς να της έβρεις σε πολλούς τόπους, τζαι με πολλούς τρόπους (ακόμα τζαι χωρίς τα άστρα).

The picture of Dorian Gray

2011-10-23T19:17:00.008+03:00

Προχτές ετέλειωσα τούτο το βιβλίο που το εγόρασα πριν περίπου ένα χρόνο σε ένα βιβλιοπωλείο στην Ιρλανδία. Μια που εκόψαμεν τες κουβέντες μας με τον Όσκαρ, τον Ουάιλτ τζαι με τον αρφόν του (βασικά τζείνοι εν εμιλούσαν πολλά είπα τα ούλλα εγώ) είπα ας πιάσω κάτι του Όσκαρ να θκιαβάσω μια που και δεν είχα την τιμή παλαιότερα.

Tο βιβλίο που λέτε εκάθετουν στην βιβλιοθήκη για αρκετό καιρό ώσπου τζι άρκεψα να το θκιαβάζω γιαti το Μουσείο της Αθωότητας του Παμούκ ήταν υπερβολικά βαρύ να το κουβαλώ στο τρένο τζαι υπερβολικά βαρετό για να έχω κίνητρο να υποστώ το κουβάλημα. Κάπως έτσι άρκεψα να θκιεβάζω χαλαρά το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. Χαλαρά στην αρχή, με πάθος προς το τέλος. Κλασσικό, οι πλείστοι ίσως να το έχετε διαβάσει τζαι να μεν σας λαλώ τίποτε καινούργιο, προβλέψιμο ίσως, με ένα άγγιγμα από Φάουστ, εκείνο το στοιχείο του πουλώ τη ψυχή μου για τα νιάτα, ένα άγγιγμα από τη θεατρικότητα του Σεξπηρ, με πολλύν πολλύν κριτική ματιά στην βικτωριανή (αν ήταν η βικτωριανή εποχή). παίζοντας με τις έννοιες της αμαρτίας, της καλοσύνης (έτην πάλε την καλοσύνη), του ηδονισμού, της ομορφιάς, της ματαιοδοξίας. Τζαι εν τέλει της τιμωρίας. Εν λαλεί κάτι πολλά καινούργιο (φαντάζομαι για τον καιρό του πολλά), αλλά σίουρα λαλεί κάτι πολλά ενδιαφέρον.

Το βιβλίο βρίθει που κομμάθκια που μου εκάμαν πολλύν εντύπωση, που εσταμάτησα

τζαι έκατσα να τα σκεφτώ. Είπα στην αρχή να θκιαλέξω ένα που τούτα, αλλά εκατέληξα να παραθέτω την εισαγωγή του συγγραφέα γιατί το καλό το πράμα που την αρκή φαίνεται.

"The artist is the creator of beautiful things.

To reveal art and conceal the artist is art's aim.

The critic is he who can translate into another manner or a new material his impression of beautiful things.

The highest, as the lowest, form of criticism is a mode of autobiography.

Those who find ugly meanings in beautiful things are corrupt without being charming. This is a fault.

Those who find beautiful meanings in beautiful things are the cultivated. For these there is hope.

They are the elect to whom beautiful things mean only Beauty.

There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written. That is all.

The nineteenth century dislike of Realism is the rage of Caliban seeing his own face in a glass.

The nineteenth century dislike of Romanticism is the rage of Caliban not seeing his own face in a glass.

The moral life of man forms part of the subject-matter of the artist, but the morality of art consists in the perfect use of an imperfect medium. No artist desires to prove anything. Even things that are true can be proved.

No artist has ethical sympathies. An ethical sympathy in an artist is an unpardonable mannerism of style.

No artist is ever morbid. The artist can express everything.

Thought and language are to the artist instruments of an art.

vice and virtue are to the artist materials for an art.

From the point of view of form, the type of all the arts is the art of the musician. From the point of view of feeling, the actor's craft is the type.

All art is at once surface and symbol.

Those who go beneath the surface do so at their peril.

Those who read the symbol do so at their peril.

It is the spectator, and not life, that art really mirrors.

Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex, and vital.

when critics disagree the artist is in accord with himself.

We can forgive a man for making a useful thing as long as he does not admire it. The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely.

All art is quite useless."

OSCAR WILDE

ΥΓ: εψές σε ένα τραπέζι με ένα γεωγράφο, ένα της νομικής τζαι ένα engineer εσυνάφερα ότι εθκιάβασα το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, τζαι εντυπωσιάστηκα που το εξέραν το τζαι εθκιαβάσαν το ούλλοι. Μια ακόμα φορά που εσκέφτηκα "εμείς τι σκατά εκάμναμεν στο σχολείο?". Ας πούμεν οι διαφορές στες γενικές γνώσεις είναι αδιανόητες...

Απογοήτευση και θλίψη (Ν.23542)

2011-10-18T21:54:00.003+03:00

[Επρόσεξα πως όποτε θέλω να γράψω για την Κύπρο τζαι εν έχω συγκεκριμένο τίτλο γράφω πάντα Απογοήτευση, Θλίψη (ή και τα δύο). Αλλό λλίον εννά γινεί τζαι στήλη. Πως εκαταντήσαν τούτες οι θκυό λέξεις να εκφράζουν το πως νιώθω για τον τόπο μου ή πως εκατέληξαν να επισκιάζουν ούλλα τα άλλα που νιώθω για τον τόπο μου (μήπως δεν ήταν πάντα έτσι, εννά μου πεις)...]

Το Μαρί στο τέλος της ημέρας... εκτός που ούλλα τα άλλα, έφκαλεν στην επιφάνεια τον πιο κακό μας εαυτό. Ούλλων μας. Ως κράτος, ως λαός. Δεν εξηγείται αλλιώς. Τζι εν μιλώ για τους πολιτικούς που ούτε τους είχα ποττέ τζαι σε υπόληψη (ούτε για τον Αρχιεπίσκοπο που τον έχω τζαι για πολλά σιηρόττερα).

Λυπούμαι που θκιαβάζω μπλογκς τζαι θορώ τους μπλόγγερς (πλάσματα που εν ανοιχτά σε διάλογο συνήθως) να καυκαλατίζουν με το σιηρόττερο τρόπο (τωρά εννά μου πεις με το δίκαιο τους, θέλουν να πουν την άποψή τους). Λυπούμαι που θκιαβάζω τα σχόλια πουκάτω που τα άρθρα του Πολίτη τζαι θέλω να χωστώ που την αντροπή που το πως μιλά ο ένας στον άλλον (τζαι τούτοι έννεν ανώνυμοι που ξιτιμάζουν στης Δρακούνας) εν κάποιοι επώνυμοι (κάποιοι μάλιστα πολλά επώνυμοι). Λυπούμαι που οι γειτόνισσες μου στο χωρκόν ετσακκωθήκαν για το αν θα παραιτηθεί ο Χριστόφκιας ή όι (ούτε τα μυστικά της Εδέμ εν τες ενώνουν ποιον). Λυπούμαι που υπάρχουν πλάσματα κάπου σε τζείνον το νησίν το αγαπημένον μου που απειλούν πλάσματα με τη ζωή τους για μιαν γ******η συναυλία που ούτε εκατάλαβα and frankly my dear ούτε θέλω να μάθω (λαλώ το εγώ που ξέρω ότι ακόμα τζαι "συνάδελφοι ψυχολόγοι" απειλούσαν πλάσματα για να περάσουν μιαν γ*******η νομοθεσία. αλλά άτε πες τζιαμέ ήταν να κερδίσουν κάτι οι ίδιοι, ριάλλια, είμαστεν ππαραόπιστοι να το παραδεχτώ. Αλλά τωρά?). Μήπως ως δαμέ φτάννει η παιδεία μας εν τέλει?

Λυπούμαι παραπάνω γιατί τα πράματα οξύνουνται αντί να ηρεμούν λλίο. Ξέρω ότι κάπου μέσα στον πανικό έσιει νούσιμα πλάσματα σε τζείνο το νησί (τζαι δεν ξέρω τζιόλας πως αντέχουν μέσα σε τούτην ούλλην την ανακατωσιά). Εν ξέρω αν εν το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο, αν εν μια ομαδική ανικανότητα inhibition, αλλά το πράμαν ξεφεύγει άσιημα. Δηλαδή αν συγκρίνω τους Βέλγους πολιτικούς που υποτίθεται τσακκώννουνται (αλλά ποττέ εν τους ακούεις, εν πράμα?), το πως αντιδράσαν οι Βέλγοι στο ατύχημα του καλοκαιριού (που επεθάνα 5 νομίζω νεαρά πλάσματα), στα ζόρκα ρε παιδί μου (που εντάξει μπορεί να μεν περνούν ούτε κατά διάνοια τα ίδια τα δικά μας), πόση πόση ψυχραιμία δείχνουν δαμέ τζαι τα πλάσματα τζαι τα ΜΜΕ σε τζείνα που έρκουνται. Ίσως εννά μου πεις τζαι τούτον να εν το άλλον άκρον, ίσως να έπρεπε να ήταν λλιόττερον ψύχραιμοι. Δεν ξέρω. Πάντως ξέρω ότι σε μας τούτον λείπει. Ψυχραιμία. Σε ούλλους. Που την πολιτική ηγεσία ως την τελευταία συνταξιούχα του χωρκού μου. Τζαι δεν ξέρω τζαι που να την έβρουμεν.

Πριν ένα μήνα περίπου στη Βοστώνη εσυνάντησα την καθηγήτρια μου που ερχόμενη που Κύπρο εμετέφερε μου μιαν εικόνα, λες τζαι όπου νασαι εννά μας επιτεθούν οι Τούρτζοι. Ευχήθηκα που μέσα μου να εν υπερβολική. Ερχόμενη πίσω τζαι θκιαβάζοντας τούτα ούλλα, την κατζίαν τζαι το μίσος των πλασμάτων, την πόλωση, νιώθω λες τζαι τζεικάτω είμαστεν έτοιμοι για εμφύλιο. Εύχομαι που μέσα μου να είμαι υπερβολική. Otherwise it would be too.. "history repeats itself" τζι εμείς στην ιστορία δεν υπήρξαμεν ακριβώς σουξεδάκια.

ΥΓ: ο καθένας εν υπεύθυνος των πράξεων τζαι των λόγων του. Το Μαρί ήταν τόσον αδιανόητο που φτάνει τα όρια του σουρεαλιστικού (που τζείνα τα πράματα που λαλείς συμβαίνουν μόνο στην Κύπρο), όπως τζαι ούλλα όσα ακολούθησαν στο πολιτικό σκηνικό. Το να σκοτωθείς με το γείτο σου όμως εν δική σου προσωπική απόφαση, τζαι ας κάμουμεν ούλλοι οι άλλοι τζείνον που εν κάμνουν οι πολιτικοί, ας πάρουμεν την ευθύνη του κάθε καυκά που κάμνουμεν.

Κινηματογραφικές υπερβάσεις

2011-10-13T21:29:00.003+03:00

Το σαββατοκυρίακο που μας πέρασε ήταν που λέτε το πρώτο σημάδι του άλλαξεν ο καιρός (σήμερα να καταλάβετε άψαμεν τζαι τη θέρμανση). Ήταν μια φάση, δεν πάω πουθενά πουθενά εδώ θα μείνω. Στον καναπέ, βραστά βραστά, έξω να βρέσιει, νεσκαφούδιν, dvdoύδιν, σμίλες (ναι ναι αρκέψαμεν το εργόχειρον πάλε, τι να πω?). Χαλαρότητες. Αυτό αυτό ακριβώς έθελα για το σαββατοκυρίακο. Να μεν ταράξω τζαι να χαλαρώσω.

Τζαι πάω στο dvdαδικο τζαι πιάννω τες πιο ασχέτου (με το πιο πάνω σενάριο ταινίες). Γιατί αυτό το σαββατοκύριακο, Οκτώβριος του 2011, αποφασίσθη να κάμω όχι μίαν αλλά δύο υπερβάσεις.

Υπέρβαση Ν.1: Belle de Jour

Τζείνος που ρωτά γιατί εν υπέρβαση δεν έχει προφανώς δει την Βιριδιάνα (ή εν πολλά πολλά κουλτουριάρης). Γιατί εμέναν η μόνη επαφή μου με τον Bunuel, μέχρι πρότινως δηλαδή, ήταν η Βιριδιάνα, πριν μερικά χρόνια. Δε λέω είσιεν πολλύν ενδιαφέρον ως στόρυ τζαι γενικά είσιε νόημα ρε παιδί μου, αλλά τα γέριμα τα σκοτεινά, εδημιούργησεν μου τζείνον το συναίσθημαν το "άτε να τελειώσει πριν να φκει η ψυσιή μου".

Ε, μετά που τούτον τον κύριο Βunuel απέφευγα τον. όσες φορές έπαιζε κάτι που Βunuel στα φεστιβάλ του ομίλου φίλων κινηματογράφου (αααα επεθύμησα) εγώ ελαλούσα, ποτέ, ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά. Ώσπου τζαι είδα το Belle de Jour στο dvdαδικο, τζαι έτο ανάδοξεν μου τζι έπια της. Για τούτην την ταινία είχα ακούσει/διαβάσει κάπου στο παρελθόν. Η Κατρίν Ντενέβ υποδύεται μια κυρίας της καλής κοινωνίας, στο απέξω δηλαδής, γιατί στο απο μέσα (δηλαδή μες στο νού της) έχει έντονες τάσεις προς σαδομαζοκαταστάσεις (S&Μ οι λεγόμενες) , ενώ με τον άντρα της δεεν... Ε, τζαι μιαν καλήν ημέραν αποφασίζει να γίνει πόρνη. Όχι για τα λεφτά, για την ευχαρίστηση.

Ομολογώ, ότι καθόλου δεν εβαρέθηκα τούτην τη φορά (αν τζαι πιστεύκω ότι η Βιριδιάνα είχε αρκετά παραπάνω ψουμίν, food or thought που λέμεν). Ιδιαίτερα εντυπωσιακή η Ντενέβ τζαι ο χαρακτήρας που υποδύεται, που δεν είμαι σίουρη στο πως ακριβώς να ερμηνεύσω τες συμπεριφορές, αλλά ρε παιδί μου βάλλει σε στο τρυπάκι να το σκεφτείς. Επίσης πολλά ιδιαίτερο στην ταινία το παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία τζαι την πραγματικότητα, που στην αρχή της ταινίας εν αρκετά διαχωρισμένο, αλλά όσο περνά η ώρα τόσο μπλέκεται σε σημείο που δεν είσαι σίγουρος πότε σταματά η πραγματικότητα τζαι πότε ξεκινά η φαντασία. Εν ξέρω αν μου άρεσε τόσο, ώστε να το επρότεινα σε κάποιο να το δει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, αλλά για Bunuel καλά τα επίαμεν (την επόμενη φορά τζαι τον ανδαλουσιανό σκύλο ελπίζω, αν το έβρω πούποτες).

Υπέρβαση Ν.2: Κουρδιστό πορτοκάλι

Ξέρω τι εννά πείτε τωρά καλά εν αντρέπεσαι εν είδες το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Κιούμπρικ? Ξεφτιλισμένη. Ναι, ξέρω, ξέρω, αλλά καταλάβετε με. Είχα τζαι εγώ η δύσμοιρη μια φοβία. Εν τζαι φταίω εγώ, απλά το εξώφυλλο του dvd εν τόσο μα τόσο φοητσιάρικο. κάθε φορά που παέννω στο dvdαδικο η ίδια κουβέντα: πιάνω το, θορώ τζείνα τα μμάθκια (ανακατσιώ λλίον τα μμάθκια, είμαι προβληματική τι να κάμω?), είμαι απόλυτα σίουρη ότι θα σιέσω πάνω μου να το δω (χωρίς να ξέρω την υπόθεση τωρά) τζαι μετανοιώνω. Ε, τούτην την φορά έκαμα την υπέρβαση. No more fear. Καιρός να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας είπα.

Έτσι που λέτε... Ααααααχχχχ. Το κουρδιστό πορτοκάλι, για έναν ψυχολόγο, αγαπητοί φίλοι σηκώνει ανάλυση, ανάλυση, ανάλυση. Αν δεν ήταν το βίαιο τζαι σεξουαλικό κομμάτι είμαι σίουρη ότι το Κουρδιστό Πορτοκάλι θα ήταν μάθημα στο πανεπιστήμιο (ή θα έπρεπε τουλάχιστον).

Δεν ξέρω που πόθεν να ξεκινήσω. Η ταινία δεν πραγματεύεται τη βία, πραγματεύεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου να είναι καλός ή κακός. Εν μια ωμή τζαι ταυτόχρονα καλλιτεχνική επίθεση στο συμπεριφορισμό τζαι σε πρακτικές που ντρέπουμαι να πω χρησιμοποιούνται σήμερα σε κάποιες περιπτώσεις (ίσως πιο πολλά να ντρέπουμαι που καταλάβω τη λογική πίσω που τούτες τες τεχνικές). Η ταινία ρωτά μας πως μπορείς να κάμεις έναν άνθρωπο να γινεί καλός χωρίς να εν που δικήν του προσωπική απόφαση? πως μπορείς να κάμεις στο τέλος της ημέρας έναν άνθρωπο ένα κουρδιστό πορτοκάλι, ένα οργανισμό απογυμνωμένο που ούλλα τα άλλα τζαι ειδωμένο μόνο με όρους μηχανιστικούς (ερέθισμα- αντίδραση). Μήπως ούλλοι δεν είμαστε λλίον Κουρδιστά Πορτοκάλια στο τέλος της ημέρας θα αναρωτηθείς στο τέλος της ταινίας αγαπητέ αναγνώστη. Η απάντηση εν πολύπλοκη θα έλεγα.

Εντυπωσιακό κομμάτι στην ταινία εν το σουρεαλιστικό στήσιμο του κόσμου που εκτυλίσσεται η ιστορία. Τα ρούχα, τα έπιπλα, οι εκφράσεις των προσώπων, τζαι ούλλα με τον Μπετόβεν στο υπόβαθρο, νιώθεις ότι παρακολουθείς κάτι μεταξύ ονείρου (έτο πάλε το ονειρικό) τζαι θεατρικής παράστασης. Λες τζαι ούλλα εν μια μεγάλη σκηνή. Τωρά που το σκέφτουμαι η σκηνή αυτή καθεαυτή εμφανίζεται αρκετά στην ταινία. ακόμα τζαι οι πιο έντονες σκηνές βίας έχουν ένα στοιχείο τόσο ... θεατρικό θα έλεγα. Άφωνη, έχω μείνει άφωνη. Λαλώ του εαυτού μου πως γίνεται να μεν το είδα τούτον πιο πριν τζαι λαλώ σας, δείτε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ (χωρίς νεσκαφούιν, σιοκολατούαν τζαι σμιλίν. Its not that kind of movie).

Έτσι που λέτε μέσα σε ένα σου-κου δύο υπερβάσεις που εφκήκαν σε καλό. Not bad, not bad!

ΥΓ: για τους ενδιαφερόμενους περι ψυχολογίας που τους αρέσκει το Κουρδιστό Πορτοκάλι εισηγούμαι να θκιεβάσετε με πολλά ανοικτό μυαλό το βιβλίο του B.F.Skinner, του παπά του συμπεριφορισμού, Beyond Freedom and Dignity. Εν έναν που τα πιο προκλητικά θα έλεγα κείμενα που έχω θκιαβάσει στην ψυχολογία (με την έννοια ότι προκαλεί πολλά πολλά πράματα που σκεφτούμαστεν ως δεδομένα).

Παθήματα τζαι μαθήματα...

2011-10-09T09:56:00.005+03:00

Στην Αθήνα, βλέποντας τες τραβηγμένες κυρίες με τες Λουί Βουιτόν στο Κολωνάκι, εσκεφτούμουν αν μέσα που τούτην ούλλην την ταλαιπωρία τζαι το βάσανο, εμάθαν οι Έλληνες, πράγμα που το ελπίζω, ή αν τους δοθεί η ευκαιρία να τα χτίσουν ούλλα που την αρχή τζαι να ξαναξεκινήσουν εννά κάμουν τες ίδιες μαλακίες με το παρελθόν.

Ερχόμενη πίσω Βέλγιο, είδα μέσα που κουβέντες στο διαδίκτυο τζαι τες εφημερίδες με έπληξη όλα τα περί πορίσματος Πολυβίου, το οποίο δεν διάβασα, έτσι δεν μπορώ να πω τίποτε για τα συμπεράσματά του. Είδα ένα 5-λεπτο που την ανακοίνωση του στο ΡΙΚ τζαι εντάξει εν η αλήθκεια τίποτε το επιστημονικό δεν είδα σε τζείνα τα 5 λεπτά. μπορεί να τα λαλεί αλλού φυσικά ο άνθρωπος, απλά να θέλει να τονίσει κάποια πράματα που καμιά σχέση δεν έχουν με τα γεγονότα του Μαριού (πχ. τι πιστεύει ο κυπριακός λαός για τον πολιτικό κόσμο, ενδιαφέρουσα ανάλυση με την οποία συμφωνώ, άσχετη με το θέμα όμως).

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ τους τελευταίους μήνες για την Κύπρο, δεν ξέρω τι να υποστηρίξω, αν πρέπει να παραιτηθεί ή όι κλπ. Δηλώνω χωρίς φόβο και χωρίς πάθος ότι ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙΠΟΤΕΣ. Στο τέλος της ημέρας δεν είναι αυτό το θέμα κιόλας. Το θέμα εν ότι μια τραγωδία, εκατάφερε να μας βάλει να σκοτωνούμαστε μεταξύ μας. Κάποιοι είπαν τζαι την πελλάρα "πολιτικό πραξικόπημα". Εγώ λαλώ στους καμένους με μιλάς για σηινίν (εν έτσι που το λαλούν??).

Εσκέφτουμουν ότι θα έπρεπε ούλλοι να προσέξουν λλίον την γλώσσα τους, τζαι κάποιος, ένας νούσιμος έστω, να κατευνάσει τα πνεύματα τζεικάτω. Γιατί ανοίξαμεν φάλιες πολλές τωρά τελευταία (τα γέρημα τα πετρόλαα, ανάθεμα την ώρα τζαι την στιμήν που τα ήβραμεν, τζαι πέρκι να μεν εξορυχτούν ποττέ που κανέναν). Σε μιαν τόσον κρίσιμην στιγμήν εμείς τρωούμαστεν τζαι μάλιστα όι με τρόπον που θα έφερνεν ένα κάποιο αποτέλεσμα, μιαν αλλαγή σε κάτι, αλλά με τζείνον το αλληλοφάγωμα που γίνεται για το αλληλοφαγωμα. Εν ξέρω ποιος έσιει δίκαιον τζαι ποιος άδικον, τζείνον που ξέρω εν ότι θκιαβάζοντας τα νέα της Κύπρου μας έκαμα την ίδια σκέψη όπως στην Αθήνα. Εμείς εμάθαμεν που τα παθήματα του παρελθόντος όξα άμα μας δίνεται η ευκαιρία κάμνουμεν τες ίδιες μαλακίες ??

το να μαθαίνεις που προηγούμενες εμπειρίες εν στοιχείο τούτου που λέμε νοημοσύνη, τζι αν δεν μπορούμεν να το κάμουμεν σημαίνει πως είμαστεν τόσο παλαβοί που ότι τζι αν πάθουμεν αξίζει μας.

ΥΓ. κάποιος θα έλεγε ότι τζαι οι νοητικά challenged αξίζουν μια θέση στον ήλιο, τζι εν διαφωνώ, αλλά όπως δείχνει η πρόσφατη εμπειρία αν έχεις νοητική υστέρηση σε επίπεδο χώρας τζείνος που εννά έρτει να σε βοηθήσει (να φάεις, να περπατήσεις κλπ.) φροντίζει να σου τα συνάξει ούλλα επίσης. Εν έσιει καλοσύνες, τζι εν συμφέρει.

Διαφημιστικό διάλλειμμα

2011-10-07T21:57:00.004+03:00

οι ιστορίες για αγρίους από τα ταξίδια του Γκιούλιβερ θα συνεχιστούν σύντομα. Μέχρι τότε η εισήγηση της ημέρας, άμα δεν έχετε τίποτε να κάμνετε, μπορείτε να δείτε (αν δεν το είδετε) το ντοκυμαντέρ The USA vs. John Lennon (που το ξαναθορώ έτσι γιατί το θυμήθηκα).

έσιει έναν απίστευτο εφφεκτ τούτο το ντοκυμαντέρ (εκτός που τες πληροφορίες που μαθαίνεις για τον Λένον τζαι την εποχή των late 60s). διά σου τζείνον το συναίσθημα ρε παιδί μου, το επαναστατικό. Θορείς το τζαι σκέφτεσαι που επίεν τζείνος ο τζαιρός, που επίεν τζείνον το πάθος για ειρήνη? Ότι οφείλουμε στον εαυτό μας τζαι στο κόσμο να το παλέψουμε όσον πάει.

την πρώτη φορά θυμούμαι που είδα τούτο το ντοκυμαντέρ με τη Μ. (my partner in crime), εκαταλήξαμε στο Σκαραβέο (οέο) μετά την προβολή να πίνουμε τζαι να σχεδιάζουμε τρόπους να ξυπνήσουμε την επανάσταση στο ΠανΚυ. Λλίες μέρες μετά στο σπίτι της Μ. επογιατίζαμε πάνω σε ένα λευκό σεντόνι ένα κομμάτι του Νίκου Δήμου (χάλιν μαύρον, όπως ήταν αναμενόμενο που θκυό πρωτάρες της επανάστασης, λέμε τώρα, που ιδέα δεν είχαν που πανώ) τζαι λλίες μέρες μετά εκρεμμάσαμεν το στες κολόνες του ΠανΚυ, δίπλα που τα πανώ των παρατάξεων για να αγνοηθεί από όλους τζαι στο τέλος να συναχτεί δεν ξέρω που ποιόν τζαι να πεταχτεί υποθέτω.

Τωρά που το θορώ μόνη μου δαμέ στα ξένα, δεν ξέρω τι ακριβώς να κάμω. Μάλλον εννά πάω να ππέσω.

ΥΓ: Αναρωθκιούμουν βλέποντας το για δεύτερη φορά, πόσο έντονη επίδραση τζαι συμμετοχή είχαν οι καλλιτέχνες εκείνη την εποχή στα κοινωνικά δρώμενα, τζαι πόσο αισθητά λιγότερη εν τούτη σήμερα...

Ιστορίες από το Αμέρικα 2

2011-10-05T21:00:00.005+03:00

(μετά από παράκληση εκατοντάδων τηλεθεατών...)

είμαστεν που λέτε στη Βοστώνη, ακόμα στην προ συνεδρίου εποχή (δηλαδής εγώ τζαι η σχέση κάμνουμεν διακοπούλες). Την πρώτη νύχτα εφκάλαμεν την στο Οκτόμπερφεστ Βοστώνης πίνοντας μπύρες, τρώγοντας λουκάνικα, ακούγοντας αυθεντικές βαυαρικές μουσικές τζαι παρακολουθώντας το λεγόμενο stein hoist, δηλαδή

ς ένα διαγωνισμό που οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να κρατήσουν ψηλά ένα

ποτήρι μπύρα όσον περισσότερο μπορούσαν (μόνον οι αμερικάνοι θα εβάλλαν τόσες πολλές αμερικανικές σημαίες σε έναν καθόλου αμερικανικό event).

Τη δεύτερη νύχτα εξουθενωμένοι που το 10-χιλιόμετρα-περίπατο σε χάρβαρντ τζαι ΜΙΤ (τρομάααρα μας) αποφασίσαμε να κάτσουμε κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. επίαμεν για φαί τζαι μετά στην επιστροφή αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μπαράκι λλίον πιο κάτω που το χόστελ μας, που το εσινιάραμεν την προηγούμενη νύχτα ότι ήταν ωραία φάση. Πάμε που λέτε, ωραία τζαι καλά. Η μουσική ακούετουν πολλά ωραία, αλλά ρε παιδί μου με το που εμπήκαμε μέσα, το μπαρ γεμάτον άντρες. είσιεν τζαι οθόνες που εδείχναν αμερικανικό ποδόσφαιρο τζαι γενικώς η διακόσμηση με τρόπαια τζαι εικόνες που αθλητικές στιγμές. Λαλώ, ωχ εππέσαμε σε αντρικό στέκι. πάμε στο μπαρ, ούλλοι να με θορούν που πάνω ως κάτω. (double ωχ). τέλοσπάντων, πιάννουμεν τα ποτά μας καθούμαστεν. τζαι τζιαμέ συνειδητοποιώ ότι οι φαν των αθλητικών σε αυτή την πόλη δεν ήταν ακριβώς ότι θα ανέμενε κανείς. Καταρχήν οι μισοί επίναν κοκτέιλ, πολλά λλίοι μπύρες τζαι ως γνωστόν ο άντρας ο βαρύς που την μπύρα φαίνεται. Μετά ήταν τα ρούχα. Κάποιοι ρε παιδί μου πολλύν στυλ.

Σε κάποια φάση, λαλεί μου η σχέση "εκατάλαβες ότι είμαστεν σε γκέυ μπαρ έννεν? εν τζαι πειράζει σε?". Αμ έτσι εξηγείται που μας θορούν ούλλοι τόσην ώρα, εσκέφτηκα. Αλλά γιατί όχι? ωραία μουσική, ωραία σανγκρια, ωραίος τόπος, είπιαμεν τα ποτά μας, είδαμεν το ματς ως το τέλος, η σχέση είσιεν τζαι κάτι σουξέ πιστεύκω αλλά ήμουν δίπλα κέρβερος εν εκόντεψεν κανένας, ε τζαι σιγά σιγά έσσω μας.

Τζαι ποιος είπεν δηλαδή ότι οι γκέυ εν ασχολούνται με μάππες?? Στερεότυπα, στερεότυπα. Τς, τς, τς.

Το ρητό της εβδομάδας

2011-10-04T19:28:00.003+03:00

Στην Αθήνα, στο πρώτο αυτό ταξίδι με τον επόπτη μου τζαι τους συναδέλφους μου... (που δεν εμπορούσαν να καταλάβουν την έννοια του περπατώ στα σοκάκια χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, έτσι για τον περίπατο, που δεν εκαταλάβαιναν τι εν το κανταϊφι, που δεν αντέχαν τη χαλαρότητα των γκαρσονιών στα καφέ τζαι που δεν εμπορούσαν να καταλάβουν ότι το καλλύττερον ελληνικό φαί εν το βρίσκεις σε χαικλέ εστιατόρια)

ο επόπτης μου (που μπορεί να έσιει πολλά κουσούρια αλλά μέσα μέσα λαλεί πολλά πετυχημένα πράματα) είπεν σε μια συζήτηση γύρω που την αθωότητα, τζαι το ρομαντισμό των παιδικών του χρόνων που δεν υπάρχει σήμερα:

"Για κάθε βήμα που κάμνουμεν μπροστά, πρέπει να αφήσουμε και κάτι πίσω τζαι η έννοια της προόδου εν ημιτελής γιατί αγνοεί τζείνον που μεινίσκει πίσω..."

Μεγάλος.

Στην Αθήνα..

2011-10-04T19:05:00.002+03:00

ήμουν η πιο γαμάτη, η πιο hot τζαι η πιο casual-chic επιστημόνισσα που παρουσίασε στο συνέδριο (ακόμα τζαι χωρίς τα κοραλλί θεϊκά τακούνια, γιατί που να φκεισ την ανηφόρα στο Λυκαβητό με το τακούνι;)...

επίσης ΔΕΝ εφύρτηκα τζαι ΔΕΝ εκατούρησα πάνω μου που το άγχος...

οπόταν μπορώ να πω ότι ήταν ένα πετυχημένο συνέδριο.

ΥΓ: 3 μέρες στην Αθήνα, εκαλαμάρισα φούλ, αλλά φούλ, τζαι κανένας δεν εκατάλαβεν ότι είμαι κυπραία. εντυπωσιαστήκετε; τζι εγώ!

i would like to thank...

2011-09-27T11:09:00.003+03:00

my moda, my fada, my grandfada...

Εν ξέρω αν σας το ξαναείπα αλλά ένα που τα ιδιαίτερα πράματα που ήβρα πολλά ενδιαφέρον στα Βελγικά ήθη και έθιμα εν το ότι στα γενέθλια άμαν εννά ευχηθούν του εορτάζοντα εν λαλούν "χρόνια πολλά", "χαρούμενα γενέθλια" τζαι τέθκοια. Τες παραπάνω φορές λαλούν "Proficiaat", δηλαδής "συγχαρητήρια".

Του τύπου, "συγχαρητήρια, μπράβο σου εκατάφερες τα πάλε για ακόμα ένα χρόνο"

Σήμερα λοιπόν, στες 27 που γίνουμαι 27 δέχομαι συγχαρήκια γιατί όντως έφκαλα ακόμα ένα χρόνο με σχετικά σώας τα φρένας. Τι άλλο θέλει το πλάσμα?

Να ζήσετε να με χαιρόσαστε!

The tree of life - Έκτακτη ανακοίνωση

2011-09-25T10:04:00.002+03:00

Εμένα έφερε μου ναυτία πάντως (τζαι μεταφορικά τζαι κυριολεκτικά). αν αποφασίσετε να το δείτε φάτε ελαφρά προηγουμένως...

ΥΓ: η πιο what the fuck ταινία ever... τζαι επίεννεν τζαι 2 ώρες και 20 λεπτά

ΥΓ2: αν δείτε κάτι δεινοσαύρους όι να συντρομακτείτε, οι δεινόσαυροι κολλούν με ούλλα τα θέματα

ΥΓ3: η πιο τρανή απόδειξη του αν δεν είσαι κουλτούρα, μεν προσπαθήσεις να το παίξεις ότι είσαι...

Ιστορίες από το Αμέρικα 1

2011-09-22T17:39:00.005+03:00

επειδή πρώτον βαρκούμαι να δουλέψω σήμερα και δεύτερον ετσακκίσαν μου τα νεύρα μου τόσο που εν νιώθω καν τύψεις κι ενοχές (εν τζαι θέλουν τζαι πολλά τα νεύρα μου ξέρετε), είπα να τα παραιτήσω τζαι να ξεκινήσω το οδοιπορικό στην Αμέρικα τη γη της ευκαιρίας (my ass).

έτσι που λέτε, καταρχήν δύο πράματα δε μου αρέσαν με τίποτες στο Αμέρικα:
1. το ότι εν ούλλα τόσο μα τόσο ψεύτικα. Μα τι φρούτα, τι χυμοί, γενικώς τα φαγιά ρε παιδί μου (εκτός αν πάεις σε εστιατόριο), ευγευστα μεν, αλλά δεν είσαι σίουρος που τι στανάθεμα αποτελείται τζείνον που τρώεις/πίνεις γιατί πορτοκάλι σίουρα δεν είναι. Ψεύτικες επίσης τζαι οι χαιρετούρες των συναδέλφων με τα ψεύτικα ολολευκα-δόντια χαμόγελα τζαι τες τσιριχτές φωνές hiiiiiiiii how are you? Που λαλεί τζαι το άσμαν, ψευτικά τα δάκρυα σου, ψεύτικα και τα φιλιά σου, ψευτικά τα σ'αγαπώ σου, όλα ψεύτικα (ποιος το τραουδά τούτον άραγες σου???)

2. το ότι ούλλα εν τόσο μα τόσο αυτοματοποιημένα. Εντάξει καλέ μου είπαμεν η τεχνολογία κάμνει μας λλίον τεμπέληδες, με πόρτες να ανοίξουμε με τίποτε, αλλά τα γέριμα σόρυ τζιόλας άμαν κάθουμαι να κατουρήσω επιθυμώ να τραβήξω το καζανάκι μόνη μου τζι όι να αποφασίσει ο οποιοσδήποτε αισθητήρας (που μπορεί να εν τζαι χαλασμένος ή να μαγκώσει ή να μεν καταγράψει το αιθέριο μου σώμα) πότε θέλει να πιτσιλλίσει τον εξίσου αιθέριο πισινό μου με νερό (όχι δεν μου εσυνέβηκε, αλλά 10 μέρες εν εκατούρησα μια φορά ανεννοιας).

Αυτά τα λίγα τα εισαγωγικά.

Οι μέρες στο Αμέρικα που λέτε αγαπητοί φίλοι χωρίζονται σε δύο φάσεις, την προ συνεδρίου με τη σχέση διακοπούλες τζαι τη του συνεδρίου, όπου σχέση, συνάδελφοι, επόπτρια από κύπρο και άλλοι λοιποί άσχετοι έγιναν ένα μπάχαλο. Στην πρώτη φάση που λέτε, μια και το πανεπιστήμιο δεν πλήρωνε αποφασίστηκε να μην πάμε σε χλιδάτο ξενοδοχείο (από ότι φαίνεται στο κέντρο της βοστώνης έσιει μόνο κάτι χιλτον, χολιντέι ινν, ιντερκοντινένταλ, ριτζ, πλάζα, όλα τα λιτά κι απέρριττα), αλλά να μείνουμε σε χόστελ. Εγώ σε χόστελ εξανάμεινα, πολλά ωραίο στο Βερολίνο, ξαναπάω βουρητή, αλλά σε χόστελ με κοινά μπάνια/τουαλέττες, πρώτη φορά.

Την πρώτη φορά που ήταν να κάμω μπάνιο επήρε κάτι ώρες γιατί δεν ήθελα να τζίσω πουποτε ούτε εγώ ούτε τα ρούχα μου (γιααααξ). με κόπο τζαι σίηλια ζόρκα τελικώς εκαταφέραμεν να φκάλουμεν τα ρούχα τζαι να μπούμεν κάτω που το ντους. Το ντους καμιά ένδειξη που εν το κρυόν που εν το βραστόν. βασικά εν είσιεν. να κάθουμαι εγώ κάτω που το νερό το σιόνιν να γυρίζω το ένα και μοναδικό πράμαν στο ντους, τίποτες. να μαχουμαι της κοπέλας δίπλα, που ελούννετουν ολόχαρη (ένιωθα τη βράστη που το δίπλα ντους ας πούμε) "excuse me excuse me" τζαι να μεν μου απαντά η γαούρα. "Μαν, μιλούμεν σιονίζω δαμέ". Δηλαδή εν πολλά παράξενο να θέλει να σου μιλήσει η κοπέλα στο δίπλα ντους??? κύριε ελέησον. Αυτή η ψυχρολουσία ήταν το καλωσόρισμα μου στες ΗΠΑ. την επομένη εξήγησεν μου η σχέση το κόλπο τζαι ελούθηκα κανονικά. Τα καλά νέα αγαπητοί φίλοι είναι ότι όοοολα συνηθίζονται σ'αυτή τη ζωή ακόμα και τα κοινά μπάνια (τζαι το ότι δεν εκολλήσαμεν τίποτες).

Το χόστελ ήταν κατά βάση ψιλό- εως χοντρό-χάλια. Σε σύγκριση με το γερμανικό τουλάχιστον, αλλά ήταν εντάξει για χόστελ, τι επερίμενες??? το μεγάλο το σοκ ήταν το παραπέρα δωμάτιο, στο οποίο εμείνισκε μια κυρία τζαι όταν άνοιξε μια φορά την πόρτα τζαι εντελώς τυχαία είδα το μέσα, ήταν ένα κανονικό δωμάτιο, δηλαδής λες τζαι κάποιος εμείνισκε τζιαμέ όχι για λλίες μέρες αλλά για πολλά παραπάνω. επήρε λλίον τζαιρόν ώσπου να καταλάβω ότι είσιεν τζιάλλους που εμεινίσκαν στο χόστελ, μόνιμα. το σπίτι τους ήταν ένα δωμάτιο τζαι ένα μπάνιο κοινό με ακόμα 15 πλάσματα. Τζαι τωρά που το γράφω εν το πιστεύκω. Η σχέση είπεν "σε σύγκριση με το δρόμο εν κάτι". εγώ λαλώ OMG που λαλούν τζαι οι αμερικάνοι (παράκληση στους αγγλόφωνους λαούς να κόψουν τα ακρωνύμια, καλά βαρκέστε να τραβήσετε το καζανάκι ως τζαι να πείτε θκυό λέξεις ολάν?? έλεος)

Η συνέχεια λίαν συντόμως στις οθόνες σας (τώρα την κάνω για Βρυξελιώτικη μουσικούλα)....

Πίσω στας Ευρώπας...

2011-09-21T17:58:00.005+03:00

Επιστροφή στο φθινοπωρινό (αλί) Βέλγιο από το Αμέρικα όπου όλα είναι μεγάλα και ψεύτικα (τζαι δεν μιλώ για σιλικονάτα μέρη σώματος).

ψιλοκατάθλιψη η επιστροφή στο Βέλγιο. κάτι που πρέπει πάλε να πάεις στη δουλειά, κάτι που οι συνάδελφοι μου έχουν ούλλοι ξινισμένα μούτρα (εν ξέρω τι τους έπιασε), κάτι ο παλιόκαιρος (ούλλα τζι ούλλα στο Αμέρικα έναν ηλιούυυυυδιν, εμαύρισα πιλέ), κάτι οι φίλοι μου που εν πνιμένοι της δουλειάς. Εν τζαι που επεθύμησα την Κύπρο ρε παιδί μου. Εν ξέρω γιατί τούτες τες 1-2 μέρες έπιαν με έναν πράμα νοσταλγία να το πω, homesick να το πω εν ξέρω. Τζείνον που ξέρω εν ότι για τούτες τες μέρες άμα κλείσω τα μμάθκια τζαι σκεφτώ τι εν ευτυχία μπορώ να δω τον εαυτό μου μόνο στην Κύπρο τζαι όι αλλού(με ούλλους τους ανθρώπους που αγαπώ, κάποιοι ήδη τζιαμέ κάποιοι δαμέ)... για τούτες τες μέρες τουλάχιστον...

μπορεί να φταίει τζαι που είδα το βιτεούδιν του flash mob που εγίνηκεν το σάββατο τζαι μιλούμεν εν επίστευκα ότι επίεν τόσος κόσμος. Το καϊσούδιν έβαλεν δαμέ ούλλα τα βίντεος που το σάββατο. Μπράβο ρε κοπέλια. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντον, αλλά άμαν σκεφτείς πόσοι λευκωσιάτες θα εχορεύκαν μες τη μέση του δρόμου τζαι ου μάνα μου εννά τους θορεί ο κόσμος, συνειδητοποιάς ότι εν κάτι. άτε τζαι τα χριστούγεννα πάλε (για να μαι τζι εγώ).

θα ακολουθήσει πόστ με τις περιπέτειες της Ερυκίνης στην Αμερική, η οποία έφαεν όσα χάμπουρκερ τζαι πίτσες εμπόρεν, επίεν μπέιζμπολ τζαι είδε τους ΡεντΣοξ να χάνουν παταγωδώς (το νέο δαμέ εν ότι εκαταλάβαμεν ίνταλως παίζεται το μπέιζμπολ), επίεν στο Χάρβαρντ (τρομάρα μας) τζαι στο ΜΙΤ, επίεν στη θάλασσα της Βοστώνης τζαι εδοκίμασεν αστακον (γιαξ), έπαθεν τζετλαγκ τζαι ήρτεν έσσω της να τζοιμηθεί σαν το γαούριν... αλλά καρτεράτε να φέρω τα μίλια μου πρώτα.

σας φιλώ.

Einai na men kourtistei to plasman...

2011-09-12T00:23:00.002+03:00

(anartisi se greeklish giati eimasten tzai boston tzai pou navreis ellinika se ksena pc)

to loipon. to pame kai ginetai....

Flash mob sti Leukwsia. Nai. Giati oxi???

To loipon.... paennete sto blog tou kaisiou na evrete plirofories gia to pote tzai pou tzai to pws tha simmetexete. to flash mob tha einai auto to savvato sti Makariou. MEN TO XASETE.

Na thymaste ennen anagki na esiete deksiotites sto xoro mono oreksi gia pasiama!!!

i like to move it, move it, i like to move it, MOVE IT!!!
PS. kapoios na to videografisei tzai na to valei on-line kale mou tzai gia mas tous ksenitemenous.

Αφιερωμένο εξαιρετικά

2011-09-07T12:39:00.003+03:00

(τόσες αφιερώσεις τωρά τελευταία ούτε το ράδιο τον τζαιρό που ήμασταν μιτσιοί, τότε που αν σου άρεσκεν κάποιος έκαμνες αφιέρωση στην εκπομπήν που άκουεν ούλλον το σχολείο του στυλ, "στον ξανθό άγγελο του Γ3, μίλα μου αύριο στο διάλειμμα"....)

στην κολλητή Μ.#2 που για κάποιο λόγο λατρεύει τούτον το τραούδιν (τζι έφαεν το παιριπαίξιμον της ζωής της, σόρυ α) τζαι στην φιλενάδα την Κάλιουsh που την εθθυμήθηκα μόλις το είδα, που έθελεν να κάμουμεν flash mob στη Λευκωσία (εγώ εξακολουθώ να είμαι μέσα, αν έβρουμεν αλλο 190 πλάσματα)....

τέλοσπάντων τούτα γίνουνται στο Βέλγιο μέσα μέσα

ΥΓ. σόρυ ρε κοπέλια για την παντελή απώλεια επαφής με την κυπριακή πραγματικότητα, έννεν εκ προθέσεως, εν που εν το ξαδέρφιν στην πόλη τζαι κάμνουμεν τουρισμόν, τζαι πετώ σε λλίες μέρες για Βοστώνη, τζαι εν είμαι σε φάση να ακολουθήσω τον παραλογισμό της Κύπρου.... καλά ας είμαστεν ειλικρινείς, εν εντελώς εκ προθέσεως (το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βλέπετε)

Σαββατιάτικα...

2011-09-03T22:38:00.004+03:00

σορυ αν σας ψυχοπλακώνω (φανταζουμαι τι θα λαλείτε για τα μουσικά ότι ναναι γούστα μου), αλλά στο νου μου πόψε έρκεται τούτον το τόσο καταθλιπτικό τραούδι.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε ούλλους τζείνους τους αφόρητα μονάχους ανθρώπους σε τούτη τηνπόλη, που εγυρευτήκαν στην Ερυκίνη για λλίην παρέαν, μόνο που η Ερυκίνη πόψε γουστάρει λλίην μοναξιάν, να μεν μιλήσει με κανέναν, να κάτσει μ-ο-ν-η της να δει "είσαι το ταίρι μου" επανάληψη, με τσιπς (Mediterranean herbs) τζαι λεμονάδα σπιθκιάσιμη κυπριακή...

Τι να πω? νιώθω σας αλλά συγγνώμη...

ΥΓ: που τότε που έφυα που έσσω μου, είδα τόση μοναξιάν, κρυμμένη πίσω που καριέρες, πίσω που το "ταξιδεύκω για να αποκτήσω εμπειρίες/ζήσω κάτι καινούργιο" κοκ που δεν το εχώρεν ο νους μου. Κάμνει σε να αναρωθκιέσαι για τες προτεραιότητες των πλασμάτων σε τούτη τη χώρα (τζαι αλλού).

Νέα της Κύπρου μας...

2011-09-02T10:41:00.004+03:00

Σόρυ έννεν νέα της Κύπρου. Παραπάνω νέα της οικογένειας μου, του χωρκού μου. όπως μου τα πε η μάνα μου.

έτσι που λέτε.

Ο εργαζόμενος πατέρας καταλήγει άνεργος πατέρας στην οικογένεια Ερυκίνης.

Ο άνεργος αδελφός που την άλλη παλεύκει με το δίλημμα "παραμένω άνεργος ή λαλώ ναι σε εξευτελιστικό μισθό για χαμαλοδουλειάν μερική απασχόληση σε μεγαλη εταιρεία εξωτερικού (τωρά εκαταλάβαμεν ίνταλως εγινήκαν τόσο μεγάλοι, εν αλήθκεια τούτον που λαλούν όπου θορείς πολλά φτηνά προϊόντα, κάποιος εργαζόμενος τυγχάνει εκμετάλλευσης). Τζαι το τραγικόν ένι ότι τζαι για τέθκοιον εξευτελισμόν, έσιει τέθκοιαν κίνηση που είμαστε στο δεύτερο ίντερβιου τζαι πάμεν.

Ο γιος της κόρης της γειτόνισσας που τον πάνω δρόμο (που τους βρίσκει τούτους ούλλους η μάνα μου απορώ), μετά που 9 μήνες ανεργίας επίε σε συνέντευξη για να του πουν: "α, μα είσαι κυπραίος? συγγνώμη εν μπορείς να κάμεις συνέντευξη. Εν προσλαμβάνουμε κυπραίους" (ας πούμεν τούτον το πράμαν έννεν ΠΑΡΑΝΟΜΟ??).

Η μάνα δε, έξαλλη, θέλει να κάμει μόνη της επανάσταση. Ακόμα εν χωνεύκει που απολυθήκαν 150 πλάσματα στην ΚΕΟ τζαι δεν εγινήκε γενική απεργία, μια διαμαρτυρία, ένα κάτι ("αν ήταν άλλοι τζαιροί μάνα μου θα ήταν ούλλοι στο δρόμο, αλλά επίεν τζείνος ο τζαιρός. Τωρά ούλλοι τζοιμούνται"). Έξαλλη επίσης που στο πάραδίπλα χωρκόν που το δικό μας εκτίσαν ΑΚΟΜΑ μια παράνομη κτηνοτροφική μονάδα, δίπλα που τα σπίθκια των πλασμάτων. "Τζαι που να πάεις να διαμαρτυρηθείς τζαι να σακούσουν;"

Α ρε μάνα... το θέμαν έννεν το που εννά διαμαρτυρηθείς αλλά ποιος εννά διαμαρτυρηθεί μαζί σου. Εσύ θέλεις να διαμαρτυρηθείς για τον επιούσιο (έστω τζαι) μιας οικογένειας. Για τη βρώμα τζαι τες μούγιες στα σπίθκια των πλασμάτων. Αλλά για τους μπουρζουά επαναστάτες στη Λευκωσία τούτα τα πράματα εν τόσο μα τόσο ντεμοντέ. ίσως γιατί εν εχρειάστηκε ποττέ να γοράσουν το φαίν της εφτομάδας βερεσιέ που την μπακκάλλενα. ίσως γιατί υπάρχουν πιο σημαντικά πράματα να διαμαρτυρηθούν.

"Καρτέρα να δούμεν τι εννά κάμουν οι συντεχνίες τωρά ρε μάνα"
"ναι είδαμεν τες ίντα μπου εκάμαν τόσα χρόνια για τους εργάτες."

Τι να πεις? όι πέτε μου τι να πεις....

Be the change

2011-08-25T23:42:00.002+03:00

(επιστροφή στα σοβαρά μέσα μέσα, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε..)

Εν ιξέρω ποιος το είπεν ακριβώς τούτον, το να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο, αλλά τωρά τελευταία εσκέφτουμουν το πολλά. Η φίλη μου η Κάτω Ύδατα είσιεν μιλήσει για τούτην την αλλαγήν την από κάτω δαμέ πριν λλίον τζαιρόν. Μιαν αλλαγήν που την πιστεύκω πολλά ή μάλλον επίστευκα την. Γιατί ακόμα εν είδα χαίριν.

Τα χρόνια που έζησα στην Κύπρο ως σκεπτόμενο ον (τζαι δυστυχώς δεν είναι όσα εν τα χρόνια μου) πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διαφοροποιηθεί που τους τριγύρω μου (όι που ψωνάραν, απλά γιατί εν εμπορούσα να κάμω αλλιώς).

Που τζείνους τους ανθρώπους που βάλλουν μέσα να κάμουν την δουλειάν τους,

που τζείνους τους ανθρώπους που γελούν στην ουράν τζαι μπαίνουν πρώτοι,

που τζείνους τους ανθρώπους που θεωρούν κοψονουρκάν το να καταφέρεις να πιάννεις όσον το δυνατόν παραπάνω ριάλλια με όσον το δυνατόν λλιόττερη δουλειά.

Που τζείνους που ξιτιμάζουν τους ιταλικούς καναπέδες Νατούτζι (έμαθα τα τζαι τούτα) γιατί "κόφκουν κκελλέν τζαι εν είμαστεν τζαι Σιακόλιες", αλλά γοράζουν τους γιατί τι θα πει η συναδέλφισσα που την τράπεζαν αν δεν έσιεις ιταλικόν καναπεν...

που τζείνους που συμπεριφέρουνται στες φιλιππενέζες τους σαν ναν γαούρκα...

που τζείνους που εθορούσαν τους παρέες μου τους καλαμαράες με μισό μάτι στο πανεπιστήμιο γιατί εν ήταν τρέντηδες

που τζείνους που χρεώννουνται διπλά τζαι τρίδιπλα για να χτίσουν σπιταρώνες που στα βελγικά δεδομένα είναι σπίθκια για πρέσβη ατ λιστ....

θα μπορούσα να συνεχίσω φορ έβερ εντ έβερ. Εγώ που λέτε με το σιέριν στην καρκιάν εν έβαλα μέσον ούτε μιαν φοράν για κάτι (που επία να φκάλω άδειαν οδήγησης η μάνα μου είσιεν τη φαεινή ιδέα να βάλει μέσον άμπα τζαι εν τα καταφέρω που ήμουν ασχέτου, τζαι εγίνηκεν έσσω μας καφκάς άσιημος. τελικά έπια τη με το τιμόνι-σπαθί μου). δεν μπορώ να διανοηθώ να μεν κάμω με ευσυνειδησία κάτι για το οποίο πιερώννουμαι. Δεν έκαμα ποττέ μαφία για να πιάσω λεφτά που την κυβέρνηση με οιονδήποτε τρόπο. ούτε εγώ ούτε η οικογένεια μου. τζαι τολμώ να πω, ότι στον τομέα μου (τη ψυχολογία), όταν ήρτεν τζείνη η ώρα που ένιωσα ότι έπρεπε να κάμω κάτι που εμπορούσα, που εν εμπορούσα εν τέλει να κάμω τζαι τίποτες, επάλεψα το για τζείνον που επίστευκα ότι ήταν σωστό τζαι δίκαιο (παίξαμε και χάσαμε βέβαια), τζαι παρά την απογοήτευση τζαι σχετική αηδία που σε πιάννει άμαν ανακατώνεσαι με βουλευτές, πολιτικούς, φοιτητικές οργανώσεις κλπ. εννά το ξανάκαμμα σιήλλιες φορές (νομίζω).

Εγώ που λαλεί τζι ο λαός, το κούτελλον μου έχω το καθαρό. Αναρωθκιούμαι πόσοι άλλοι στη γέρημη τη νήσο μπορούν να πουν τούτον το πράμαν. Πάντα ελαλούσα ότι που εννά πάει κάποτε εννά γινούμεν πολλοί τόσοι που εννά είμαστεν παραπάνω που τους άλλους, τζαι έτσι χωρίς να το καταλάβουμε η Κύπρος θα εν πολλά διαφορετική. Είμαστεν πιστεύκω όμως πολλά μακριά ακόμα.

μιλούμεν για φοροδιαφυγήν, αλλά ποιος εν τζείνος που φοροδιαφεύγει? Μιλούμεν για ρουσφέτιν, αλλά ποιος εν που κάμνει ρουσφέτιν? Μιλούμεν για χρηματισμό δημοσίων/δημοτικών υπαλλήλων, αλλά ποιος εν που κάμνει τούτον τον χρηματισμό? Μιλούμεν για "εικονικές αναπηρίες" τζαι άλλα όμορφα που τρών τα λεφτά του φορολογούμενου, μα ποιος τες κάμνει τούτες τες μαφίες? Μιλούμεν για τους ανάξιους που μπαίνουν σε θέσεις ποτζεί ποδά? Μα ποιοι εν τούτοι οι ανάξιοι?

Άμαν ψαχτούμεν, ούλλοι ξέρουμεν έναν, θκυό, τρεις που τα κάμνουν τούτα. μπορεί τζαι εμείς να είμαστεν/υπήρξαμεν στη θέσην τους. Τζαι αλί έννεν μόνον υψηλόβαθμοι. Εν τζαι η γειτόνισσα πάρατζει που εκανόνισεν τσιέκκιν που το Γραφείον (Μα εν κρίμαν φτωσιή γεναίκα να χάσει το τσιέκκιν, δαμέ τόσοι τζαι τόσοι τρώσιν. τι να πάεις να καταγγείλεις??).

Το θέμαν ένι, να μεν απαιτούμεν μόνον που τους άλλους να αλλάξουν πράματα αλλά να είμαστεν έτοιμοι να αλλάξουμεν τζι εμείς, να καθαρίσουμεν τζι εμείς. Κάποιος Έλληνας είσιεν γράψει για τα εκεί χάλια "τουλάχιστον να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι". Νομίζω ταιρκάζει, όχι για το φτωχοί απαραιτήτως (που μακάρι να μεν φτάσουμεν τζιαμέ), αλλά για τζείνην την τιμιότηταν που εχάσαμεν....

Δεν έσιει πιο επώδυνο πράμαν...

2011-08-23T15:58:00.002+03:00

για έναν πεισματάρην άνθρωπον που θέλει πάντα να περνά το δικό του, να έρκεται τζείνη η μέρα/ώρα/στιγμή, που θα πρέπει να αφήκει να περάσει το δικόν κάποιου άλλου τζαι να σιωπήσει.

(εντάξει έσιει τζαι πιο επώδυνα πράματα but maaan it sucks).

Ιστορίες της καφετέριας

2011-08-16T18:06:00.003+03:00

Ότι με φλερτάρει ένα Βελγούδι στην καφετέρια είπα το στο προηγούμενο ποστ... εν το είπα?

Σε στυλ νεανικής αμερικάνικης ταινίας (εγώ υποθέτω πρωταγωνιστώ λόγω υφέρποντος παλιμπαιδισμού που κάμνει πλάσματα που εν εκλείσαν τα 20 να με θεωρούν τζαι πολλά κατάλληλον ταίριν, τι να πω???).

Το πρόβλημαν εν το πως αντιδρά το πλάσμαν. Γιατί λαλεί σου ο άλλος θέλεις να φάμε λαντς στο ίδιο τραπέζι αύριο? τζαι απαντάς εσύ (που το μεσημεριανό στην καφετέρια εν το έσιεις στη λίστα με τα πιθανά σενάρια απιστίας)... γουάι νοτ? εν μεσημεριανό που επρότεινεν ο άνθρωπος, όι βραδυνό τζαι με άφτερ (ιφ γιου νοου γοτ αι μιν). τζαι λαλείς εντάξει σε κάποια φάση εννά σύρεις τζιολας πας την κουβέντα ότι έσιεις φίλο, εννά εμφανιστεί μια στιγμιαία απογοήτευση στα μμάθκια του άλλου, αλλά μετά εννά του περάσει. εννά τεθεί το όλο πράγμα σε καθαρά φιλικό επίπεδο. εντ οφ στόρυ.

Κάπως έτσι το εσκέφτηκα, τζαι μετά που 3 μέρες αποφυγήν της καφετέριας αποφάσισα να πάω ολάν. σιγά. το πολλύν πολλύν να αποκτήσω παρέαν στην καφετέρια να μεν τρώω μόνη μου σαν τον κούκο. Αλλά εν εφκήκεν ακριβώς έτσι. γιατί πάω εγώ, χαλάρα, καθουμαι στο τραπέζιν που εκάθετουν τζαι το Βελγούδιν τζαι λαλώ

"γεια ίντα μπου κάμνεις?"

τζαι απαντά μου

"Do you approve this???".

χάσκιασμαν η Ερυκίνη σας. ααααααααα, πολλά λάθος εξεκινήσαμεν, εσκέφτηκα. Τάχα για ίντα πράμαν θέλει μου τζαι έγκρισην τούτος??? ίντα σκοπούς έσιει? είπα έναν : "eating? yes, i approve eating, χαχα" (είμαι τζαι χιουμορίστας τρομάρα μου) τζαι έκατσα.

Τζαι εν ήταν μόνον η αρκή. ήταν τζαι η συνέχεια, που ο άνθρωπος ήταν τόσον αγχωμένος ενόμιζα ήταν να φυρτεί. άρα καθόλου φιλική τζαι χαλαρή κουβέντα για τζείνον. άσε που η κουβέντα εκινήθηκε στα τυπικά, ίντα μπου σπουδάζεις, τζαι ξέρω γω τζαι πούποτε μα πουποτε εν εκόλλαν ο γκόμενος τζαι έτσι δεν το έσυρα διακριτικά (ούτε αδιάκριτα). και κατά συνέπεια δεν ετέθηκε το καθαρά φιλικό επίπεδο που ήλπιζα (δηλαδής εγώ ήμουν τέλεια μα τέλεια φιλικιά, τζείνος όμως ήταν αγχωμένος φουλ λες τζαι επίεννεν στον χορό των αποφοίτων με τη αρχηγό των μαζορέτων, τόοοοοσο αμερικανιά).

Τζαι τι κάμνουμεν ερωτω? Να παέννω στην καφετέρια τζαι να κάθουμαι σε άλλο τραπέζι? εν πάει, εν πολλά φτύσιμον τζαι εν κριμαν το κοπελλούιν. Να κόφκουμεν καμιάν κουβένταν τζαι να καμνουμεν παρέα έτσι φυσιολογικά δεν το βλέπω... μήπως να κόψω το φαίν τα μεσημέρια??? επάσιηνα τζιόλις...

Έχουμε και λέμε...

2011-08-11T21:50:00.004+03:00

Τούτην την εβδομάδα ανακάλυψα ότι...

1. ΔΕΝ έχω ζωή σε τούτην την παλιοχώρα εκτός που γραφείο-σπίτι, σπίτι-γραφείο (μήτε έναν έστω πλάσμα να του κλαφτώ ότι εν έχω ζωή λάιβ, κλαίουμαι στα skype, στα MSN τζαι στα email)

2. ΔΕΝ έχω υπόθεση ως επόπτρια μάστερ (γιατί διώ την ελευθερία στους άλλους να κάμνουν μόνον ότι θέλουν, αν δεν θελουν να καμουν τιποτε, νοτ μαι φολτ)

3. ΔΕΝ εχω τσιανς να ξεπεράσω τούτην ούλλην την κοπροσκυλλίασην τζαι την αναποφασιστικότητα για να τα καταφέρω να τελειώσω ποττέ τούτον το γέριμον το διδακτορικό

4. ΔΕΝ τα καταφέρνω με τίποτε να κάμω αφέλια σαν τζείνα της καφετέριας του ΠανΚυ (άδε τωρά κριτήριο ποιότητας), αν τζαι εν η αλήθκεια βελτιώννεται η γεύση όσο το παλεύκω

5. ΔΕΝ έχω γούστο στες σειρές, σύμφωνα με τον Β., γιατί θορώ The Bing Bang theory τζαι αρέσκει μου τζιόλας.

Παρόλα αυτά:

6. ΕΧΩ (μετά που 2 κύκλους Bing Bang theory) από ότι φαίνεται τζι εγώ λλίον OCD τζαι ναι, είμαι νερντ τελικά. Νερντ της ψυχολογίας. Τζαι του SPSS (ξου ξου ξου) τζαι του προγραμματισμού (ξου ξου ξου).

7. ΕΧΩ πέραση στα ποστ-αντολεσεντ Βελγούθκια, τζαι τυγχάννω φλερταρίσματος στην καφετέρια σε στύλ αμερικάνικη teen comedy, νεαρός-αγχωμένος-ντροπαλός-ζητά-από-καρακουκλάρα (εγώ είμαι τούτη)- να κάτσουν-μαζί-στο-τραπέζι-να φαν-λαντζ (μόνο που εγω ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΛΕΟΝ 18 τζαι έχω τζαι καπετάνιον, σχέση εννοώ με τον ΚΚ, άρα τι να το κάμω, ααα?) Στην καφετέρια του ΠανΚυ γιατί εν μου εκόντευκεν κανένας όταν έπρεπε? (ίσως γιατί εβούττουν μες τα αφέλια;)

8. ΕΧΩ (όσον ανώμαλον τζαι τρομακτικόν τζι αν ακούεται) κάπου μέσα μου κρυμμένο (αυτό ήταν το πόρισμα της μίνι αυτο-ανάλυσης που ακολούθησε του συμβάντος) μητρικό ένστικτο, γιατί είδα τυχαία τούτον το βίντεο. Τζαι, αν είναι δυνατόν, εγεμώσαν τα μμάθκια μου. Καν γιου μπιλιβ ιτ? εγώ όι.

Τζαι το σιηρόττερον που ούλλα ένι ότι ΔΕΝ έχω καν περίοδο...

Paolo Nutini η συνέχεια

2011-08-05T20:39:00.002+03:00

δαμέ στο πιο νηφάλειο (νομίζω). ανάμεσα στα καλλύττερα 2.5 λεπτά μουσικής που άκουσα τα τελευταία χρόνια.

Εν τέλει

2011-08-05T17:48:00.003+03:00

Τζαι μετά τες διακοπές τζαι το να τάλλο, είμαστεν πάλε στο γραφείο με αρκετό χρόνο τζαι αντοχήν (ενόμιζα) για να επιστρέψουμε στο θκιάβασμα νέων που την Κύπρον. άκουσα τζείνον τον τύπον που κάμει μήνυσην της κυβέρνησης επειδή αναγκάζει μας να αφτέννουμεν τες λάμπες μας με τούρτζικον (ξου ξου ξου) ρεύμα (τζερούιν κύριε μου τζερούιν) τζαι που κάτω οι άλλοι να του πισκαλιούν (μα ποιοι εν τούτοι ολάν;). άκουσα τζι εθκιάβασα απόψεις, νούσιμες, θκιαβασμένες, πελλάρες, παραλογισμούς, συνωμοσίολογίες, "πειραγμένα" ντοκουμέντα. εθκιάβασα τζαι τον Ασέρα που ο άνθρωπος έφτασεν σε σημείον ο σώζων εαυτόν σωθήτο. Ε, τζαι ως την Πέμπτη εψυχοπλακώθηκα, εμαύρισεν η ψυσιή μου.

σήμερα, Παρασκευή, αποφάσισα, εν έσιει άλλον. Εν ακούω κανέναν άλλον ποιον που τη νήσο. Εννά ακούω μόνον Πάολο (Νουτέλλα, ναι ναι το πάθος επέστρεψε) γιατί ο Πάολος κάμνει τη ζωή πιο ωραία (εν λλίον πιο αισιόδοξος βέβαια που μένα). Εννά σπάσω???

My hopes are high
but my eyes can't
Believe what they see,
Give me something to believe,
Gime me something to believe,

I got lucky in life and had plenty to eat
and I saw this world as one big pool of opportunity
But there's too much mind corruption,
Too little remedy (or that'show it seems to me)
Yeah we need a moral education to
Set the young minds free...

So let us change what we can and
Accept what we can't
Impart some of the wisdom
From that tried and tested man
There'no harm in being wrong you know no,
In fact to me, it's common ground - yeah
So take that feather from you cap sir,
And pass that feather around...

My hopes are high
but my eyes can't
Believe what they see,
Give me something to believe in,
Gime me something to believe,

ΥΓ. προς αγαπημένο Πάολο Νουτέλλα. Εν εμφανές που τα κιλούθκια που έβαλες ότι έκοψες τα βαριά. Αλλά πότε επιτέλους ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΠΙΝΕΙΣ? Εν κρίμαν τα γέριμα...
ΥΓ2. γράφοντας το "μα ποιοι εν τούτοι ολάν" πιο πάνω είπα που μέσα μου, τζαι το εν τους αναγνωρίζω. μήπως έκλεια τζι εγώ τα μμάθκια μου τόσον τζαιρόν? έτσι για να έχω τζαι εγώ high hopes αλόπως

The Monday effect...

2011-08-03T11:13:00.001+03:00

has become a Tuesday effect
and a Wednesday effect,
shall i just call it love?

Τζαι κάπως έτσι...

2011-07-22T18:12:00.005+03:00

ετελειώσαν οι 15 μέρες στην Κύπρο τζαι σάζουμαστεν αύριον να πάμε πίσω σε χώρες ακυβέρνητες, στους 20 βαθμούς χωρίς εαρ-κοντίσια (τζαι ρεύματα)

με εκρήξεις

τζαι πεθαμένους

με ήλιον τζαι πυράν

αλλά χωρίς ρεύμαν

με διαδηλώσεις

τζαι "εκρήξεις στο πολιτικό σκηνικό" (πως τα λεν τούτοι οι δημοσιογράφοι ρε παιδί μου)

με παττίχαν (όι του Μάριου άλλην)

τζαι παπουτσόσυκα (όι πολλά παωμένα γιατί εν είχαμεν ρεύμαν)

με συγκλονιστικές αποκαλύψεις (γιατί οι Κυπραίοι ποτέ δεν σταματούν να σε εκπλήσσουν),

αγανακτισμένους, τζαι απηυδισμένους

με θάλασσαν τζαι παγωτά τζαι πανσέληνον (το φεγγάριν όι τίποτε τσιοφτοκυπριακοσειρές)

με σουβλάκια τζαι καφέδες στην παλιάν Λευκωσία

με πολλή πολλή σύγχιση, θλίψη, θυμό

έναν κομμάτι μου θέλει να πω τζι εγώ το "κύπρος ποσιερετώ σε" του Διάσπορου, να σύρω μαύρην πέτραν αλλά που μέσα μου να κρούζω σαν τον ασέρα, αλλά η Κύπρος με ή χωρίς ρεύμα, με ή χωρίς λύσην, με ή χωρίς κυβέρνησην εθνικής ενότητας (ίντα μπου την λαλούν), με ή χωρίς ουσιαστικήν αλλαγήν, με ή χωρίς παραλογισμό (δύσκολο το χωρίς), ξέρω το, θα με κρούζει, όπου τζι αν πάω. Έτσι η μαύρη πέτρα είναι κατανάγκην αδύνατη.

Τα γέριμα.

Σας αφήνω αγαπημένοι μπλογκο-φίλοι. Προς το παρόν τουλάχιστον. ώσπου να έβρω το θάρρος να ξαναθκιαβάσω νέα της Κύπρου μας, τζαι να σας πω τες πελλάρες που έχω μες το νου μου, να προσέχετε, να είσαστεν αγαπημένοι (όοοσον μπορείτε), να σκέφτεστε ψύχραιμα (όοοοσον μπορείτε), να φροντίζετε τούτο ν τον τόπον πον καμένος (κατά βάσην που τους κατοίκους του),να μεν χρησιμοποιείτε παραπάνω ρεύμαν που το απολύτως απαραίτητον, τζαι να μεν είσαστεν γαούρκα στο δρόμο (ΑΝ γίνεται).

Πολλά φιλιά,

η Ερυκίνη σας

Σήμερα...

2011-07-20T19:04:00.003+03:00

άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου (έναν πράμαν ούλλα τα προηγούμενα χρόνια ετζοιμούμουν όπως το γαούριν) τες σειρήνες της 20ης Ιουλίου. Εξύπνησα τζαι μες τη νύστα μου εσκέφτηκα προς στιγμής ότι έμοιαζεν ο ήχος τόσον πολλά με κλάμα... ή μπορεί τζαι να μου φάνηκεν.

Για σήμερα βάλλω το τραούδιν τζείνον του Αλκίνοου που λαλεί πολλά, πάρα πολλά, για την Κύπρο, για την Ελλάδα, για τον κόσμον... τζι ανάμεσά τους τούτοι οι στίχοι που μπορεί για άλλους ναν οι πιο ασήμαντοι (σε σύγκρισην με το υπόλοιπον) αλλά που την πρώτη φορά που το άκουσα εκαρφώθηκεν μου τούτη η εικόνα, η τόσο βασανιστικά κυπριακή, του πολέμου...

Κάτω από ένα τραπέζι

το θυμάμαι σαν τώρα

με μια κούπα σταφύλι

στου βομβαρδισμού την ώρα...

ΥΓ: για το τραγικό συμβάν στο Μαρί δεν έχω τίποτες να πω σήμερα. Γιατί δεν ξέρω τι να πω αλήθκεια, αλλά τζαι γιατί (λυπούμαι αν προσβάλω κόσμον), επιλέγω στο νου μου η εισβολή να παραμερίζει τα γεγονότα της 11ης κι όχι το αντίθετο... που τ'αύριον πάλε...

Περι διαδηλώσεως

2011-07-15T14:20:00.005+03:00

Ένας Ιούλης που γράφω πόστ στες 15 χωρίς αναφοράν στο Πραξικόπημαν. Ποιος να μου (μας) το ελάλεν?

τέσσερεις μέρες παλεύκω με το να γράψω ή να μη γράψω. τζαι όι επειδήν μιαν έσιει ιντερνετ μιαν εν έσιει. αλλά τζαι τι να πεις? τι να πεις του πλασμάτου που εννά απαλύνει τον πόνον του μπροστά σε έτσι κακόν? τίποτες.

άσε που με έτρωεν (τζαι τρώει με ακόμα) έναν συναίσθημαν αντροπής. Εν έχω μούτρα να φκω να πω κάτι. Γιατί στες διαδηλώσεις εν επία την πρώτη μέρα τζαι τη δεύτερη. ήμουν που τζείνους που τα εθορούσαν που τον καναπέ (έτσι καλλύττερα να σιωπάς). τζαι ένιωθα τζαι άσιημα που εν ήμουν τζιαμέ. Αλλά κάτι... κάτι... κάτι εν μου εκάθετουν να πάω. εν έφκεννεν που μέσα μου.

Εν ξέρω αν ήταν η παρουσία των ΕΛΑΜιτών (που όπως λαλεί τζι ο Αγρινός στο ποστ του σήμερα πατούν πας την αγανάκτησην του κόσμου τζαι ο κόσμος που συνάεται τζιαμέ εν μπορεί να τους αποτινάξει γιατί εν έσιει απάντησην αποστομοτικήν να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα), εν ξέρω αν ήταν η υποψία του κινήτρου (που μερικούς) Αγανακτίστας wannabies in Nicosia (ότι θορούμεν στην τηλεόραση θέλουμεν), εν ξέρω αν ήταν το ότι δεν ήξερα ποιος οργανώνει τούτον το πράμαν, ποια εν τα αιτήματα, το ότι τούτον ούλλον το πράμαν εφαίνετουν να στερείται ψυχραιμης αντιμετώπισης (το αίτημαν μας εν απλά να παραιτηθεί ο πρόεδρος τελεία, λες τζαι τούτον αυτομάτως θα τα λύσει ούλλα) κλπ κλπ.

Εχτές για να εξιλεώσω τη συνείδηση μου (παραπάνω) επία στη διαδήλωσην (ίσως τζαι επειδή ο πρόεδρος απογοήτευσε με τζείνα που ΔΕΝ είπεν). Τζαι εν θα πάω σε άλλην. Γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει να είμαι σε διαδήλωση τζαι τα 3/4 των συνθημάτων να μεν φκαίνουν που το στόμα μου. Δεν μπορώ να πω "θάνατος στο Χριστόφια" λυπούμαι. μπορώ να πω πολλά, αλλά όι τούτον. δεν μπορώ να χειροκροτήσω στο "Ζήτω η ελλάς", λυπούμαι. Δεν είμαι ωραία ελληνίδα (είμαι ωραία κυπραία) τζαι δεν μπορώ να ακούω έναν παππούν να λαλεί πόξω που το προεδρικόν ότι ακόμα τζαι τωρά που εν 85 χρονών (νομίζω) δεν θα διστάσει να πιάσει το ντουφέκιν του (εναντίον ποιου αλήθκεια?) τζαι να του χειροκροτήσω τζαι που πάνω.

Ξέρω ότι οι διαδηλώσεις δεν είναι κομματικές, δεν είναι εναντίον του Χριστόφκια ως αριστερού προέδρου, αλλά ως προέδρου που φταίει (που μεγάλη μερίδα ανθρώπων τουλάχιστον), ότι ο πραγματικά πολύς κόσμος που πρώτη φορά φκαίνει στους δρόμους (τζαι μαγκιά τους, σιέρουμαι πολλά) δεν αποτελείται από μια συγκεκριμένη ομάδα, ότι δεν έχουν όλοι τες ίδιες απόψεις τζαι κυρίως ΔΕΝ υποστηρίζουν τους ελαμίτες τζαι τα χουλινγκανιλλίκκια. Δυστυχώς όμως τούτη η πολυφωνία δεν φαίνεται. εγώ εψές ένιωσα πολλύν οργήν για τζείνον που εγίνηκεν μεν, αλλά τζαι πολλύν θυμόν απέναντι στην κυβέρνηση για ένα σωρό άσχετα με το θέμα πράματα. τζαι το "ε καλά έσιει τζαι μερικούς που λαλούν μαλακίες/το μακρύν τους τζαι το κοντόν τους" για μέναν δεν είναι ασήμαντον πράμαν που μπορώ να το αγνοήσω.

εχτές εστέκουμουν στη διαδήλωση χασκιασμένη, συγχυσμένη πραγματικά.

Γι' αυτόν τζαι δεν θα πάω ούτε σήμερα ούτε την άλλην εφτομάδαν....

Απολογούμαι. Δεν μπόρω.

ΥΓ: (επειδή δεν αντέχω) το συγχωροχάρτιν στους Πραξικοπηματίες ήταν η πιο μεγάλη "ε σιγά ρε κουμπάρε, εν τζαι παρέας/συγγενής/κουμπάρος/οικογενειάρχης/κρίμαν"- ανοχή του κυπριακού λαού τζαι η απαρχή για πολλά που ακολουθήσαν μετά, πάρα πολλά, μικρά τζαι μεγάλα. Το κτίσιμο ενός πολιτικού συστήματος πας τα σκατά, εν μπορεί παρά να βρωμά που ούλλες τες πάντες. Η ανοχή κάποτε πρέπει να σταματήσει. Καθολικά, για όλα τα χρώματα της ίριδας. Τζαι να σταματήσει για πάντα.

Στο αεροδρόμιο

2011-07-10T16:05:00.002+03:00

(διάλογος μετά που τυχαία συνάντηση με γνωστόν που ήρτεν που Κύπρον Βρυξέλλες για διακοπές κατά την επιβίβαση στο αεροπλάνο. ο διάλογος στα αγγλικά καθότι δι-κοινοτικός)

Ε: sooo how is cyprus??

D: the same shit. i hate it more and more every day

E: come oooon

D: I am soooooo depressed that i am going back

E: I am soooooo happy that i am going back

(ταυτοχρόνως)

Ε: of course i will return here afterwards

D: yes, but you will return here afterwards!!

Αχ ρε Κύπρος που τρως τα παιδιά σου (για να συντηρείς τον καρακιόζην με τον τζιήλλιο).

όπως καταλαβαίνετε, I am back...

ΥΓ: Η Ryanair προφανώς αποφάσισεν να το παλέψει με τα ελληνικά. Δυστυχώς ακόμα χάνει με συντριπτικό σκορ.

Τη βουδίστρια μου πίσω παρακαλώ??

2011-07-06T11:43:00.004+03:00

ααααχ τζαι μυρίζουμαι τα τα προβλήματα.

Ναι, ναι, είμαστεν στες 3 μέρες (ακόμα) πριν την κάθοδο στη Νήσο τζαι σε τρελούς ρυθμούς διακοπών (δηλαδής το μαείρεμαν εξιάσαμεν το αφού εννά φύουμεν, το ψούμνισμαν επίσης, το θκιάβασμαν καλά εν το συζητώ καν. εκλείσαμεν τα ούλλα λόγω διακοπών, 5 μέρες πριν). Τζαι κάπου δαμέ στην προετοιμασία αναχώρησης, πέφτει η βόμβα (άμπα τζαι πάμεν έσσω μας ήρεμοι).

Τι εννοώ? κάτσε ολάν να σου πω.

Που λαλείς, μετά που την ανεπιτυχή ανεύρεση συγκατοίκου (την συναδέλφισσαν τάχα εγλυτώσαμεν την), ανέλαβε η σούπερχίροου σπιτονοικοκυρά (που την φάση με τη νυχτερίδα η σπιτονοικοκυρά εγίνηκεν ο θηλυκός Μπατμαν) να έβρει νοικάρην τζαι πριν λλίες μέρες ανακοίνωσεν μου με μιαν απόλυτη φυσικότητα. "Ναι, ήβρα κάποιον για το δωμάτιον, εννά έρτει το Σεπτέμβρη". κάτσε, κάτσε είπεν he?????. Εν άντρας?

"Ναι, τζαι μάλιστα καλαμαράς (το καλαμαράς εν ελεύθερη μετάφραση εννοείται), εννά κάμετε καλήν παρέαν εσκέφτηκα".

Τι λες κυράααααα μου?? καλήν παρέαν?? (πως φαίνεται το πλάσμαν που δεν ξέρει).

Τωρά εννά μου πεις ε, σιγά τα ωα. Ρίιιιιλυ? εγώ τζαι ένας καλαμαράς στο ίδιο σπίτι???

Εν τζαι ότι εμέναν κόφτει με δηλαδής που εν άντρας (τζαι δη καλαμαράς) εν τζαι έχω έτσι κολλήματα, εν που πρέπει να την αποχαιρετίσω τζείνην την μικρή ελπίδα που εδιατηρούσα ότι τούτην την χρονιά εννά έχω συγκάτοικον που θα καθαρίζει όσον τζι εγώ τζαι εν θα νιώθω συνέχεια θύμαν (που δεν το βλέπω, δεν το βλέπω).

άσε που εγώ μυρίζουμαι προβλήματα λαλώ σας. Μυρίζουμαι τα.

Ο ΚΚ (καπετάν κοκκινογένης) ήδη εξίνισεν τα μούτρα του τζαι είπεν μόνον έναν "ελπίζω να μεν εννεν ωραίος" (που μέσα μου λαλώ ακριβώς το ίδιον πράμαν). Τι να πω? καταλάβω τον, ήδη έφαν του γκόμεναν ο απόδημος ελληνισμός στο παρελθόν, εν λογικόν να ανησυχεί.

Αλλά το υπέρτατον εν η Μάνα, η οποία (εκ τηλεφώνου προς το παρόν εκ του σύνεγγυς λίαν συντόμως) άρκεψεν τα "μα ίντα πράματα εν τούτα, να μεινίσκει μια κοπέλλα με έναν άντρα, αντροπή κλπ κλπ".

Ααααχ. έρχονται δύσκολες μέρες.....

Γίνεται να έρτει η βουδίστρια πίσω παρακαλώ? άλλαξα γνώμην...

Ημέρα θλιβερή

2011-06-30T00:22:00.003+03:00

Σήμερα ούλλη μέρα εκάθουμουν σε αναμένα κάρβουνα, τίποτε δουλειάν εν έκαμα.

Τωρά εννά μου πεις, ίντα μπου αγωνίας? εν εσού που ννα τα πιερώσεις?

όι, εν η αλήθκεια εν αγωνίουν για τα χρωστούμενα της ελλάδας (είτε έτσι είτε γιουβέτσιν εν πολλά τζαι έννεν τζαι που την πούγκαν μου άλλωστε), εξάλλου οικονομολόγος εν είμαι, τζαι δεν καταλάβω τι θα ήταν καλόν τζαι τι θα ήταν καταστροφικό να γινεί (αν τζαι εκπαιδεύτηκα τωρά τελευταία, ως τζαι τον αναθεματισμένον τον Economist θκιαβάζω τον μονορούφιν). Τζείνον που ξέρω εν ότι η πλειοψηφία του λαού εξέφρασεν με όποιο τρόπον εμπόρεν την άποψην της (μια τζαι η δυνατότητα δεν τους εδόθηκεν ούτε να ψηφίσουν για το Μνημόνιο σε δημοψήφισμα, που για μέναν εν μέγιστο εθνικό θέμα, ούτε καν να ψηφίσουν σε εκλογές άλλους εκπροσώπους), τζαι τούτη η άποψη αγνοήθηκεν εντελώς που μιαν Βουλήν των Αντιπροσώπων που στο τέλος της ημέρας δεν αντιπροσωπεύκει κανέναν. τζαι εν τζαι λαλώ, μπορεί ο λαός να έσιει απόλυτον μα απόλυτον άδικον (εξάλλου οι πολλοί πολλές φορές μπορεί να κάμνουν λάθος), τζαι τζείνοι οι 155 να έχουν απόλυτο δίκαιο. μπορεί. το θέμαν εν ότι η απόφαση δεν ήταν απόφαση του λαού, δεν ήταν απόφαση που εκπροσωπεύει την πλειοψηφία του λαού τζαι όσο σωστή τζι αν (μακάρι) αποδειχτεί να ένι, σίουρα μα σίουρα εν ήταν δημοκρατική.

τζαι μπορεί να λαλούν ότι σήμερα εσώθηκεν η Ελλάδα (για λλίον και αν), ή οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης που εσούζουνταν. Το σίουρον ένι ότι δεν εσωθήκαν ούτε η δημοκρατία, ούτε καν τα προσχήματα ...

είναι να μεν στεναχωρκέσαι?

Δύσκολες καλοκαιρινές απορίες

2011-06-26T21:56:00.003+03:00

Που τον τζαιρό που ζω στα ξένα (τζαι τωρά τελευταία ειδικώς που εν καλοτζαίριν) γίνουμε δέκτης πολλών ερωτήσεων που δεν ξέρω τζιόλις πως να απαντήσω, είτε γιατί όντως δεν ξέρω τα δεδομένα που με ρωτούν είτε γιατί ταλανίζομαι ανάμεσα στην αντικειμενική ή προκατειλημμένην απάντησην.

αγαπητοί συμπλόκκεράδες αν ξέρετε τι εν το σωστόν πέτε μου τζι εμέναν να ξέρω τι να λαλώ σε ερωτήσεις που έχουν να κάμουν με την πατρίδα μας του τύπου:

- μπορεί κάποιος να πετάσει κατευθείαν στο αεροδρόμιο στο Turkish part χωρίς κανέναν πρόβλημα? (άπαντες ξένοι έτσι ξέρουν την κύπρο, ένα ελληνικό τζαι ένα τούρκικο μέρος, δαμέ πάντα σιωπάς γιατί εν μεγάλη κουβέντα)

τούτην την απάντησην ξέρω την, αλλά μια φωνούλα μέσα μου θέλει να πει " έν έναν μη αναγνωρισμένον αεροδρόμιον τα γέριμα, πετάτε στη Λάρνακα τζαι παέννετε με το αυτοκίνητο ίντα πρόβλημαν έσιει?" Τούτον κάμνει με φασιστούν?

- εσύ που πετάς; (λάρνακα) εσύ εν μπορείς να πετάσεις στο "turkish part"?

απάντηση τζαι να μπορώ εν θα το καμνα, αλλά δεν ξέρω αλήθκεια

- ε, καλά άμαν πετάσεις λάρνακα μπορείς να μείνεις λλίες μέρες στο νότιο μέρος , μισές μέρες στο βόρειο

γιατί όχι αλήθκεια??

- πόσον οργανωμένα εν τα τουριστικά πακέτα στο Βόρειο μέρος??? εννά ήταν εύκολο να οργανωθεί ταξίδιν για άτομα με αναπηρίες ?

Εν έσιει ιστοσελίδα το ψευδοϋπουργείον Τουρισμού?? εν κακόν να παραπέμπεις κόσμον στες ψευδο-ιστοσελίδες?? άσε που τζαι να θέλεις να μεταφράσεις το ψευδο-κάτι στα εγγλέζικα πως εννά το πεις?? τζαι πως να το πεις χωρίς να σε περιπαίξουν που 35 χρόνια ζεις με μια λεκτική ψευδαίσθηση λες τζαι χώννεται έτσι η πραγματικότητα.

- εσύ πάεις διακοπές στο Βόρειο μέρος?? μπορείς να μείνεις τζιαμέ όσον τζαιρόν θέλεις??

Ας πούμεν τι λαλείς δαμέ αν δεν έμεινες ποττέ κατεχόμενα πάνω που 12 ώρες???

Τζαι τέλοσπάντων, τι εν τούτη η μανία που τους έπιαεν ούλλους να θέλουν να παν διακοπές στη Βόρεια Κύπρο??? έτσι έρκεται μου να πω (μόνο τζαι μόνο για να γλυτώσω το άβολον της παντελούς μου άγνοιας για την απέναντι πλευρά) αν εν να έρτετε κύπρον να έρτετε έσσω μας ολάν. Cyprus in jouw hart, κότζια μου διαφήμισην που εβάλαμεν.

Εν τζαιν που είμαι φασιστού, αντι-επαναπροσεγγίστρια, αντι-ομοσπονδιακήν ή ξέρω γω τι. εν που αντρέπουμαι που εν ξέρω τίποτε για τη μισή μου πατρίδα. Τζαι παραπάνω αντρέπουμαι για τους λόγους που εν ξέρω τίποτε για την μισή μου πατρίδα, για τους λόγους που εν πάω ποτζεί διακοπές, για τζείνους τους λόγους που κατα βάθος δικαιολογώ τους, αλλά που την άλλην ξέρω ότι εν θα έπρεπεν.

Αν κάποιος έσιει απάντηση στο πως να χειρίζουμαι έτσι ερωτήσεις χωρίς να φαίνουμαι ασχέτου τζαι εμπαθής λαλείτε μου.

Τέλος εποχής

2011-06-23T12:19:00.002+03:00

Για πάνω κάτω 1,5- 2 χρόνια εκατάφερα να κρατήσω τη ζωή μου στο Βέλγιο (τζαι την Ερυκίνη-Βελγίου) χώρκα που τη ζωή μου στην Κύπρο (τζαι την Ερυκίνη- Κύπρου).

Αλλά τωρά που έρκουμαι (έρκουμαι γαμώτο μου, έρκουμαι πετώντας κυριολεκτικά τζαι μεταφορικά) κολιαντρίζοντας τζαι τον Γάλλο παρέα στες κυπριακές ακτές, ο διαχωρισμός πάει περίπατο. Οριστικά. Ίσως για καλό.

Χάτες κοπέλια, θα σας δω στα πάτρια εδάφη (σε θκυόμιση εφτομάδες δηλαδής). Αααααχ πως θα περάσουν οι μέρες, ώσπου να επιπλεύσω πάνω σου αγαπημένη θάλασσα της Κύπρου μας (που εφκήκες τζαι πρώτη σε καθαριότη, λαλείτε να έχουμεν κανέναν γνωστό στην επιτροπή που αποφασίζει;;;;), ώσπου να κρούσεις τα πόθκια μου αγαπημένη κυπριακή άμμος, ώσπου να σας φορήσω αγαπημένα γαλαζούθκια σανταλούθκια μου, τζαι να σε χουμίσω αγαπημένη κυτταρίτιδα που έμεινες χωσμένη μέσα στα μακριά τα παντελόνια, ώσπου να πιώ τη λεμονάδαν την σπιθκιάσιμη, τζαι να φάω παττίχαν αληθινήν.

Έρκουμαι. Πακκετάρω γάλλον τουρίστα τζαι Ερυκίνη-Βελγίου τζαι ΕΡΚΟΥΜΑΙ!!!!

Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου The sequel (αλλιώς Εκάμαμεν τζι εμείς έναν αστείον ολάν)

2011-06-17T13:40:00.003+03:00

Ώρα 8:30 στο Βέλγιο (9:30 στην Κύπρο, 7:30 στην Αγγλία, εμάθαμεν το όπως το νερό).

Λαμβάνει χώραν εις Λουέβεν, Βελγίου ο εξής τηλεφωνικός διάλογος (Ε = Ερυκίνη, ΚΚ= καπετάν Κοκκινογένης, η σχέση, καμία σχέση με την Παπαρήγα)

Ε: sorry to wake you up dear
KK: ....zzzzzz....no no i am awake (λέμεν τωρά)
Ε: i am trapped in my bedroom
KK: why???
E: there is a... thing on the stairs
KK: what... thing??
E: i dont know. it seems like an animal
KK: animal??? is it a spider again???
E: no no no. its much much bigger. and it has no legs
KK: is it a mouse???
E: its the right size but it has no tail, and NO LEGS
KK: no legs and no tail. i may be sleepy but it doesnt sound like an animal to me. are you sure is not something that someone dropped ??
E: it could be. i dont know. but it does look very much like an animal. just no legs, no tail.it does have two black sticks on the sides
KK: STICKS??? it doesnt sound like an animal. is it moving?
E: no
KK: then maybe ITS NOT AN ANIMAL. or may be its dead.
E: could it be a bat ??? (εν τω μεταξύ να έχω κλειδωθεί στο δωμάτιο, χέρια να τρέμουν, ιδρώτας στο πρόσωπο και τα λοιπά και τα λοιπά. όλοι έχουμε δει έστω ένα θρίλερ με νυχτερίδες, εν είδαμε??)
KK: a bat??? (ίχνος σοβαρής δυσπιστίας τζαι σχεδόν γελούιν, του τύπου τούτη η φιλη μου εξεκίνησεν να το χάνει κανονικά).... Ok, relax (παραίτηση τύπου του πελλού μεν του λαλείς όι). i have an idea. throw something at it to see if its alive.
E: are you crazy???? no no i cant. what if it IS alive???

(εν τω μεταξύ, η σιέσισσα Ερυκίνη, κλεισμένη μέσα στο δωμάτιο μεν, ανοιγοκλείνει την πόρτα συνέχεια δε, να σιουρευτούμεν ότι εν ακόμα τζιαμέ. Ε τζαι που τον θόρυβο του άνοιξε κλείσε, εξεκίνησεν να ταράσσει το πράμαν.)

Ε:....ΕΕΕΕ. i am calling my landlady. dont care if she works, she must come upstairs. BYE

σε λιγότερο από 1 λεπτό ανοίω την πόρτα του δωματίου μου τζαι θορώ μια φυρμένη του γέλιου σπιτονοικοκυρά να στέκεται στα σκαλιά τζαι να κρατά κλεισμένη μες τες παλάμες της (έτσι με γάντι με τίποτες) ναι ναι, μια νυχτερίδα. Δύο λεπτά αργότερα, ούλλος ο κάτω όροφος χαχανίζει, με το σιέσιμον μου υποθέτω.

ΜΑ ΚΑΛΑ νυχτερίδα????? Μα ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ????? είπαμεν πάει μαζί με τες αράχνες αλλά όι τζαι στην πραγματικότητα.

από το πρωί έχω μελετήσει όλες τες εναλλακτικές. Πίσω στην Κύπρο δεν μπορώ να πάω γιατί θεωρητικά τωρά αρκέψαν να εμφανίζουνται οι κατσαρίδες, άρα κατάσταση μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα είναι η αγάπη σου.

Μια εν η λύση θα μετακομίσω λονδίνον στη σχέση ώσπου να βρεθεί συγκάτοικος (κατά προτίμηση που να σκοτώνει τα πάντα). άλλοι συζούν γιατί αγαπιούνται, άλλοι γιατί φοούνται. τι να πεις???

Τζαι κάπως έτσι είδα για πρώτη φορά νυχτερίδα...

Εκσυγχρονισμός τώρα...

2011-06-14T18:55:00.003+03:00

Το πρόβλημαν με το Δασούδιν, το πρόβλημα με τες πλημμύρες (που αναρωθκιέται ο αρθρογράφος του ΣίγμαΛάιβ γιατί η γης εν απορροφά τα νερά) εν βασικά έναν. Τζείνοι που διούν τες άδειες για να χτίζει ο καθένας, τζιαμέ στην Πολεοδομία, για που έννεν καταρτισμένοι να κάμνουν έτσι δουλειά (κάποιοι που τζείνους τουλάχιστον) για που πιάννουν φακελλάκι/κάμνουν χάρες στο γαμπρό του κουμπάρου της δεύτερη ανηψιάς (κάποιοι που τζείνους τουλάχιστον) για που το αντίστοιχο υπουργείο (ιδέα δεν έχω ποιο) δεν εμπήκε ποττέ μα ποττέ σε διαδικασία προγραμματισμού τζαι μακροχρόνιοι πλάνου για τούτον το νησίν.

Γιατί ΔΕΝ μπορείς να χτίσεις ούλλον το νησίν. ΔΕΝ μπορείς. όπως επίσης ΔΕΝ μπορείς να καταστρέφεις το φυσικόν τοπίον, την ομορφκιάν του νησιού που πουλούμεν στους τουρίστες γιατί έσιει ο Χ ή ο Ψ κάβλαν (σόρυ για τα γαλλικά) να χτίσει εξοχικόν πας το τζύμμαν κυριολεκτικά ή να κάμει το γάμο της κόρης του δίπλα που το τζύμμαν γιατί έτσι εν της μόδας στα περιοδικά ΓΑΜΟΣ τζαι ΜΑΝΤΑΜ ΦΟΥΚΑΡΩ (οι χωράφες που επαντρευτήκαν οι γονιοί μας προφανώς δεν ταιριάζουν καθόλου με το ντιζαινάτο νυφικό). όπως επίσης ΔΕΝ μπορείς να χτίζεις παράνομα ΠΑΣ τον ποταμόν επειδή "ε καλάν ολάν εν έβρεξεν τα τελευταία 20 χρόνια, σιγά το πρόβλημαν". Έτο κύριε μου που στο 21ο έτος (κατά τας γραφάς) εθθυμήθηκεν να βρέξει. Τώρα κλαίς; γιατί κλαις; συ δεν είσαι που γέλαγες χτες; Όπως επίσης κύριοι δήμαρχοι τζαι δημαρχίνες ΔΕΝ μπορείτε κάθε μα κάθε τρεις τζαι λλίον να κόφκετε τζαι τα λλία δεντρά που μας εμείναν για ππάρκινγκ, για διαπλάτυνση δρόμων τζαι άλλα όμορφα τζαι μετά να έρκεστε να σκέφτεστε ΜΑ γιατί ΜΑ γιατί το γέριμον το νερόν ΔΕΝ απορροφκιέται????

Τζαι ξέρεις ρε μαλάκα ποιον εν το πιο ουσιαστικόν? ειδικά σε τούτον τον τομέα? ότι πάει έτσι τζαι έκαμες τη μαλακία δεν μπορείς να την πάρεις πίσω. δεν μπορεί να έρτει ο άλλος μετά (συνήθως άμαν αλλάξει κυβέρνηση τζαι μπαίνει το αντίπαλον δέος σπεύδει να πει "δετε ίντα μαλακίες εκάμαν οι προηγούμενοι!!") τζαι να το σάσει, εν μπορείς να σύρεις τα εξοχικά τζαι τες βίλλες κάτω, τζαι αλί δεν μπορείς έτσι εύκολα να αναστήσεις τα δεντρά. Πάει η καταστροφή εγίνην.

τα γέριμα τα σκοτεινά εγινήκαν τα μαλλιά μας γκρίζα να κάμουμεν πανεπιστήμιον σε τζείνον το νησίν, τζαι παρά τους πολλούς εν η αλήθκεια τσέγκενους που παίζουν πιλότταν 89% των σπουδών τους, δόξα τω Θεώ εκαταφέραμεν να κάμουμεν λλίους επιστήμονες (οι παραπάνω εν άνεργοι για γυρεύκουν την τύχην τους έξω που την Κύπρον). Βάλτε ολάν μιαν ομάδαν νέων ανθρώπων, επιστημόνων, να κάμουν τα μοντέλα τους, το έναν τάλλον (εγώ εν τζαι καταλάβω), να γίνεται ανάπτυξην με λλίην έστω αίσθησην περιβαλλοντικής ευθύνης. Ούλλος ο κόσμος μάσιεται να έβρει περιβαλλοντικές λύσεις, να διατηρήσει τη φύση (δαμέ αν θέλεις να χτίσεις στες Ardennes που εν το πιο πράσινον μέρος του Βελγίου πρέπει να πιάεις άδειαν όι μόνον που την πολεοδομία, αλλά τζαι που ούλλους τους γειτόνους σου ότι το σπίτι σου δεν χαλά την περιοχή), ενώ εμείς ύυυυυπνον βαθύ.

Επιτέλους τζαιρός να έρτει λλίος εκσυγχρονισμός. Θέλουμεν να δούμεν προτάσεις, για ανάπτυξην υγιήν, οργανωμένες, με όραμαν για το μέλλον, όι κάμνουμεν τωρά ότι μας γουστάρει τζαι μετά "ε... καλά κάτι εννά κανονίσουμεν". Άτε, άτε. Καρτερούμεν να δούμεν αλλαγήν, απαιτούμεν να δούμεν αλλαγήν. οι νέοι άνθρωποι (αν με ρωτάς εμέναν) πρέπει που τους δρόμους να μπουν στα γραφεία, στη λήψη αποφάσεων για να έρτει τούτη η αλλαγή. Αλλά πρέπει να τους το επιτρέψετε κύριοι, να τους το επιτρέψετε.

ΥΓ: τζαι έτσι για να ξέρετε εν είμαστεν η μόνη χώρα με ήλιον τζαι θάλασσαν τζαι ωραίαν φύσην. Δηλαδή πέτε μου γιατί ένας Βέλγος να προτιμήσει να έρτει Κύπρον παρά Καραβαικήν (που θα του κάτσει πάνω κάτω η ίδια τιμή, μεν σου πω τζαι πιο φτηνά). πραγματικά απορώ. Πιστεύκω εν τζαιρός να αρκέψουμεν να κάμνουμεν αληθινά κάτι που να ελκύει τους τουρίστες (αν είχα γνώσεις θα επρόσφερα τες υπηρεσίες μου, γιατί εν είμαι μόνον του λαλούμεν αλλά δεν πράττουμεν, αλλά δυστυχώς τέθκοιες γνώσεις δεν έχω)

Αγαπητέ Ευρωπαίε πολίτη...

2011-06-12T10:23:00.002+03:00

εντάξει, καλά, είπαμεν κλάτσες με σάνταλα (γούαι νοτ στο τέλος της ημέρας;). Εν ανάγκην ναν κότζινες κατακότζινες της φωθκιάς;

Ελεος.

Θέλω να πω κάτι...

2011-06-09T23:43:00.003+03:00

αλλά δεν ξέρω τι. Εν φκαίνει τίποτε με συνοχήν τζαι νόημαν.
Το μόνον που ξέρω εν ότι τωρά τελευταία η καρκιά μου τζι ο νους μου έννεν στο Βέλγιο ούτε στην Αγγλίαν, αλλά κάπου εκεί στη Μεσόγειο. Τζαι όι έννεν η θάλασσα που με τραβά. Εν τούτη η επώδυνη ενοχή του θα έπρεπε να ήμουν τζιαμέ. Τζαι εν ξέρω τζαι τι στα ανάθεμα θα έκαμνα.

ΥΓ: είχα ένα όραμα προχτές έτσι όπως επερπάτουν μες τα νερά. είχα έβρει κάπου λαλεί σου τον αρχιεπίσκοπον τζαι έφτυσα του (κανονικά... ρέχχαν) τζαι άρπαξα του τζείνον το σκατόν που κουβαλά συνέχεια το χρυσοποικιλτο το μαρκούτζιν τζαι είπα του "άμαν το πουλήσουμεν εν θα πιάει τίποτες; έτσι για την κεο ρε γαμώτο."

Found it finally!!

2011-06-07T14:23:00.002+03:00

and it is Tracy Chapman...

You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his
My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
So I quit school and that's what I did

You got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
You still ain't got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better
You'll find work and I'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs
You got a fast car
And I got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain't going nowhere
So take your fast car and keep on driving

You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way

ΥΓ: πόσον σπαστικόν τζαι τέλειον πράμαν εννα σου κολλά μια μελωδία μες το νου τέσσερεις μέρες; (καλά αν εν τίποτε σκυλάδικα έννεν τζαι τόσον τέλειον, απλά σπαστικόν).
ΥΓ2: στο Κάντερμπουρι εκτός που εκολλήσαμεν τζι εγώ τζι η σχέση τούτην την μελωδίαν που έναν μουσικό στο δρόμο, είδαμε τζαι για πρώτη φορά τον Justin bieber (σε αφίσα δηλαδής). έναν έχω να πω. που εν η μάνα του να το συνάξει??? ας πούμεν εν κανεί που εν ρόκολος, εν ρόκολος με φράντζαν. έλεος ποιον.

Το πρόβλημαν (αλλιώς Μάθε πότε πρέπει να σιωπάς)

2011-06-01T12:35:00.003+03:00

(ντισκ-κλειμερ: ακολουθεί ποστ κατηγορίας, εδώ ο κόσμος καίγεται και συ το παίζεις γκόμενα)

Ακούτε τωρά προβλήμαν που εκατάφερα να αποκτήσω, επειδή ποττέ μα ποττέ εν ισιωπώ. Τελοσπάντων, είπα ξείπα για την Βελγίδα τη συγκάτοικο μου, που το καθάρισμαν έσιει το στα χόμπυς (άμαν έχω χρόνο τζαι δεν έχω τίποτε άλλο να κάμω, έτσι κάπου εκεί μια φορά το μήνα), έτο που στο τέλος φεύκει τζαι αφήνει μας για να ζήσει με την σχέση στες βρυξέλλες. Ελυπήθηκα εν η αλήθκεια. Κυρίως γιατί μια συγκάτοικο που τη θορείς 1 φορά στες θκυό εβδομάδες τζαι που εν την ακούεις βολεύκει εν η αλήθκεια (αν εξαιρέσεις ότι εν την θορείς ούτε στο εβδομαδιαίον καθάρισμαν). ήταν λες τζαι μεινίσκω μόνη μου. αλλά όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.

Έτσι που λέτε, εβρεθήκαμεν στο ψαξιμον για ενηλικα, νούσιμο/η συγκάτοικο πριν να βάλει η σπιτονοικοκυρά αγγελία τζαι να ξεκινήσουν να εμφανίζουνται πελλοκοπελλούθκια. Παράλληλα που λαλείτε η βελγίδα η συναδέλφισσα μου δαμέ στο γραφείο (εν ξέρω αν σας είπα ποττέ για τούτην την κοπελιάν) είπεν ότι εγύρευκεν δωμάτιον. Τζαι ανοιξα το στόμα μου (τα γέεεεριμα τα σκοτεινά) τζαι είπα της "ναι, έσιει εναν ελεύθερον έσσω μου". τωρά εννά μου πείτε ποιον εν το πρόβλημαν;

μια χαρά κορούδα ένι η συναδέλφισσα, καλόν πλάσμαν, τζαι ξέρω ότι εννάν καθαρά τζαι ήσυχα. Αλλά τα γέριμα πιο διαφορετικά πλάσματα δεν έσιει. μια φορά εφκήκαμεν οι θκυό μας τζαι τα κενά σιωπής εκρατούσαν παραπάνω ώρα που διαφημιστικό διάλλειμμαν. έννεν που εν χορτοφάγος (τζαι η προηγούμενη ήταν), έννεν που εν πορωμένη με τον αθλητισμό, ούτε καν ο βουδισμός εν με χαλά. παρά το γεγονός ότι εν μπόρω να τον ακούω. Δηλαδής λαλεί σου ο άλλος τες βασικές αρχές της πίστης του τζαι εσύ συγκραθκιέσαι γιατί είσαι τζαι της ανεξιθρησκείας τζαι ο καθένας ότι γουστάρει τζαι σέβεσαι τα πιστεύω του καθενού κου λου που αλλά που μέσα σου είσαι κάπως "μα ίντα παπαριές (που λαλούν οι καλαμαράες) μας λαλείς κοπέλλλα μου"? Εν που ούλλα μαζί σε συνδυασμό κάμνουν με να νιώθω ότι ζούμε σε γαλαξίες διαφορετικούς.

τελοσπαντων εγώ είμαι άνθρωπος ανεκτικός (με ούλλα ακόμα με το αγαλματούδιν του Βούδα) τζι αν κάτσει η φάση εννά είμαι εντάξει, αλλά πολύ θα προτιμούσα να μεν κάτσει (τι το θελα τζαι άννοια το στόμαν μου). τζαι μετά από σκέψην εκαταλήξαμεν ότι ενας τρόπος υπάρχει. Σήμερα που θά ρτει να δει το σπίτιν, να μεν της αρέσει τίποτες. έτσι αναγκαστικά ο κατά πάσης αράχνης πόλεμος αναβάλλεται, τα πιάτα δεν πλένονται, ξεσκόνισμα έτσι τζι αλλιώς δεν εκάμαμεν εδώ και κάτι αιώνες. Να προλάβω να σιωνώσω κανένα κολλιτσιάζων υγρό πάνω στο τραπέζι της κουζίνας όξα εν υπερβολή; την ιδέα του γάλλου παρέα να γοράσω στέκκιν (τουτέστιν κρέας όι τα καλά καθούμενα) τζαι να το αφήκω πόξω να τρέχουν τα γαίματα επέρριψα την γιατί εν μπορω ανακατσιώ.

άλλες ιδέες;

ΥΓ: το ότι η κυπριακή οικονομία επίεν που το ΑΑ- στο Α- εν το θεωρώ εξίσου σημαντικό πρόβλημα. Εν Α- που επιάσαμεν όι Ε. εννά μου πεις εντάξει τωρά εν είμαστεν ποιότητα ΑΑ (σαν τα φασόλια). εντάξει επεράσαμεν την βάσην όμως καλέ μου.

Η απόδειξις ...

2011-05-25T11:03:00.006+03:00

ότι κάτι αλλάσσει ακόμα τζαι σε τζείνην την μικρήν γωνιάν του κόσμου που ονομάζεται Κύπρος:

έννεν που επλυμμηρίσαν οι πλατείες του κόσμου, έννεν που ο Θεμιστοκλέους έπιαεν τον ***** που λένε, έννεν καν η αποχή (που η σχέση ελάλεν την δευτέρα "ουάο είχατε μόνον 21% αποχή; δηλαδής 79% εψηφίσαν; απίστευτο ποσοστό. Μπράβο σας!").

Εν που η κολλητή μου η Μ.#3, ξανθή κατάξανθή σε μαλλίν τζαι σε νου, λευκωσιάτισσα, με τσέντα-γυαλλί-μαλλί (the full monty που λένε), που αγαπημένα της θέματα συζήτησης είναι το Χατζηγιαννούιν, το καινούργιο Twilight, η καλύτερη μέθοδος αποτρίχωσης τζαι πως να γυμνάζεσαι στο γυμναστήριο με τρόπο που τζαι χάννεις κιλά τζαι φαίνεσαι καρα-κουκλάρα για να ρίψεις κανέναν γυμναστηριασμένον λευκωσιάτη (μεν ρωτάτε πως τα καταφέρνουμεν να είμαστεν κολλητές 12 χρόνια, είναι αυτό που λένε η αγάπη όλα τα μπορεί) ανέλυσεν μου σήμερα στις 7 και 20 το πρωί ώρα βελγίου γιατί οι νέοι της κύπρου μας απείχαν που τες εκλογές, το αποτυχημένο πολιτικό σύστημα τζαι την ανικανότητα των πολιτικών μας να θκιαβάσουν τα σημεία των καιρών τζαι να κάμουν έναν έστω έναν αξιοσημείωτον πράμαν που να βοηθήσει τον τόπο.

Μετά το σημερινό είμαι πλέον σίουρη. Η επανάσταση δεν αρκεί. Σύντομα θα μαστεν ούλλοι στους δρόμους. Ακόμα τζαι οι τρέντηδες.

ΥΓ: τζαι σαν γράφω τούτα το ράδιο παίζει τούτον το τραούδιν του Μάλαμα (που η κολλητή δεν τον εξανάκουσεν είμαι σίουρη). δαμέ που την Χαρούλα

Νυχτεριδες κι αράχνες γλυκιά μου...

2011-05-15T10:19:00.003+03:00

Ναι, ναι. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του να βάλλεις το καθαρισμα του σπιθκιού σου σε δεύτερη μοίρα (τελευταια μοιρα δηλαδής). Σε κάποια φάση γίνεται Discovery Channel. "Ο κύκλος ζωής της αράχνης όπως τον εζησα με τα μμάθκια μου".

Ε τζαι τουτα τα πράματα πόσον τζαιρόν να γίνουνται κρυφά, σε κάποια φάση έρκουνται τζαι σε κοιτούν κατάματα. Με έξι μμάθκια συγκεκριμένα (για οχτώ, εν ξέρω πόσα μμάθκια έσιει η αράχνη). Πάντως με ούλλα της τα μμάθκια εθόρεν με μέσα που το ντουλάπι της κουζίνασ, τζι εθόρουν την τζαι εγώ με τρόμο τζαι αηδία. όι ότι φοούμαι τες αράχνες (τες κατσαρίδες ναι, να με ακούσει η γειτονιά). αλλά έτο εν τζείνον το πράμαν που εν μπορώ να γυρίσω το σιέριν μου τζαι να συνθλίψω εναν ζωντανόν οργανισμόν, εν ιμπόρω. Την πρώτη φορά απλά έκλεισα το ντουλάπιν τζι αφηκα την τζιαμέ. Τζαι τη δεύτερη τζαι την τρίτη (το ντουλάπι εξαναννοίαμεν το για να δούμεν αν εν τζιαμέ ή όχι). την τέταρτη αποφασίστηκε ότι πάει, η αράχνη πρέπει να πεθάνει.

αλλά άτε πως να την σκοτώσεις? έπιασα που λαλείτε ενα αντικείμενον (εν αθθυμούμαι τωρά), ετύλιξα το με χαρτί να μεν ξιμαριστεί, έπεισα τον εαυτόν μου ότι "yes, we can". Πλησιάζω αργά αργά τάχα για να μεν συντρομάξω την αράχνη, παραπάνω γιατί εν εμπορούσα. Πάω να της την δώκω τάχα, αλλά ξέρεις εν που τζείνα τα χτυπήματα που ξεκινούν δυνατά τζαι καταλήγουν χλιαρά (σαν την αποτρίχωση ένα πράμα). ε η αράχνη εξαφανίστην. έκλεισα το ντουλάπι τζαι είπα πάει, αύριο καθάρισμαν.

Τζαι κάπως έτσι που λαλείτε εκαθαρίστηκεν η κουζίνα επιτέλους που γωνιάς (λέμε τώρα).

ΥΓ: πως ξέρεις ότι δεν είσαι ακόμα έτοιμος για το επόμενο βήμα; Γιατί άμαν λαλείς της σχέσης στο MSN που είσαι να την σκοτώσεις την γέριμη την αράχνη, τζαι πιάννεις την απάντηση: come live with me then and i will kill your spiders, το πρώτο πράμαν που θκιαβάζεις αυτόματα εν το "καμ λαιβ γουιθ μι" τζαι αναρωθκιέσαι τι ακριβώς θέλει τωρά να μου πει ο ποιητής για κανένα 10λεπτο. τόσο κοντά είσαι στην πιθανότητα.

Inside a man's head

2011-05-14T11:39:00.001+03:00

Περι Φανερωμένης

2011-05-12T13:57:00.000+03:00

Ντισκλέιμερ 1 : εγώ εν είμαι τζιαμέ έτσι μπορεί να μεν ξέρω ούλλες τες λεπτομέρειες τζαι να λαλώ κουβέντες του νου μου
Ντισκλέιμερ 2: Εγώ σε καμιάν ομάδαν δεν ανήκω τζαι κανενού υποστήριξην εν διώ.

Πρώτον: δεν έσιει πιο μεγάλην τσιόφταν που το να κάθουνται νέα πλάσματα να δέρνουνται μεταξύ τους, ενώ εννά μπορούσαν να διοχετεύουν την ενέργειαν τους αλλού (που χου να μάθουν τι σκατά νομοσχέδια παέννουν στη Βουλή πριν ψηφιστούν τζαι φάμεν τα στην μάπα που λαλούν τζαι οι φίλοι καλαμαράδες). Τζαι το να οργανώνουνται αντιφατικές πορείες/εκδηλώσεις την ίδιαν μέραν στον ίδιον τόπον μόνον έναν μήνυμαν διά: "Ναι, εμείς θέλουμεν να σκοτωθούμεν, τζαι πιο πολλά κάμνουμεν τούτα που κάμνουμεν για να κοντραριστούμεν με τους άλλους παρά για τα πιστεύω μας."
Γι'αυτό μπράβο τους των παιθκιών που λαλούν να ακυρώσουν την εκδήλωση στην Φανερωμένη. άμαν θέλουν, μπορούν να την κάμουν μιαν άλλην μέραν/ώρα στα κρυφά χωρίς να το ανακοινώσουν (για να μεν κατεβούν οι άλλοι) λες τζι έχουμεν Χούνταν για Τουρκοκρατίαν (μπορεί να γινεί τζαι στα σκοτεινά σαν το κρυφό σχολειό). Τι να πω; Ειρωνεία.

Δεύτερον: έτσι για να καταλάβω. υπάρχουν ομάδες ανθρώπων (ανεξαρτήτως πεποιθήσεων) οι οποίοι οργανώνουν σωματικές επιθέσεις σε πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας (δηλαδή λαλούν θα πάμε τζιαμέ που εν συναμένοι οι Χ τζαι να τους σαπατζιάσουμεν), πράγμα που θα έλεγα είναι παράνομο (αλλά εν είμαι τζαι σίουρη) τζαι η αντίδραση της αστυνομίας είναι: εντάξει τότε, να κανονίσουμεν να μεν βρεθούν. Με την ίδια λογική: αν εγώ οργανώνω την δολοφονία κάποιου, τζαι μαθαίνει το η αστυνομία, εν θα με συλλάβει, απλά θα κανονίσει τζείνος ο κάποιος να μεν βρεθεί ποττέ ομπρος μου.

Ενδιαφέρουσα προοπτική θα έλεγα της αστυνομίας. Φυσικα η αστυνομία εννά πει, μα ακόμα εν τζαι εδέραν κανέναν. ο καθένας εν αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που λένε έννεν; Σωστά. τζαι έσιει δίκαιον η αστυνομία. εν μπορεί να διά βάση σε κάθε απειλή που διατυπώνεται στο ίντερνετ (ή και αλλού), αν ήταν έτσι ήταν να εμπαίνναν ούυυυυ τόσοι τζαι τόσοι μέσα (που εν το εξανακάμαν ποττές δηλαδή).

αλλά αναρωθκιούμαι αν τούτη η ομάδα εν μόνον "αθώες απειλές". Μπορεί να με απατά η μνήμη μου αλλά εν έππεσεν ξύλον πριν λλίον τζαιρόν στη Λάρνακα; Εν εμασιερώθηκεν έναν πλάσμα; Αναρωθκιούμαι αν εγινήκαν συλλήψεις για τζείνην την υπόθεσην (εν ξέρω, αν εγινήκαν παίρνω το πίσω). άκουσα πάλε προχτές ότι κάποιοι εσαπατζιάσαν έναν λαχειοπώλην (εν εκατάλαβα γιατί). Τζαι πάλε αναρωθκιούμαι εσυλλήφθηκεν κανένας; τωρά εννά μου πεις τι καρτερας τα γέριμα ρε Ερυκίνη; η αστυνομία εν έσιει στοιχεία τζαι εν ιξέρει ούτε μπορει να μάθει ποιοι εν τούτοι. Ποιον να πάει να συλλάβει; χμμμμ... αλήθκεια; εν που εν ξέρει όξα που ξέρει τζαι εν συλλαμβάνει κανέναν; ή που λαλεί σου, τωρά για έτσι μικρο-πελλάρες να πάει τωρά μέσα ο μιτσιής; εν τζαι έκλεψεν καμιάν τράπεζαν για τίποτες...

the other side

2011-05-09T17:13:00.004+03:00

Τελικά πόσον δύσκολον ένι να είσαι στην άλλην πλευράν. δηλαδής να είσαι τζαι εποπτευόμενος, να είσαι τζαι επόπτης.

Ω, ναι γιατί εκτός επό εποπτευόμενη (συγκλονιστικές στιγμές) είμαι τζαι επόπτρια μιας κορούς βελγίδας, έχω με λλία λόγια master student. εν λαλώ, πολλά καλή κορούδα τζαι έξυπνη. αλλά έτο βιώννει τζι εκείνη τα διλήμματα (τι στα ανάθεμμαν κάμνω δαμέ και άλλα όμορφα). τζαι εγώ φυσικά είμαι επόπτρια με κατανόηση γιατί εν έσιει πολλύν τζαιρόν που ήμουν στην σαντανωμένην θέσην της. τωρά που το σκέφτουμαι για κατανόηση για μαλακία ένι.

Γιατί όποτε εν μπορεί να έρτει στο εργαστήριον εγώ ευχαρίστως να της τρέξω τα πειράματα. που ετσακκώθηκεν με τον φίλον της, εγώ ευχαρίστως έστειλα την έσσω τζαι είπα της εν πειράζει εν είσαι σε φάσην σήμερα. Τζαι που μου έστειλεν το πρώτο προσχέδιο του κειμένου της που ήταν χάαααααααααααααλια, εσυγκράτησα τον εαυτόν μου, γιατί ξέρω τι σημαίνει να πιάννεις το κείμενον σου κοτσινιασμένον που πάνω ως κάτω.

Τζαι στην πρώτη ματσουτζιάν είπα της μεν στεναχωρκιέσαι τούτα συμβαίνουν σε ούλλους. Τζαι στη δεύτερη το ίδιον. τζαι στην τρίτη μεν σου πω. Σήμερα εκάτσαν θκυό ματσουτζιές η μια πάνω στην άλλην. Το ξέρω, το νιώθω, έχει έρθει η στιγμή, πρέπει να σταματήσω να είμαι η καλούα Ερυκινούα τζαι να γινώ επόπτρια, τζαι σιύλλα μάλιστα, αλλιώς δουλειά εν θα φκει.

Μα ίνταλως κάμνεις έτσι πράμαν ολάν; πως;

ΥΓ: απολογίες στην Moonlight, η οποία επέτυχεν την αυτο-λογοκρισίαν μου, καμιάν φοράν λαλείς ασ μεν τα ποστάρω τζαι ούλλα!

μουσικούλα για να σου κάτσουν τα νεύρα...

2011-05-06T13:59:00.005+03:00

αν τύχει να θορείς τη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου, αν τύχει να θκιαβάζεις εφημερίδες, αν τύχει να ασχολείσαι με την προεκλογική (ξου, ξου, ξου).

Παρένθεσις. Πρέπει να σταματήσω να ακούω τουτην την κορούν. εκατάντησεν ψύχωση.

Μια μικρή υποσημείωση (περί δημοσιογραφίας)

2011-05-04T10:49:00.002+03:00

Ααααχ έχω πολλά να σας πω, τζαι για το Παρίσι, τζαι για την πρώτη μου συνάντηση με κάποιον που έκαμεν φυλακήν, τζαι για τα προσωπικά ζητήματα που κλιμακώνονται, τζαι άλλα πολλά, αλλά τα γέριμα πολλή πολλή δουλειά έππεσεν, εν προλαβαίνω να ανασάνω, πόσο μάλλον να συνάξω τες σκέψεις μου να γράψω ένα ποστ (όι ότι τα ποστ μου σκέφτουμαι τα τζαι πολλά δηλαδής, αυτοματη γραφή που λένε).

Κάμνω όμως μιαν σύντομην εμφάνιση στο βλογγινγκ γιατί είδα κάποια ποστ τζαι εν ιμπόρω εννά σπάσω. Το πρόβλημαν μας έννεν ότι ο Αρχιεπίσκοπος (ο τρισκατάρατος) λαλεί ούλλες τζείνες τες τσιόφτες που λαλεί. Το πρόβλημαν μας εν ότι έσιει κάτι καθυστερημένους, γιατί μόνον καθυστερημένους μπορώ να τους πω, δημοσιογράφους που παν τζαι ρωτούν έναν παπά την άποψην του τζαι το όραμαν του για το κυπριακό. ΤΙ ΣΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΝ έσιει να κάμει ένας παπάς με την πολιτική; ΓΙΑΤΙ, γιατί, γιατί να πιάννεις συνέντευξην που τον Αρχιεπίσκοπον λες τζαι εν ο πρόεδρος της Βουλής;;;

Τι σκατά δημοσιογραφία εν τούτη;

ΥΓ: άσχετον τζαι σχετικόν ατ δε σειμ ταιμ. Τι μας πρήζετε ρε δημοσιογράφοι που επέθανεν ο Οσάμας?? σιγά το κατόρθωμα. Δηλαδή είτε ήταν ζωντανός είτε ήταν πεθαμένος σιγά τη διαφορά αν με ρωτάς εμέναν. ο Πατέρας θα ελάλεν, γλαφυρότατα κυπριακά, εσιέστην η Φανού. Πιο μεγάλην επίδρασην είσιεν που επέθανεν ο Ρασούλης παρά που επέθανεν ο Οσαμας αν με ρωτάς εμέναν. Το πόσον "¨φτιαγμένη" τζαι καθοδηγούμενη εν καμιά φορά η επικαιρότητα δε λέγεται.

Η πρώτη μου φορά....

2011-04-26T17:34:00.004+03:00

που εξύπνησα με hangover έμελλεν να ήταν στο Παρίσι. Μετά που άγριο ξενύχτι σε ένα καταγώγειο, αλλά πέρα για πέρα καταγώγειο, του Παρισιού, με πολλύν πιοτόν (γιατί τούτον παθαίνεις άμαν είσαι διακοπές με ένα μάτσο Εγγλέζους τουρίστες, ούλλοι μεθυσμένοι ως τον έναν που τες 6 το απόγευμα) τζαι με μουσική υπόκρουση τες επιλογές του σχιζοφρενή ντιτζέι (αλλιώς δεν εξηγείται το πίντωμαν System of a Down τζαι grease). Τζαι τούτα ούλλα αφού εφάαμεν πόρτα που το πιο χαικλέδικο κλαμπ του Παρισιού που ούτε Λευκωσιάτισσα εν έμπεννεν μέσα κάτω που την ολόφωτη Αψίδα του Θριάμβου.

Τεσσερισήμισυ ώρες μετά εξύπνησα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, άρρωστη, λες τζαι επάτησεν με λεωφορείο. You are not sick, λαλεί μου ο Captain Redbeard, this is what we call hangover (οι Ιρλανδοί κάτι ξέρουν που τούτα). Τζοιμήθου τζαι εννά σου περάσει. Τζαι ετζοιμήθηκα.

Τζαι κάπως έτσι επέρασεν η μέρα που θα εθορούσα τα μνημεία του Παρισιού.

Τζαι κάπως έτσι επέρασεν η Δευτέρα του Πάσχα.

Καλήν ανάστασην τζαι σε σας!

Μαύρη Δευτέρα...

2011-04-18T10:10:00.004+03:00

Με τον Πατέρα ποττέ εν τα ήβραμε στο μουσικό. Κυρίως γιατί ο Πατέρας εν τζαι πολλά του βαρετού λαϊκού ή του ελαφρολαϊκού, ενώ εγώ με τα "αλαμπουρνέζικα" (τουτέστιν αγγλική μουσική) για τα "ττάππα-ττούππα".

Θυμούμαι μιαν ημέραν (κάπου στην εφηβείαν μου) κάπου με έπαιρνεν με το αυτοκίνητον τζαι στο ράδιο να παίζουν τα γνωστά του Πατέρα, τζαι εγώ να δυσπυρκώ. ώσπου τζι άρκεψεν Παπάζογλου στο ράδιο. ήταν η πρώτη τζαι μοναδική φορά που εγώ τζι ο Πατέρας εσιγοτραγουδήσαμεν το ίδιον τραούδιν.

Εγύρισεν πάνω μου παραξενεμένος τζαι είπεν μου: "Που τον ηξέρεις εσού τον Παπάζογλου;"

"ξέρω τον, καλό εν τον ηξέρω; Εν ο Παπάζογλου. Ας πούμεν ούλλοι ξέρουν τον".

Εκοίταξεν με με έναν ύφος ψιλοπερηφάνιας τζαι ψιλοθαυμασμού νομίζω, τζι είπεν "άδε ρε τους ρόκολους που μου ακούν Παπάζογλου."

Τζείνην την ημέραν εσκέφτουμουν μετά πόσον μεγάλον πράμαν ενι να ενώνει η φωνή σου, η ψυσιή σου, η καλλιτεχνική σου έκφραση γενιές. Τζείνην την ημέραν εσκέφτουμουν αν τον έβρισκα ποττέ ήταν να του πω "Ευχαριστώ κύριε Παπαζογλου."

Ευχαριστούμεν.

ΥΓ: μουσικήν εν βάλλω γιατί προς το παρόν μου είναι αδύνατον να θκιαλέξω έναν ή θκυό.
ΥΓ2: καμιά φορά η τύχη. Παπάζογλου τζαι Ρασούλης ήταν πάντα συνδεδεμένοι. Τζαι στο θάνατον προφανώς....
ΥΓ3: τα tags τούτου του πόστ είναι μουσική τζαι προσωπικά, γιατί η μουσική κάποιων ανθρώπων εν μπορεί παρά να γίνεται πολλά πολλά προσωπικόν πράμαν

Balkan Trafik

2011-04-17T11:02:00.005+03:00

Μιλούμεν τι κλαρίνον, τι νταούλιν τζαι ζουρνάς, τι τσιφτετέλιν, τι καλαμαθκιανός (τζαι άλλα παρεμφερή) τζαι τι σφυρκά έππεσεν στο κέντρο καλών τεχνών των Βρυξελλών, κάπου ανάμεσα στες αφίσες για τους μεγάλους ζωγράφους της αναγέννησης δε λέγεται... Πιο άκυρον συνδυασμόν εν έσιει.

Τούτος ο παρέας, ήταν αναμφισβήτητα έναν που τα πιο αξιομνημόνευτα πρόσωπα του φεστιβάλ

ΥΓ1: άμαν ακούεις τσιριλλιχτά γαλλικά που την μιαν άκραν του δωματίου ως την άλλην, μεν αναρωθκιέσαι πως αλλάξαν έτσι οι Βέλγοι. Δύο λέξεις: απόδημος ελληνισμός

ΥΓ2: ναι ναι υπάρχει και Θύρα 4 Βρυξελλών. Ποια εν η Θύρα 4 ρε παιθκιά;

ΥΓ3: που ούλλες τες εμφανίσεις τζαι συναυλίες αρέσαν μου παραπάνω: α) τα τραγούδια τζαι οι χοροί της Αλβανίας τζαι β) το ελληνικό δεκάλεπτο με τους καλαμαθκιανούς (το ρεμπέτικο καφέ δεν έφτασεν τες προσδοκίες μου σόρυ). εν επίστευτον το πόσον βαρκούμαστεν εμείς έτσι πράματα τζαι το πόσον ενθουσιασμόν δημιουργούν στους ξένους. Αφού έπιασα τον εαυτό μου να τραουδά "μήλο μου κόκκινο ροιδο βαμμένο" full excitement. έλεος.

Φλασιά αλλιώς Γιατί αγαπούμε τον Χατζή

2011-04-15T10:05:00.008+03:00

(Τζαι μεν ακούσω περιπαίξιμον που μου αρέσκει ο Χατζής)

... εν βασικά θέμα προοπτικής

γιατί όταν οι άλλοι λαλούν ότι τα λεφτά κάμνουν τον κόσμον να γυρίζει...

http://www.youtube.com/watch?v=rkRIbUT6u7Q (εξαιρετικό κομμάτι δέτε το)

ο Χατζής λαλεί....

ΥΓ.: κάτι μου λαλεί ότι μετά που τούτον οι μισοί γνωστοί μου θα αρνιούνται ότι με ξέρουν (τα μέταλα ατ λιστ). αχαχαχα.

Debtocracy

2011-04-13T17:50:00.005+03:00

Σήμερα στη δουλειά εν εδούλεψα. Είδα έναν ντοκυμαντέρ. Ορμώμενο που την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, το Debtocracy αναλύει την οικονομική κρίση στην Ευρώπη τζαι το νεο-φιλελευθερο οικονομικό συστήμα παγκοσμίως.

Εν ξέρω τι λαλούν άλλα πλάσματα που το είδαν, τζαι ποια είμαι τζιόλις εγώ να κρίνω τι λαλούν οι οικονομολόγοι μέσα στο ντοκύμαντερ; Έναν πάντως εν σίουρο. Πρώτη φορά είδα κάτι απολύτως σχετικό με οικονομικά τζαι εκατάλαβα. Εννοώ που τα αλήθκεια εκατάλαβα. τζαι εγώ που οικονομικά τζαι πολιτικήν ασχέτου. Αλλά εκατάλαβα.

Τζαι όι έννεν ακριβώς έναν "αντικειμενικόν" πράμαν. έσιει πολλά συγκεκριμένα μηνύματα που θέλει να περάσει στον θεατή. τζαι εν μιλώ μόνον για το "εν τζείνοι οι κακοί, εκμεταλλευτές, καπιτάλες της Ευρώπης τζαι οι δικοί μας οι άχρηστοι που φταίσιν, εμείς είμαστεν αθώες περιστερές", τούτα ακούμεν τα τζι αλλού. Οι δημιουργοί του ντοκυμαντέρ, προσπαθούν να προωθήσουν μιαν πολλά συγκεκριμένην πρότασην για επίλυση του προβλήματος τζαι πέρκει να τα καταφέρουν αν με ρωτάτε εμέναν. Έναν που τα πιο ενοχλητικά πράματα της πολιτικής εν το ότι εν γεμάτη αερολογίες, ούλλοι μιλούν τζαι κανένας εν λαλεί τίποτε. Ούλλοι εντοπίζουν προβλήματα, σύρνουν ευθυνές ποτζεί ποδά (κατά βάση στην προηγούμενη κυβέρνηση που εντελώς τυχαία εν η αντίπαλη πολιτική παράταξη), αλλά κανένας εν προσφέρει λύσεις. Εν αν μη τι άλλον πρωτοποριακό το ότι τούτοι οι άνθρωποι προσφέρουν τζαι μιαν διέξοδο (τι θλιβερό θα ένι αν κανένας πολιτικός δεν κάμει μιαν κίνηση προς υιοθέτηση μιας λύσης).

Το πιο αηδιαστικό κομμάτι του ντοκυμαντέρ για μένα, δεν είναι ούλλη η αναφορά στες μίζες, τη διαφθορά, τες κρυφές συναλλαγές, τα κλειστά μμάθκια της δικαιοσύνης. Εν τζείνον το κομμάτιν που ο πρώην υπουργός οικονομικών ο Παπαντωνίου λαλεί σε κάποιο ξένον κανάλι (όχι βέβαια στα μούτρα του λαού), πως ο ελληνικός λαός εν ανίκανος λόγω νοοτροπίας για πειθαρχία (κάτι τέθκοιον τέλοσπαντων). Με λλία λόγια ένας επίσημος εκπρόσωπος της Ελλάδας λαλεί στον κόσμον ότι "εμείς έτσι είμαστεν, ίντα μπου καρτεράς". Που εμέναν θυμίζει μου το "ε μα εν Κύπρος δαμέ, έτσι ένι". ΔΕΝ ΕΣΙΕΙ ΣΙΗΡΟΤΤΕΡΟΝ για μένα. δεν έσιει. δεν μπορώ να το ακούω, δεν μπορώ. Τούτην την παραίτηση που οποιαδήποτε απαίτηση για κάτι έστω ελάχιστα καλλύττερον. Παραίτηση τζαι που οποιαδήποτε πράξη αλλαγής παράλληλα.

Τζι αν έσιει έναν παράγονταν, αγαπητή Μάνα, που θα μας κάμει μιαν ημέραν "να καταντήσουμεν σαν την Ελλάδαν" όπως λαλείς έννεν οι μετανάστες, εν η κκελλέ μας γιατί τες ίδιες μαλακίες κάμνουμεν τζι εμείς τζαι την ίδιαν νοοτροπίαν έχουμεν απέναντι στα πράματα. τζαι επειδή εν εβρέθηκεν ακόμα ένας πολιτικός με α*****α, ούτε τζιαμέ, ούτε δαμέ, γιατί η αλλαγή θέλει κκότσια.

Πως να ανακοινωσεις στους Κυπραιους γονείς σου ότι τα έχεις με ξένον...

2011-04-09T11:23:00.005+03:00

.... τζαι να μεν νομίσουν α) ότι παντρεύκεσαι, τζαι β) ότι θα μείνεις για πάντα στην άτιμη την ξενιτιά (μουσικό υπόβαθρο πενιά μπουζουκιού τζαι Καζαντζίδης), θα σύρεις μαύρη πέτρα πίσω σου, θα γεράσουν μόνοι κι έρημοι σε ένα γεροκομείο, θα καταστραφεί ο κόσμος και άλλα συναφή.

Απάντησης:

Εν έσιει κανέναν τρόπον. Είναι απλώς αναπόφευκτον, ας το πάρουμεν απόφαση.

ΥΓ: αν εξαιρέσεις τα παραπάνω ψιλοπροβληματάκια στην συνεννόηση, η πολυαναμενόμενη ανακοίνωσις επίεν καλά θα έλεγα. κυρίως γιατί οι γονιοί μου ξέρουν πως εν σηκώνω κουβέντα σε προσωπικά ζητήματα (συζήτηση κομμένη που λένε). Εκτός που τζείνον το: "εν προκειται να το πούμεν της γειτόνισσας", που εν ξέρω πως να το πάρω. Τάχα να στεναχωρηθώ;

Back

2011-04-08T18:57:00.002+03:00

Πόσος τζαιρός επέρασεν αλήθκεια που την τελευταία φορά που έγραψα ένα ποστ δαμέ; Πολλύς. Που τότες, χμμμ.... πολλά πράματα εγινήκασιν (βάλε μέσα κάμποσον φυρμόν στην δουλειά, πενταήμερην επίσκεψην της σχέσης, σύντομο ταξιδάκιν στη νήσο κύπρο τζαι πάλε απο την αρχή, δηλαδή πάλε στον φυρμόν), αλλα το πιο ουσιαστικόν των τελευταίων ημερών: Εκατάφερα, (ποιος να μου το ελάλεν) να συμπληρώσω ένα Τοp 3 που δύσκολα συμπληρώνεται στη ζωή ενός πλασμάτου και παραθέτω κάτωθι (γιατί ένα αρχαίον το διαθέτομεν).

Τοp 3 most fucking scary bus rides ever (αλλιώς Πελλολεωφοριατζίες παντού):

1. Στην Ελλάδα, Αθήνα συγκεκριμένα, σε τζείνην την κλασική εκδρομή του σχολείου το Πάσχα. Το σχολείο μας πάει με λεωφορεία μπουζούκια, στην Βίσση τζιόλις (ναι ναι εκπαιδευόμαστε από μικρά στα κυπριακά ήθη και έθιμα). Ο λεωφοριατζής μας προφανώς να τα έχει πιει τζαι ναν ντίρλα κυριολεκτικά τζαι να μας παίρνει που τα μπουζούκια στο ξενοδοχείο με απίστευτες ταχύτητες (για έναν κέντρο πόλης τουλάχιστον). Να έχουμεν περάσει ένα κόκκινο, να έχουμε στρίψει ούυυλλες τες στροφές με ξερογύρισμαν, να έχουμεν παρασύρει/χτάρει κάτι που ήταν στο πεζοδρόμιο. Άστα να πάνε. Να είμαστεν εν τω μεταξύ ούλλη η παρέα στο τσακίρ κέφι (μόνον έτσι εξηγείται το πως δεν επανικοβλήθηκα). Να τραουδούμεν του λεωφοριατζή "Το τελευταίο βράδυ μου απόψε το περνάω" τζαι τζείνος να βάλλει πείσμα "τι νομίζετε δεν μπορώ να σας πάω στο ξενοδοχείο; όχι, όχι θα σας πάω". Πως εφτάσαμεν ζωντανοί κανείς δεν ξέρει.

2. Πάλε στην Ελλάδα (κάτι λαλεί τούτον πιστεύκω), στην Κέρκυρα Κέρκυρα με το Ποντικονήσι τούτην τη φορά. Να είμαστεν μια σειρά τουριστικά λεωφορεία, δηλαδή τεράστια, στα στενοσόκακα της Κέρκυρας. Το δικό μας πρώτο τζαι καλλύττερο. Εγώ τζαι η Σ. (η διπλανή μου) πρώτο τραπέζι πίστα, γιατί η Σ. είχε πάθει έρωτα με τον λεωφοριατζήν τον Φάνιη έτσι είδαμεν με τα μμάθκια μας το αυτοκίνητο που την απέναντι πλευρά να έρκεται. Δεδομένου του στενοσόκακου, φυσικά να μεν μπορεί να ρέξει τζαι τζείνος τζαι το λεωφορείον. Τζαι δαμέ μπαίνει η νοοτροπία του τζαι πολλά άντρα οδηγού. Τι να κάμει τζείνος πισινή; Μεγάλη προσβολή. Να κάμει πισινήν το λεωφορείο, το ακολουθούμενο από 6 άλλα. Στην αρκήν ήταν πουρούες, μετά ξιτιμασιές (να μαζεύκουνται εν το μεταξύ τζι άλλα αυτοκίνητα). Μετά κατεβαίνει ο Φάνιης κάτω, κατεβαίνει τζι ο άλλος (ένας τύπος με μερσεντάρα, τζοίλιον τζαι μουστάκαν τύπου Ζαχόπουλος). Κατεβαίνουν τζαι άλλοι οδηγοί. Τζαι μετά να αρκέφκουν να δέρνουνται ούλλοι μαζί. Να φκάλλει ο τύπος με τον τζοίλιον μασιέριν τζαι που μέσα που το αυτοκίνητον η κόρη του να φκαίνει κλαίοντας, να φύρνεται στο δρόμον. να γίνεται πανικός. στο τέλος δεν θυμούμαι πως, επροχωρήσαμεν. (τίποτε που τα παραπάνω δεν είναι φανταστικό, τα έζησα όλα με τα μμάθκια μου).

3. Στο Βέλγιο, Βρυξέλλες, (που εν τάχα μου τζαι Ευρωπαίοι), στο λεωφορείο προς το αεροδρόμιο. Ταχύτητες εξωφρενικές, ακόμα τζαι για αυτοκινητόδρομο εξωτερικού. Στην σήραγγα, να τζίζει το λεωφορείο πάνω στον τοίχο/κιγκλίδωμα (εν εκατάλαβα ακριβώς) τζαι να ακούεται ένα σκκκκράαααατς. να έχουμε σιέσει ούλλοι πάνω μας. να βαστώ το σίδερον μπροστά λες τζι είμαστεν στο τρενάκι του τρόμου. κανονικότατα στες στροφές να ψιλοφεύκει ο κώλος μου που το κάθισμαν. Τζαι ούλλοι στο λεωφορείο, κύριοι, να μεν φκάλλουν άχνα. Σε κάποια φάση κάποιος εν άντεξεν τζαι είπεν του κάτι στα γαλλικά, που εν τζαι καταλάβω, αλλά σίουρα ξιτιμασιά εν ήταν (τόσον τζαιρόν με τον γάλλον παρέα έμαθα τες μισές ξιτιμασιές). έτσι αγνοήθηκε παντελώς. Στο αεροδρόμιο επήρα μιαν ανάσαν τζι είπα ποτέ πια ποτέ (την επόμενη φορά με το shuttle παρακαλώ).

Εψές...

2011-03-23T00:01:00.004+02:00

Επιστρέφοντας σπίτι κατά τα μεσάνυχτα εκοίταξα τον ουρανό (πράμαν που κάμνω τόσο λλιόττερο συχνά δαμέ) τζαι είδα τον ουρανόν πρώτη φορά φέτος ολοκάθαρον, τζαι πανσέληνον, τόσον όμορφην, τζαι άστρα. Τι ευλογια εν αλήθκεια να μπορείς να θορείς τα άστρα... Εκοντοστάθηκα για λλίον όσον για να φυλάξω την εικόνα στο μνήμην μου τζι εσκέφτηκα πόσον υπέροχον πράμαν εν ο κόσμος (όι απαραιτήτως η γης μόνον).

(έτσι ως αντίποδας ούλλης της ασχήμιας που θκιαβάζουμεν τζαι αναπαράγουμε τωρά τελευταία)

Ντροπή...

2011-03-16T10:08:00.002+02:00

Εθκιάβασα τούτον στον Μαχαλλά τζαι αξίζει τον κόπο να το θκιαβάσουν τζι άλλοι. Το πόσο μα πόσον αντράπηκα δε λέγεται. Ας σταματήσουμε να περιπαίζουμεν τους εαυτούς μας τζαι τους άλλους για την κυπριακή φιλοξενία τζαι καλοσύνη. Τζείνος ο Κυπραίος/η Κυπραία επέθανεν ή εν τωρά πάνω κάτω 60-70 χρονών. Εμείς δεν είμαστεν τζείνοι οι Κυπραίοι. Δεν είμαστεν.

http://www.mahallas.com/2011/03/aphrodites-home-is-cruel-place-cyprus.html

ΥΓ. εν γράφω για τη Γιαπωνίαν, όι που αναισθησίαν, αλλά γιατί εν μπορεί κανένας να πει τζαι τίποτε μπροστά σε τέθκοιες τραγωδίες. Ούτε τιμωρία του Θεού ένι, ούτε τιμωρία της φύσης ένι στην αλαζονεία του ανθρώπου, ούτε τιποτες. Κάποια πράματα απλά συμβαίνουν. Τραγικά, με πολλύν πόνον, αλλά συμβαίνουν. Εν τζαι μπορεις να κάμεις τζαι τίποτες. Ας αλλάξουμεν τζείνα που μπορούμεν να αλλάξουμεν...

The psychology of doing nothing

2011-03-11T16:18:00.005+02:00

(δεδομένου του σημερινού σεισμού/τσουναμιού, αυτό το πόστ μπαίνει ενδόξως στην κατηγορία ποστακίων "Μαρία με τα κίτρινα με βάση τα δεδομενα, εδώ ο κόσμος χάνεται και συ το παίζεις γκόμενα")

Τούτος εν ο τίτλος του μοναδικού άρθρου που εκατέβασα σήμερα (ημέρα που εργαζόμαστε σπίτι για καλύτερη συγκέντρωση στο διάβασμα, τάαααχα), το οποίο ΔΕΝ διάβασα έτσι δεν ξέρω ποιαν εξήγηση διούν τα πλάσματα γιατί κάποιοι άνθρωποι εν κάμνουν τίποτες.

Αν ήταν να δόκω μιαν εξήγησην για μέναν θα ήταν....

ότι είμαι τεμπέλα; (είμαι, αλλά όι τζαι τόσο)

ότι εν μου αρέσκει τούτον που κάμνω; (εν πεθανίσκω, αλλά έννεν τζαι τα νεα του χρηματιστηρίου)

ότι ο νους μου εν αλλού, δες Κύπρος, φραπές, θάλασσα, παρέα με τες κολλητές, καπετάν Κοκκινογένης; (ένι όντως αλλού, αλλά όι τζαι 24 ώρες το 24ωρο)

Πιθανότατα το ότι που τον τζαιρόν που πιερώννουμαι να χώννω μέσα στον εγκέφαλον μου, πληροφορίες, πληροφορίες, πληροφορίες, (όσον παραπάνω τόσον το καλλύττερον, όσον πιο γλήορα τόσον το καλλύττερο) νιώθω ότι χάννω κάτι. Εσταμάτησα να θκιαβάζω για ευχαρίστησην. Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που εθκιάβασα έναν ποίημα (εκτός που τζείνα που βάλλει ο Πλάνητας καμιά φορά), που επία θέατρο (καλά που να έβρω θέατρον που καταλάβω δαμέ). Ακόμα τζι άμαν κάμνω κάποια που τούτα (να δω μιαν σοβαρήν ταινίαν, να πάω σε ένα μουσείο, κάτι) εν απλά για να τα κάμω. Επεθύμησα να χαθώ σε κάτι, να απασχολήσει το νου μου, να πορωθώ, για μια, για θκυό μέρες, τζαι να μεν έσιει να κάμει με θεωρίες τζαι άρθρα τζαι στατιστική. Τζαι αριθμούς, αριθμούς, αριθμούς, αριθμούς. Κάθουμαι στη δουλειά τζι ακούω τον μητροπάνο μέσα μου να τραουδά "τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο, συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί".

Σιγά σιγά γίνουμαι πεζή τζαι στεγνή όπως οι αριθμοί που θκιαβάζω ούλλη μέρα. Σε κάποια φάση απλά προσπαθείς να αντισταθείς, να διαφυλάξεις ότι έμεινεν ρε παιδί μου. Να δώκεις του εαυτού σου τζι άλλα ερεθίσματα, να βάλεις τον εαυτό σου ξανά πίσω στον κόσμο.

Αλλά ξέρω που τα τωρά τι θα πει ο επιστήμονας. Procrastination.

Πρέπει....

2011-03-07T11:45:00.002+02:00

να σταματήσω να ακούω τούτον το τραούδιν. Ήταν Πέμπτη τζαι τωρά εν δευτέρα (τζαι καθαρά τζιόλις).

ΥΓ. τα φιλιά μου στους παραθερίζοντες στα λαγκάδια τζαι τες καφκάλλες της Κύπρου μας. Φάτε λλίην λαγάναν τζαι για μας που εργαζόμαστεν (λέμε τωρα) εδώ στα ξένα!

Απογοήτευσις

2011-03-04T10:31:00.004+02:00

και θλίψη. Αυτά είναι τα δύο συναισθήματα που μου μεινίσκουν κάθε φορά που κλείω το τηλέφωνο ή το skype με την οικογένεια τους τελευταίους ένα-θκυό μήνες. Εν μπόρω άλλον. Εν μπορώ να θορώ τους δικούς μου ανθρώπους να γίνουνται έτσι.

Βλέπετε το αδέλφι κλείνει αισίως 5 μήνες ανεργίας τζαι πάει ενδόξως στον έκτο. Άνεργος στην Κύπρο αναζητώντας εργασία, τζαι μάλιστα όι εργασία σε γραφείο (το αδέρφιν εν τα έπαιρνεν τζαι πολλά που λαλούμεν), εργασία που τζείνες που πολλά πιθανόν έσιει κανείς να ανταγωνιστεί τα ξένα "φτηνά εργατικά χέρια".

Μπορείτε να καταλάβετε λοιπόν το πως η πρόταση "οι ξένοι τρων μας τες δουλειές" ελέχθηκεν που την οικογένεια με πολλά κυριολεκτικήν έννοια αρκετές φορές. Τζι όσον αυξάνεται ο τζαιρός ανεργίας του αδερφιού, τόσον αυξάνεται η μιζέρια στην οικογένεια, τζι ας έσιει το αδέρφιν αρκετά λεφτά στην άρκην να περνά (έννεν ότι έππεσεν στην πείναν ή κάτι). Αλλά τι σημασίαν έσιει; Η μιζέρια τζαι η θλίψη εν πράματα αναμενόμενα.

Αλλά μαζί με την μιζέρια τζαι τη θλίψη έρκουνται τζαι τζείνες οι απόψεις, που (τυχαίο; Δεν νομίζω) μοιάζουν τόσον πολλά με τες απόψεις που φκαίνουν οι κύριοι τζαι λαλούν στες τηλεοράσεις. Το πως οι αιτητές πολιτικού ασύλου έρκουνται στην Κύπρο να πιάννουν το παχουλόν επίδομαν τζαι να κάθουνται. Το πως η κυβέρνηση κόφκεται να τους έβρει τζείνους δουλειές (τζαι κανένας εν κόφκεται να έβρει του παιθκιού μου δουλειάν). Το πως ούτως ή αλλιώς τούτοι εν εγκληματίες, αφού δε, κάθε τρεις τζαι λλίον δέρνουν αστυνομικούς. Τζαι τέλοσπάντων, γιατί να έρκουνται ολάν δαμέ, ας παν πίσω έσσω τους. Ακόμα τζαι το "αδικείς τους (τζείνους τους μαθητές που επιάσαν τζαι εδέραν τους ξένους μαθητές στο σχολείο τους); Αφού θορούν ίντα μπου γίνεται".

Τζαι μπορεί κανείς να πει πως ως έναν σημείον οι σκέψεις εν δικαιολογημένες, που την απογοήτευσην του να μεν βρίσκεις δουλειάν, αλλά δεν μπορώ άλλον. Κάθε φορά που ακούω την μάνα μου σκέφτουμαι που επίεν τζείνη η γεναίκα που κάθε φορά που θορεί βομβαρδισμούς τζαι πολέμους στην τηλεόραση θυμάται το '74 (τζαι κάμνει πλήρη περιγραφή), που επίεν τζείνη η γεναίκα που έζησεν σε τσιατίρκα τζαι ετράφηκεν με κονσέρβες που την Ευρώπην. Που επίεν τζείνη η (βαθιά συνδικαλιζόμενη τζι ας μεν ανήκει σε κανέναν κόμμαν) γεναίκα που υποστηρίζεν μέχρι αηδίας κάθε φτωχό αδικούμενο εργάτη (ακόμα τζαι με τον κίνδυνο να χάσει την ίδιαν της τη δουλειά).

Θέλω την πίσω, γίνεται;

Βλέποντας με άλλα μάτια

2011-03-03T19:27:00.003+02:00

Μάλιστα. Εβάλαμεν τζαι Γκούκλε Χρωματιστό (τουτέστιν google chrome), όι εκ προθέσεως, έτο έτυχε στα updates. Τζαι κοίτα τωρά πράματα. Με το Γκούκλε το Χρωματιστό, το μπλόκ μου που σκέττο νέττο ανοικτό μωβ, εγίνηκεν ανοικτό μωβ, με κάτι πραματούθκια πορτοκκαλλίζοντα πουκάτω.

Γιατί εν μου τόπεν κανένας καλέ μου τόσον τζαιρόν τζαι δεν είχα ιδέα;

Black Swan

2011-02-24T21:58:00.003+02:00

Εκαθυστέρησα να πω για τούτην την ταινία, όχι μόνον επειδή που την ημέραν που την είδα εμεσολαβήσαν κάτι μαζικές δολοφονίες στη Λιβύη κάτι προσωπικές κρίσεις άστα να πάνε τζαι τζείνη η γέριμη η δουλειά που πρέπει να πάεις κάθε μέρα κάθε μέρα κάθε μέρα, αλλά τζι επειδή δεν είμαι σίουρη τι να πω ακριβώς.

εν τζαιν ότι εβαρέθηκα, αντιθέτως (υπάρχει περίπτωση ψυχολόγος να βαρεθεί ταινία με σχιζοφρένεια;). Απλά εν ένιωσα τζαι να το απολαμβάνω. Μόνον όταν ετέλειωσεν η ταινία σε τζείνην την τελευταίαν σκηνήν, σε τζείνην την τελευταίαν λέξην, ένιωσα ειλικρινά και κυριολεκτικά ένα ρίγος (τζείνον το πράμαν που περνά που την ραχοκοκκαλιά σου). Ανατρίχιασα, πως το λένε;

Παρόλαυτα, δεν έχω πει σε κανέναν "πάεννε δε το οπωσδήποτε". Εν μια που τζείνες τες ταινίες που εν μπορείς να καταλάβεις τι επίεν λάθος. Η Πόρτμαν ήταν πραγματικά εξαιρετική ως η τελειομανής, μικρή κι αθώα μπαλαρίνα, που ταλανίζεται που ψευδαισθήσεις, ψευδαισθήσεις ενός όχι και τόσο τέλειου σώματος, ψευδαισθήσεις μιας όχι και τόσο "τέλειας", "αθώας" ζωής. Η ταινία έσιει έναν πολλά ενδιαφέρον θέμα, τζαι κρατά το ενδιαφέρον τζαι την αγωνίαν καθόλη τη διάρκεια. τζαι έσιει τζαι έναν Αρονόφσκυ που πίσω. Πολλά σκοτεινή, ατμοσφαιρική. Φυσικά καμία σχέση με προηγούμενες δουλειές του Αρονόσφκυ. Εμφανώς πιο σύνηθες Χόλλυγουντ, άμα το συγκρίνεις με το Π ή με τον Παλαιστή.

Δεν ξέρω αν ο Μαύρος Κύκνος εν μια συνέχεια για τον Αρονόφσκυ στην απεικόνιση ηρώων που έχουν να παλέψουν με τους δαίμονες τους (τους ίδιους τους εαυτούς τους) μέχρι τελικής πτώσεως, αλλά αν ένι σαφώς προτιμώ τον Παλαιστή του παρά την μπαλαρίνα του.

ΥΓ. τα φετινά όσκαρ της Κυριακής για πρώτη φορά μετά που πολλάαααα πολλά χρόνια καρτερώ τα με αγωνίαν. Όι για τον Κύκνον, μα για τον Κυνόδονταν. Γιατί αν ο κύκνος με έκαμεν τζι ανατρίχιασα, ο κυνόδοντας επροκάλεσεν μου τέτοιον πάγωμαν που ακόμα θυμούμαι το τζι ας επέρασεν σχεδόν ένας χρόνος.

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει

2011-02-22T18:45:00.002+02:00

καθόλου δεν με τρομάζει. Ή τουλάχιστον τρομάζει με λλιόττερον που το πως ήταν μέχρι πριν λλίες εφτομάδες.

Άμαν αναλογιστείς το τι παρακολουθούμε να γίνεται στον κόσμο. Καταρχήν, παρακολουθούμεν να ππέφτει πείνα παντού, τζαι παρακολουθούμεν οικονομίες να καταρρέουν, γιατί ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο υποθέτω (τωρά εννά μου πεις για ποιους ήταν το ωραίον τζαι για ποιους εν ο πόνος, αναδερ στορυ).

Παρακολουθούμεν τους ανθρώπους σιγά σιγά να πολώνουνται. Οι φασίστες γίνουνται ακόμα λλίον πιο φασίστες, οι "αντι-κομφορμιστές" λλίον ακόμα πιο αντικομφορμιστές, τα καθεστώτα λλίον πιο καταπιεστικά τζαι οι καταπιεσμένοι σε κάποια φάση εκρύγνηνται (πως στα ανάθθεμα γράφεται τούτη η λέξη;).

Τζείνον που λαλούν στα νέα, το μομέντουμ, εν τωρά, συμβαίνει γυρόν μας τζαι παντού. Η μια χώρα κολλά της άλλης εξέγερσην (κάτιτις καλλύττερον που τα STD's υποθέτω). Οι κυβερνήσεις φυσικά αυξάνουν την πίεση, σκοτώνουν, κλείουν το ίντερνετ (αχ τούτον το ίντερνετ) τζαι χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να παραπληροφορήσουν το λαό (ακόμα τζαι να χρίσουν πεθαμένο διαδηλωτή ως μέλος του στρατού, που χτυπήθηκε βάναυσα που τους κακούς διαδηλωτές). Αλλά ο λαός φαίνεται να μεν χάφτει τίποτες. Ο λαός ποττέ εν έχαφτεν δηλαδή, πάντα έξερε, αλλά ήρτεν η ώρα που εν σηκώννει άλλα μουσκουρούθκια.

Εν ξέρω αν θα πρεπε να λυπούμαι που πεθανίσκουν πλάσματα, ή που αναστατώθηκε η ισορροπία στη Μέση Ανατολή (δε μας χέζετε λέω γω;) ή που αυξήθηκε η τιμή του πετρελαίου (γιατί εμάς άλλον εν μας κόφτει). Εγώ ξέρω ότι κάπου κάποιοι άνθρωποι παλεύκουν, κάπου κάποιοι άνθρωποι εξυπνήσαν μετά που 30-40 χρόνια, ποιος ξέρει μπορεί τζαι παραπάνω . Πως μπορείς να μεν σιέρεσαι άμαν θορείς έτσι αγώναν για ελευθερία;

Σκέφτουμαι παραπάνω τζείνους τους θκυό πιλότους που αντί να βομβαρδίζουν στη Λιβύη ελιποταχτήσαν. Ίσως η δυσκολότερη θέση να βρίσκεται κάποιος. Παρόλαυτα εσηκωστήκαν τζαι εφύαν. Εν σαν να αρνείται μέλος της ΜΑΔ να δέρει. Μαγκιά τους.

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει δεν ξέρω πως θα ένι άμαν τελειώσει τούτον ούλλον, αλλά σίουρα εν θαν ποττέ ο ίδιος. άμαν το σκεφτείς εν τζαι ήταν ακριβώς στο σημείο της απόλυτης τελειότητας για να μεν σηκώνει άλλην αλλαγή.

εχτές είδα το τούτον (ξανά) σε μιαν έκθεση τζαι βρίσκω το σχετικό, ακόμα τζι αν μιλά έναν εγγλεζούδιν που επίεν πρώτη φορά σε διαδήλωση τζαι τίποτε που έζησεν δεν έσιει σχέσην με το τι γίνεται στη Λιβύη ή το Βαχρέιν, αλλά λαλεί τα καλά.

http://www.youtube.com/watch?v=CrgzpPvJxmQ&feature=related

De Friet Revolutie

2011-02-17T14:19:00.003+02:00

Η επανάσταση της τηγανιτής πατάτας. Μια και οι τηγανιτές πατάτες είναι το τρίτο στη σειρά χαρακτηριστικό του Βελγίου (μετά τες σοκολάτες τζαι την παιδοφιλία) έμελλε οι frites να γινούν το σύμβολο της σημερινής επανάστασης/αντίδρασης.

17 Φεβρουαρίου σήμερα. Τζαι πως μπορούσα να το ξεχάσω; Σήμερα το Βέλγιο κλείνει 249 μέρες χωρίς κυβέρνηση τζαι γίνεται επιτέλους παγκόσμιος πρωταθλητής. Να μεν το γιορτάσουν τα πλάσματα;

Δείτε εδώ μια προσπάθεια για ειρωνική χιουμοριστική απεικόνιση της κατάστασης. Δεδομένης της βελγικής καταγωγής (ως γνωστόν οι πλείστοι Βέλγοι δεν μπορούν να συλλάβουν την έννοια της ειρωνείας), έννεν άσιημο.

Σουρεαλιστικές συζητήσεις

2011-02-17T10:31:00.003+02:00

(στο μάθημα ολλανδέζικων... ναι ναι επιμένουμεν ολλανδικά...)

Ερυκίνη: Πόθεν είσαι;
άγνωστος γιαπωνέζος: Που την Ιαπωνία

Αντίδραση Ερυκίνης: Α, ωραία. Που στην Ιαπωνία;
άγνωστος γιαπωνέζος: λλίον έξω που το Τόκυο, αλλά δουλεύκω στο Τόκυο. Εσύ πόθεν είσαι;
Ερυκίνη: που την Κύπρο

Αντίδραση Γιαπωνέζου: ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΥΥΥΥΥΠΡΟ;;;; Αλήθκεια;;;;;; ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΟΟΟ

Ουάοο;;; Μα ουάο;
Ίνταλως καταλάβουνται τα πλάσματα που εν ξέρουν τον Ζαχαρία Κουλία...

Του Βαλεντίνου (αλλιώς You and me baby we are nothing but mammals)

2011-02-16T15:48:00.007+02:00

Ο Βαλεντίνος ήβρεν μας φέτος ερωτευμένους σφόδρα. Τζι όι μόνον εμάς (μιλώ για τον εαυτό μου στον πληθυντικό, άστα μεν τα ρωτάς), όλην την παρέα. εν τζείνη η περίοδος που το χάνουμεν ομαδικώς, τζι εν έσιει έναν λογικό πλάσμα να ισορροπήσει την κατάστασην (έχω να πάθω έτσι πράμαν που τη Β'Λυκείου).

Έτσι που λαλείτε. Ο Βαλεντίνος ήβρεν με στο Λονδίνον φυσικά με τον καπετάν Κοκκινογένη (τούτον εν το καινούργιο παρατσούκλιν της επαφής/γνωριμίας/σχέσης, η οποία λόγω ιρλανδέζικης καταγωγής έχει κάτι το καστρίσιηκον). Τζαι όι εν είσιεν λουλούδια τζαι σοκολατάκια τζαι δείπνα υπό το φως των κεριών τζαι άλλες τέθκοιες πελλάρες του Χόλλυγουντ.

Αντιθέτως είσιεν επίσκεψην στο μουσείον τζαι μάλιστα το Natural History Museum. Γιατί ναι είμαστε τζαι πολλά μέσα στο πνεύμα του Βαλεντίνου. Βλέπετε το Natural History Museum του Λονδίνου αποφάσισε να κάμει έκθεση με τον τίτλο Sexual Nature. Να μεν πάμε;

Η έκθεση είσιεν πολλύν ενδιαφέρον τζαι χιούμορ μπορώ να πω. Εμάθαμεν ότι το κουνέλι εν που τα λλία ζώα που κάμνει προκαταρκτικά πριν το σεξ (έννεν τυχαίον αλόπως που το σήμα του Playboy εν το κουνέλι), ότι το σαλιγκάρι έχει σαδομαζοχιστικές τάσεις τζαι ότι η θηλυκή πάπια μπορεί να μεν έσιει κανένα λέγειν ώς προς το ποιος πάπιρος θα την ...... (εκαταλάβετε τωρά), αλλά έσιει έναν τόσο πολύπλοκο γεννητικό σύστημα που της επιτρέπει να μπλοκάρει το σπέρμα όποιου εν γουστάρει.

Πολά ωραίον κομμάτιν στην έκθεση ήταν που λέτε το τελευταίο, λλίον πριν την έξοδο. Ο άνθρωπος τζαι η σεξουαλική του συμπεριφορά δεν ήταν βλέπετε μέσα στο κεντρικό θέμα της έκθεσης, αλλά οι διοργανωτές αφιερώσαν ένα μικρό κομμάτι που εξεκινούσεν με ένα βίντεο με εικόνες ανθρώπων κάθε ηλικίας, φύλου (ακόμα τζαι τζείνα τα ντεμι-σαιζόν), εθνικότητας, μεγέθους, ανθρώπους με τατουάζ τζαι piercing, ανθρώπους με παχάκια στη μέση, ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, που όμως ο καθένας τους αποτελούσε ταίρι για κάποιον άλλον άνθρωπο. Τζαι ελαλούσεν στην έναρξη πως ο άνθρωπος με ούλλες τες άλλες διεργασίες που μπορεί να κάμει ο εγκέφαλος του εκατάφερε να κάμει τη σεξουαλική του συμπεριφορά πολύπλοκη τζαι πολύπλευρην, παραπάνω που το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Η ανακάλυψη του προφυλακτικού ελάλεν το κείμενο έβαλεν τη σεξουαλική συμπεριφορά του ανθρώπου σε άλλον επίπεδον... πέραν που τζείνον το αναπαραγωγικόν...

Έκλεινε η έκθεση με αποσπάσματα που on-line ροζ αγγελίες, που ανθρώπους που έψάχναν τέταρτο για όργιο, ως ανθρώπους που εθέλαν μιαν παρέαν, μιαν συντροφκιάν. Τζαι στην έξοδο ένα μεγάλο notice board που οι επισκέπτες εγράφαν ότι εθέλαν που το "Θέλεις να με παντρευτείς", στο "ακόμα δεν ξεπέρασα αυτόν που με εγκατέλειψε", που ζωγραφιές φαλλών τζαι αιδοίων στο "we are in love" του καπετάν Κοκκινογένη.

Τζαι εσκέφτουμουν πόσο όντως πολύπλοκα όντα είμαστεν όσον αφορά στο σεξ, τον έρωτα, όλα μαζί ή όλα χωριστά. Υπάρχει μια γενικότερη ιδέα τες τελευταίες δεκαετίες που την εκφράζει πολλά καλά τζείνον το τραούδιν της εφηβείας μας "You and me baby we are nothing but mammals, so lets do it like they do it on the discovery channel", την ιδέα του για να είσαι κουλ, τζαι χωρίς ταμπού πρέπει να έσιεις τη συμπεριφορά ενός άλλου ζώου. Λες τζαι εν μπορείς να είσαι κουλ τζαι χωρίς ταμπού τζαι να έσιεις τη σεξουαλική συμπεριφορά του ανθρώπου. Στο καταρρίπτουμε τα σεξουαλικά ταμπού εδαιμονοποιήθηκεν η τόσον πολύπλοκη τζαι πολύπλευρη τζαι ιδιαίτερη σεξουαλική μας συμπεριφορά τζείνη που αναπτύχθηκε μέσα που τους αιώνες να περιλαμβάνει ένα σωρό άλλα πράματα εκτός που σπέρμα τζαι ωάρια.

Τζαι όι εν εννοώ τα λουλούδια τζαι τα σοκολατάκια...

Homesick

2011-02-11T00:22:00.003+02:00

τωρά τελευταία πεθυμώ πολλά τες φίλες μου... εν μπορώ να πω γιατί. μπορεί να φταίει που έσιει ώρες ώρες λλίον ηλιούδιν... σκέφτεσαι φραπεδιά τζαι πελλάρες κάτω Λευκωσία... αυτόματα....

Στην Μ. (τζαι στα θρυλικά ντουέττα, που μια μέρα θα μας κάμουν διάσημες που θα πάει?)

Τέρμα το διάλειμμα...

2011-02-07T11:26:00.003+02:00

τα κεφάλια μέσα. Επεράσαμεν ένα σου-κου μακριά που ειδήσεις, λόγω επισκέψεως των τέκνων από τες Ολλανδίες, τζαι κουτσομπολιόν τζαι κουβέντα στα κυπριακά με τες ώρες, τζαι χαρά για την επαφή με την μάνα πατρίδα (μάνα πατρίδα δαμέσα εν η Κύπρος) τζαι ίντα ωραίον τζείνον το συναίσθημαν του να βρέθεσαι με κυπραίους, μια ζεστασιά, μια γλυκύτητα....

Τούτα το σου-κου. Σήμερα δευτέρα πρωί, εργαζόμαστε σκληρά από σπίτι (λέμε τώρα) τζαι εννοείται θκιαβάζουμεν μπλογκς (μέρος της σκληρής εργασίας. Ξιτιμασιά φουλ που λαλείτε στου Ασέρα εχτές... ωχ λαλώ, για να ξιτιμάζει ο ασέρας κάτι άσιημον εννά επέχτηκεν, εν τζαι ξιτιμάζει έτσι του κουτουρού ο άνθρωπος.

Τζαι θκιαβάζω τζαι εγώ τες ειδήσεις που λαλείτε. πάι πάι ζεστασιά τζαι γλυκύτητα. Χαλλόου αντροπή τζαι νεύρα.

Αντροπή για τη μικροψυχία μερικών, τζαι εν ενδιαφέρον ότι τζείνοι που εξεκινήσαν το θέμαν είναι πρώτον γονιοί (που τάχα πρέπει να έχουν παραπάνω ευαισθησία για την ευημερίαν των παιδιών) τζαι δεύτερον έχουν (θεωρητικά) άμεση επαφή με τα σχολεία. Δηλαδής, αν έσιει κάπου κοπελλούθκια που εν φτωχά, τζαι πεινούν (πεινούν αν είναι δυνατόν! εν θυμούμαι να ένιωσα ποττέ πείναν για πολλύν ώραν σε ούλλην μου τη ζωή τζαι ας είμαι παιδίν τούτου που στα κριτήρια της κύπρου θα θεωρείτο φτωχή οικογένεια). Παρόλα αυτά τούτοι οι άνθρωποι, που κόφκω την κκελλέν μου μπορούν να ταίσουν τα κοπελλούθκια τους, τζαι κόφκω την κκελλέ μου ξέρουν, είδαν έναν που τούτα τα μωρά που δεν είναι στην ίδιαν κατάσταση, αποφασίσαν ότι θέλουν να αποκαταστήσουν το δίκαιο. εννεν θέμαν λεφτών, εν θέμα δικαίου, γιατί να μεν έχουν τα δικά μας κοπελλούθκια τα ίδια δικαιώματα (άσχετο το πόσο διαφορετική εικόνα διούν οι επίσημες ανακοινώσεις). ΑΣΧΕΤΩΣ αν τα δικά μας τα κοπελλούθκια μπορούν να τρων, έχουν να τρων. Εν θέμα δικαίου.

Εν θέμαν δικαίου ρε γαμώτο. Θέλω τζαι εγώ 10.000 που την κυβέρνησην να σάσω τα δόντια μου. Εν θέμαν δικαίου ρε γαμώτο. Θέλω τζι εγώ διπλήν σύνταξην. Εν θέμαν δικαίου ρε γαμώτο. Θέλω τζαι εγώ να μπω στην κυβέρνηση που εν έχω μέσο. Εξεκινήσαμεν να το χάνουμεν ομαδικώς τζιαμέ. Ναι αντιλαμβάνομαι έσιει κρίσην, ναι ο κόσμος μεινίσκει άνεργος (το αδέρφιν ακόμα εν ίβρεν δουλειάν εννά κλείσει χρόνον αλόπως), ναι επηρεάζουνται πολλά ειδικά τζείνοι που ήταν φτωχοί και τώρα θα γίνουν φτωχότεροι.

Αλλά τόσος αποπροσανατολισμός, τόση πλύση εγκεφάλου πλέον; Υπάρχουν κάποιες ομάδες που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμον ότι εν "τζείνοι" που φταιν. οι τουρκόφωνοι, οι μετανάστες, οι λαθρο-μετανάστες.... Δημιουργείται η αίσθηση ότι "τούτοι" τρων το ψουμί μας. Τα δικαιώματα μας. τζαι ο παραπάνω κόσμος λαλεί, "ναι εν σωστά που λαλεί τούτος" (βάλε στο τούτος όποιον όνομαν βουλευτή θέλεις που έσιει κανονισμένον τον εαυτόν του τζαι ούλλην του την οικογένεια σε θεσούες ποτζεί ποδά).

Αλήθκεια; έσιει δίκαιον; δηλαδής υπάρχουν κυπριόπουλλα που κάθουνται τζαι θορούν τα παιδιά των μεταναστών να τρώσιν τζαι τρέχουν τα σάλια τους γιατί τζείνα εν έχουν τίποτε να φάσιν; Αλήθκεια; Αλήθκεια; Αν παίζει έτσι φάση να μου την πείτε να ξέρω.

Η πρόταση που θα σώσει την κυπριακήν οικονομίαν είναι να κόψουμεν το επίδομαν στες οικογένειες των μεταναστών; γιατί εν κόφκουμεν λλίον που τον μισθό των βουλευτών; θερωτητικά εννά αποφέρει παραπάνω κέρδη στην οικονομία μας.

τζείνος που φταίει που "ο ρουμάνος έφαν σου την δουλειάν" εν στην ουσίαν ο παλιο-Ρουμάνος που εν εμείνισκεν στην χώραν του, αλλά έθελεν να έρτει στην Κύπρον. Ο εργοδότης που τον πιερώννει 60 ευρώ την εβτομάδαν τζαι έσιει τον να δουλεύκει 10 ώρες την ημέραν (δεδομένα απο την εφημερίδα, δεν τα έφκαλα που τον νου μου), με ασφαλειαν με τίποτε, εν φταίει καθόλου.

Ε τωρά εννά κατηγορούμεν ο ένας τον άλλον; Εν τζείνοι που φταίσιν ολάν, να τελειώνουμεν....

Εννοιολογικά ζητήματα II

2011-02-04T11:20:00.000+02:00

(τουτον εξελίσσεται σε στήλη τελικώς...)

Παρακολουθώ που λαλείτε τζι εγώ όπως τζαι ούλλος ο κόσμος τες εξελίξεις στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, τες διαδηλώσεις ποτζεί, τες διαμαρτυρίες ποδά. Οι δημοσιογράφοι στες εφημερίδες θα ελαλούσαν το catchy "ο κόσμος είναι ένα καζάνι που βράζει".

Παρακολουθώ τζαι τες αντιδράσεις των καθεστώτων απέναντι στον αναβρασμό τζαι αναρωθκιούμαι. Όσον αναλογίζουμαι την ανθρώπινη φύσην, τζείνην την ζωικήν που τότε που ήμασταν κάτι πιο προς πίθηκο τζαι επιβιώναμεν μες τη ζούγκλα (λέμε τώρα) ή τζείνην την άλλην φύσην την πιο εξελιγμένη που οδήγησεν κάποτε την ανθρώπινη φυλή να φκάλει κάτι που ονομάζεται δημοκρατία ή πολιτεία, τόσον πιο παράλογον μου φαίνεται τούτον ούλλον.

Δηλαδή το τι είναι "πολιτεία" σήμερα ή το "κράτος" ή το "καθεστώς" οπουδήποτε στον κόσμο παραβιάζει εντελώς τες ίδιες τες έννοιες, τουλάχιστον όπως είναι μες τον νου μου. Η δημοκρατία εξελίχτηκεν που τους προγόνους μας με τα σαντάλια που επιένναν στην αγοράν για να φκάλουν αποφάσεις για την πόλην τους ή το κράτος τους, στην επιβολή αποφάσεων που μιαν ομάδαν πλασμάτων απόλυτα ξεκομμένη που τους υπόλοιπους πολίτες ενός κράτους που παίρνουν τες αποφάσεις για ούλλους τους υπόλοιπους χωρίς καν να τους ρωτήσει. Δηλαδής δημοκρατία χωρίς το δήμο. Φυσικά τούτον το είδος δημοκρατίας ήταν απαραίτητον γιατί εν μπορεί ο κάθε ένας πολίτης ξεχωριστά να κατεβεί να πει την άποψην του για έναν θέμαν, κύριε ελέησον εν θα εφκένναμεν που μέσα, έτσι έπρεπε να δημιουργηθεί έναν είδος αντιπροσώπευσης.

Τζαι τούτη εν έννοια πολλά συγχισμένη. Ο λαός λαλούν στες εκλογές ψηφίζει τους "αντιπροσώπους" τους, οι βουλευτές στη Βουλή "αντιπροσωπεύουν" τες απόψεις τζαι τα συμφέροντα του δήμου, του λαού. Τζαι απορώ, υπάρχει πουθενά που τ' αλήθκεια πραγματική "αντιπροσώπευση" του λαού; όχι του κόμματος, ούτε των ψηφοφόρων του κάθε κόμματος, ούτε τζείνων που πιερώννεις (με δωρεάν ταξίδι για ψήφο, με θεσούαν στο δημόσιο), του λαού ολόκληρου. ή της πόλης (αν είσαι δήμαρχος).

Αν ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού φκαίνει στο δρόμο για να σου πει "σήκου τζαι φύε εν σε θέλουμεν" ή "μεν κόψεις λεφτά που τα πανεπιστήμια" ή "μεν ψηφίσεις νόμους που θα μας αφήκουν να πεινάσουμεν" ή "μεν υπογράψεις μνημόνιον" ή "τα γέριμα έβρετε τα τζαι κάμετε κυβέρνησην γιατί εν αντέχουμεν άλλον", με ποιο δικαίωμα τζαι ποια δικαιολογία δεν σηκώνεσαι να φύεις, κόφκεις λεφτά που τα πανεπιστήμια, υπογράφεις μνημόνια τζαι ψηφίζεις νόμους; αν εσύ είσαι ο αντιπρόσωπος του λαού τζαι ο λαός λαλεί Α, εν είσαι υποχρεωμένος να πεις Α; Πως γίνεται να πεις Β; Που εν η αντιπροσώπευση σε τούτον;

Η σύγχρονη έννοια της δημοκρατίας επιτρέπει σε μιαν ομάδαν ανθρώπων να λειτουργούν γράφοντας τον λαό τζιαμέ που εν πιάννει μελάνιν που λέμεν τζαι μάλιστα απόλυτα νόμιμα, ανεξάρτητα που τον λαόν, τζαι επιτρέπει στον λαόν να έχει άποψη μιαν φοράν κάθε πέντε χρόνια (άσε που τούτη η άποψη μπορεί να καθοδηγείται που μπακκαλίσιμες διαδικασίες, διώ σου ψήφον τι θα μου δώκεις?). Η σύγχρονη δημοκρατία καταρρίπτει την έννοια της δημοκρατίας τόσον συχνά τωρά τελευταία που σε κάμνει να απορείς (τζαι να συγχίζεσαι).

Το "καζάνι που βράζει" εν για μέναν η ανθρώπινη φύση finally striking back.

Ο πιο αδύναμος κρίκος

2011-01-29T16:09:00.004+02:00

ναι ναι άλλο ένα καταθλιπτικό πόστ για τη ζωή του διδακτορικού φοιτητή. Μετά από μια (άλλη μια) χάλια εβδομάδα ή που επισκέπτεσαι τες ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες του πανεπιστημίου ή που γράφεις ποστ, τζαι που να βουράς τωρά στους ειδικούς?

Έτσι που λαλείτε. Είπα τα τζαι σε παλαιότερο ποστ. Το διδακτορικόν είναι σαν τον "πιο αδύναμο κρίκο" με την Έλενα Ακρίτα τζαι όχι σαν το "ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος" με τον Σπυράκο. δηλαδής στο τέλος της ημέρας κερτίζει όχι τζείνος που μπορεί να απαντήσει πιο πολλές ερωτήσεις, αλλά τζείνος που μπορεί να αντέξει την πίεση.

Το πρώτο κτύπημα ήρτεν πριν καναθκυό μήνες, αρχές Δεκέμβρη, τότε που εμάθαμεν ότι ο συνάδελφος διδακτορικός φοιτητής μερικούς μήνες πριν την υποστήριξη της διατριβής του είπεν μας πάι πάι, επαρέτησεν τα τζαι ήβρεν μιαν άλλην δουλειάν αλλού. Η φίλη η Ε. είπεν μου ότι εθκιάβασεν στα μμάθκια του μιαν αβεβαιότητα τζαι θλίψη (τζαι τωρά τι κάμνω), αλλά τζαι μιαν ανακούφισην τζαι έναν "εγώ εκατάφερα τα τζαι έφυα να σπάσετε". Μεν ρωτάτε ίνταλως τα εθκιάβασεν τούτα ούλλα μες τα μμάθκια του, οι ψυχολόγοι τζαι οι γεναίτζες τζαι ο συνδυασμός των δύο είναι παράξενα πλάσματα. Εγώ πάλε εθκιάβασα μέσα μου έναν ανάμικτο συναίσθημα θλίψης τζαι ζήλιας. Τζαι εν έξερα αν έπρεπε να πω "ίντα κρίμαν, μα αφού είσιεν τελειώσει, μόνον η υποστήριξη του έμεινε" ή "μαγκιά του". Είπα το πρώτον που έξω μου τζαι το δεύτερον που μέσα μου (κυρίως γιατί εν μπορώ να μεταφράσω τη λέξη μαγκιά στα αγγλικά).

Τούτην την εβδομάδα έμαθα (εν ήμουν μπροστά, εν είδα, άκουσα που άλλους) ότι ένας άλλος συνάδελφος εξέσπασε σε κλάματα λέγοντας " i cant do this". Όταν εβρεθήκαμε εφάνηκε μου ότι αντρέπετουν λλίον, ίσως να εφοάτουν ότι εμάθαμεν τη στιγμήν αδυναμίας του. Έθελα να του πω εν έσιει λόγον να αντρέπεσαι, εγώ έχασα το μέτρημα στο πόσες φορές έκλαψα που συκκίρτισην τζαι το πόσα i cant do this είπα. εσιώπησα τζαι είπα έναν γειά, τι κάμνεις, ούλλα καλά?

Ο κλοιός αρκέφκει τζαι σφίγγει τζαι οι αδύναμοι κρίκοι εξεκινήσαν να τρίζουν. λαλούν ότι εν ανακουφιστικόν να ξέρεις ότι τζαι οι άλλοι περνούν τα ίδια τζαι ότι τες ίδιες σκέψεις που κάμνεις εσύ κάμνουν τες τζι άλλοι, αλλά για να είμαι ειλικρινής έννενι...

When you are strange...

2011-01-19T15:34:00.007+02:00

Το ποστ στην αρχήν ήταν να το αναβάλω. Μετά εσυνειδητοποίησα ότι τούτην την εβδομάδα εν πρόκειται να δουλέψω καθόλου (εν χρειάζεται να το παλεύκω καν) τζαι μετά είδα τζαι τζείνον το βίντεο που μου έστειλεν με email η κολλητή η Μ. για την επινόηση των ψυχικών διαταραχών (έτο δαμέ για τζείνους που γουστάρουν. http://www.youtube.com/watch?v=xfocYFC1Pno)

το βίντεο άψεν μου τα λαμπούθκια μου (τζείνα τα ευαίσθητα τα ψυχολογικά) τζαι έτσι είπα να το γράψω το άρθρον τωρά που βράζει το σίδερον...

λοιπόν... οι doors τζαι η ψυχολογία.... δεν ξέρω τι είχαν στο νου τους τα πλάσματα όταν εγράφαν το τραούδιν, αλλά είπαν μιαν πολλά σοφήν κουβένταν...

no-one remembers your name
when you are strange

strange.... κανένας εν θυμάται το όνομα σου άμαν είσαι περίεργος, διαφορετικός, έξω από τη νόρμα. Η μαρία γίνεται η "καταθλιπτικιά", ο Γιώργος γίνεται "ο σχιζοφρενής", ο "αντικοινωνικός", ο "ψυχαναγκαστικός" κλπ κλπ.

πρώτο μάθημα Κλινικής ψυχολογίας. ορισμός της ψυχοπαθολογίας... που τραβάς τη γραμμή; πότε κάποιος που απλά strange, διαφορετικός, περίεργος... γίνεται άτομο με ψυχοπαθολογία; ψυχική ασθένεια που λέμε; τζαι τι γίνεται άμαν δώκεις του άλλου την ταπέλλαν; Τούτον το τραούδιν (όπως τζαι άλλα) εν μια υπενθύμιση για μένα του ότι το τι εν strange εν καμιά φορά θέμα προοπτικής, τζαι όι κάτι καθορισμένον, αλλά τζαι το πως ένι να είσαι strange (που μπορεί να μας φεύκει καμιά φορά).

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να μεν συνειδητοποιούν ότι ένας ψυχολόγος μπορεί να περνά που τούτα ούλλα τα διλήμματα (φυσικά είμαι σίουρη ότι πολλοί εν μπαίνουν στη διαδικασία να αναρωτηθούν καν). Γιατί υπάρχει μια γενικότερη αίσθηση στην κοινωνία, που εν διάχυτη τζαι στο βίντεο πιο πάνω, ότι οι ψυχολόγοι (τζαι οι ψυχίατροι) εν κάμνουν τίποτε άλλον που να βάλλουν ταπέλλες στην διαφορετικότητα των ανθρώπων, να "επινοούν" διαταραχές, για δικά τους προσωπικά συμφέροντα (να έχουν πάντα δουλειάν τζαι να φκάλλουν λεφτά) τζαι ούτε που τους κόφτει. Ή ότι το επάγγελμαν εν μια παγκόσμια συνομωσία ή κάτι για καταστολή της διαφορετικότητας. Τωρά εννά μου πεις έχουν άδικο;

Το λοιπόν, πολλά πράματα μπορεί να αναθεμάτισα που εσπούδασα 1000 χρόνια τούρτζικα στο ΠανΚυ, αλλά ένα θεωρώ ευτυχές. Το ότι είχα την τύχη να μάθω την ψυχολογία στο πανεπιστήμιο που ακαδημαϊκους που ίσως να μεν είχαν επίγνωση του τι γίνεται έξω που το πανεπιστήμιον τζαι που είχαν στο νου τους μια "ιδανική", αν θέλετε μαξιμαλιστική εφαρμογή της ψυχολογίας. Τζαι μπορεί εμείς οι φοιτητές να μεν επροετοιμαστήκαμεν ποττέ για το τι γίνεται εκεί έξω, αλλά αν μη τι άλλον ούλλοι εχωνέψαμεν καλά το πως εννά έπρεπεν να ήταν η ψυχολογία. Τζαι ίσως κάποτε κάποιοι που μας (να έβρουν δουλειά), να φκούν έξω τζαι να κάμνουν ψυχολογία, όπως θα έπρεπε να γίνεται.

Που τούτους τους ανθρώπους τα χρόνια των σπουδών μου έμαθα ότι ένα πράμα μπορεί να ξεχωρίσει τζείνον που θα γινεί καλός ψυχολόγος, η ηθική. οι δεξιότητες οι κλινικές αν με ρωτάτε εμέναν (που εν με ρωτάτε) μαθαίνουνται με πόνο και μόχθο βεβαίως, αλλά εν τέλει μαθαίνονται. το πως θα απαντήσεις σε ούλλα τα ηθικά διλήμματα που καλείται να απαντήσει ένας ψυχολόγος (όπως τζαι το να μπαίνεις στη διαδικασία να αναρωτιέσαι για τούτα τα πράματα)δύσκολα μαθαίνεται.

Στο βίντεο, το DSM (το εγχειρίδιο για τη διάγνωση ψυχικών διαταραχών) κατηγορείται για πολλά, με πολλά που τούτα συμφωνώ, αλλά κάποια άλλα δεν αντέχω να τα ακούω. όχι δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ ένα τέστ που 100% θα σου πει αν κάποιος εν ψυχικά ασθενής ή όχι. Αν κάποιος εν απλά strange ή κάτι παραπάνω. Η ψυχολογία έννεν ιατρική ούτε φυσική. Τούτον εν σημαίνει ότι έννεν επιστήμη. Η ψυχολογική διάγνωση, πάντα θα γίνεται που έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπον τζαι με γνώση τζαι με υπευθυνότηταν για τζείνον που κάμνει. Έναν πλάσμαν που πάνω που ούλλα μπορεί να πάρει ηθικές αποφάσεις, για το καλλύττερον του πλασμάτου που έσιει απέναντι (τζαι που ακούει Doors με φιλοσοφική διάθεση). Εν λαλώ ότι τζιαμέ έξω όσοι το παίζουν ψυχολόγοι είναι τούτον το πλάσμαν που έχω στο νου μου, αλλά ότι τούτον εννά έπρεπεν να ήταν.

ΥΓ: Τζαι δεν αντέχω να ακούω το συμπέρασμα του δημοσιογράφου ότι οι ψυχικές διαταραχές εν αυθαίρετες χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο (τι σκατά κάμνουμεν εμείς ότι οι ερευνητές στα πανεπιστήμια;), επειδή δεν έχουν βρεθεί τελειωτικές απαντήσεις. ούτε καν ότι οι διαταραχές είναι "επινοημένες" δέχομαι (επινοημένες εν οι ταπέλλες, έσιει πλάσματα που πραγματικά υποφέρουν)... καλά εντάξει κάποιες διαταραχές εν πελλάρες, αλλά όι τζαι να τα βάλλουμεν ούλλα στο ίδιον σακκούλλιν.

ΥΓ2: αγαπητή Μ. βάσει του δικού μου πολύ σοβαρού τζαι επιστημονικού κριτηρίου περί ηθικής, ότι τζι αν κάμνεις στο νου μου είσαι πάντα που τζείνους τους καλούς...

Μουσικούλα?

2011-01-17T15:50:00.002+02:00

Αυτή είναι η απόδειξη ότι τζείνον το κόλλημαν που παθαίνουμεν μέσα μέσα που μας μεινίσκει μες τον νουν έναν τραούδιν τζαι παίζει συνέχεια τζαι συνέχεια είναι κολλητικόν....

τζαι επειδή εκόλλησεν του παρέα του Ε. εχτές, σήμερα εκόλλησεν μου τζαι μένα...

άσε που μου φαίρνει στο νου το μάθημα της Κλινικής στο ΠανΚυ, αθάνατες στιγμές... (η σύνδεσις με τη Ψυχολογία σε άλλο ποστ)

Ο υπερτατος αθλητικός εξευτελισμός

2011-01-15T15:25:00.002+02:00

Να χάσεις τζαι μάλιστα άσιημα τέσσερα παιχνίδια μπαντμιντον σερί που έναν παππού κάπου εκεί στα 80 και κάτι τζαι μάλιστα με γοφό!!! Δηλαδής ούτε να ταράξει, ούτε να βουρήσει, ούτε καν να σκύψει να πιάσει το φτερό. Τζαι έκαμεν μας σκόνη...

Εν τζαι εγώ που είμαι άχρηστη αποφάσισα. Απλά τζείνος πρέπει ναν κανένας παλαίμαχος Βέλγος πρωταθλητής μπαντμιντον, μεν σου πω τζαι ολυμπιονίκης (καλά εντάξει τωρά επαράσιεσα το).

ΥΓ: άσε που εν μπορω να παρω τα πόδια μου σημερα...

Απορία V

2011-01-12T17:56:00.002+02:00

(της επαφής/γνωριμίας/σχέσης συζητώντας την επικείμενη μας επίσκεψη στο Βρεττανικό μουσείο)

- Εσείς γιατί εν ζητάτε τα αρχαία σας που το Brittish Museum όπως οι Έλληνες? Εν τα θέλετε πίσω?

Όι καλέ εν τα θέλουμεν, ίντα μπου ννα τα κάμουμεν; τι εννά έσιει δηλαδή; κούζες, αγάλματα ή κκελλάες που αγάλματα; χάλκινα πράματα; ουυυυ έχουμεν πολλά που τούτα. αν δώκουμεν τζαι λλία παρακάτω έσιει τίποτες; Εξάλλου εμείς έχουμε πιο σοβαρά προβλήματα. Αυτή την εκατονταετία μας απασχολεί το κυπριακό. ΜΟΝΟΝ. Την επόμενη θορούμεν. Εν τζαι εννά πάθουν τίποτε οι κούζες αν καρτερούν λλίον. Τζαι τέλοσπάντων, επίες πρώτα να δεις το Κυπριακό Αρχαιολογικό Μουσείον? Τζαι εγώ αν ήμουν κούζα εννά προτιμούσα να μείνω στο Βρεττανικό.

Back home

2011-01-04T16:36:00.003+02:00

πολλά σαντανωμένη η έννοια του home τωρά τελευταία. Πάντως ένα είναι το σίουρον. Πρώτη φορά μετά που 1,5 χρόνον ένιωσα πραγματικά ανακούφιση να είμαι πίσω Βέλγιο. Μετά που ένα ακόμη όχι και τόσο επεισοδιακό αεροπορικό ταξίδι με το μελωδικό ήχο του μωρουδίστικου τσιριλλιχτού κλάματος τζαι τη διακριτική μυρωδιά της κρέμας συγκάμματος, έφτασα εψες σπίτι, άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου (τίποτε εν επήρεν φόκον, τίποτε εν εδιαλύθηκεν όσον έλειπα τούτη η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή σε τίποτε εν πέφτει μέσα), άφηκα την βαλίτσα τη φορτωμένη ψωμιά, χαλλούμια, τζαι θκυόσμιν, έππεσα στο κρεβάτι είπα επιτέλους τζαι ετζοιμήθηκα...

Η επίσκεψη στην Κύπρον ήταν γεμάτη έντασην τούτην τη φορά. Κάτι η θλίψη του να πηαινοέρκεσαι στα νοσοκομεία ούλλη μέρα, κάτι το πένθος γιατί η γιαγιά τελικώς δεν πήρε παράταση, αλλά αποφασίσθη να την κάνει on time για τόπο χλοερό (εν το εκατάλαβα ποττέ τούτον, τάχα τόπον με γρασίθκια?), κάτι τζείνον το απογοητευτικό συναίσθημα της στασιμότητας στην Κύπρο, κάτι οι φίλοι που εχάθηκαν. κάτι τα ιατρικά ζητήματα που προκύπτουν τζαι συνειδητοποιάς ότι εν είσαι υγιής πλέον (όσον ασήμαντα τζι αν ένουν) τζαι κυρίως τζείνον το συναίσθημαν του επισκέπτη στη ζωή στην Κύπρο που όσον περνά ο τζαιρός τόσον παραπάνω το νιώθω.

Επισκέπτης στην Κύπρο, επισκέπτης στο Βέλγιο. Ξένος παντού στο τέλος της ημέρας;

Τζι όμως home η Κύπρος, home το Βέλγιο. Παράξενες έννοιες... παράξενες σκέψεις.

Bonus track: Πως καταλάβεις ότι η ετοιμοθάνατη γιαγιά στο θάλαμο εν η γιαγιά μου; που το ότι παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης επροσπάθαν να ψαρέψει τες νοσοκόμες μπας τζαι έβρει νύφην για τους ανύπαντρους άγγονες της. Η Ερυκίνη σας εγλύτωσεν την γιατί εν εβρέθηκεν κανέναν γιατρούιν να αρέσει της γιαγιάς. Πάλε καλά.
Bonus track2: εν έσιει έτσι πράμαν όπως το κλάμαν του μωρού το ασταμάτητον. εν αντέχεται, εν αντέχεται, εν αντέχεται. μιλούμεν ίνταλως αντέχουν οι μανάδες χωρίς να τσακρούν δεν καταλάβω

ΥΓ: σε ούλλους τους φίλους που εν επρόλαβα να δω τζαι να γυρέψω συγγνώμην. ήταν περίοδος δύσκολη. την επόμενη φορά...

Βρισίδι

2010-12-30T00:46:00.003+02:00

(συγγνώμη αλλά είμαι τόσο έξω φρενών που εν αδύνατον να συγκρατηθώ)

Κακομαθημένα, σκατο-μαλακισμένα, καθυστερημένα, βλαμμένα, γ******να κωλόπαιδα του κερατά, μαννοκοπελλούθκια, καθυστερημένα παλιο 15χρονα. Ξεφτίλες. Τα γέριμα εν ξέρω τζαι άλλες βρισιές.
Δεν έχω νιώσει τόσο μα τόσο ξεφτίλα στη ζωή μου. Όι μόνον επειδή 15 μεθυσμένα βλαμμένα κυπριόπουλλα εβάλαν μιαν κινεζούλαν στην μέση τζαι επειράζαν την, επεριπαίζαν την, εκουντούσαν την, έτσι για να κάμουν χάζιν στο κέντρο της Λευκωσίας πριν λλίον, αλλά επειδή εγώ, όπως τζαι τόσα πλάσματα που ερέσσαν, εσιέσαμεν πάνω μας να τους πούμεν μιαν κουβένταν, να κάμουμεν κάτι να τους σταματήσουμε...

Εν μπόρω, ώρες ώρες ντρέπουμαι τόσον πολλά που είμαι Κυπραία.

(τούτη εν η ελπιδοφόρα νέας γενιά άραγες? όσον υπάρχουν πλάσματα σαν τούτους τζαι πλάσματα σαν εμέναν, της λογικής μεν ανακατωθείς για να μεν φάεις την κκελλέ σου, τίποτε εν αλλάσσει)

Δεν αντέχω άλλο....

2010-12-27T23:49:00.002+02:00

την ασφαλτοποίηση της Λευκωσίας.... (που πάει μαζί με την αποκοπή των λλίων δέντρων της πρωτεύουσας τζαι το ξεφύτρωμα στη θέση τους τζι άλλων πολυκατοικιών/κτηρίων).